30/10/15

Time Out #28 Τα πειραγμένα

Έκαμα την κράτηση.

Ηθελα να φκούμε μόνοι μας. Ήταν η πρώτη φορά που θα φκαίναμε μόνοι μας. Που τότε που επέστρεψε σπίτι. Που τότε που εν τον ήθελα να βρίσκεται κοντά μου, και όταν ήταν μακρυά μου έλειπε μου.

Έβαλα το φουστάνι μου το στενό και το κοντό. Και το κόκκινο το κοκκινάδι. Και κείνος έβαλε το πουκάμισο και το σακκάκι, και το μούσι του χτενισμένο, και τα μαλλιά του σασμένα.

Μπήκαμε στο εστιατόριο και εκάτσαμε.
Και παραγγείλαμε και κρασί. Που είχε καιρό να παραγγείλουμε κρασί.

Ξεκινήσαν τα φαγητά να έρκουνται. Εν έφκαλα το κινητό πας  το τραπέζι, ούτε και κείνος.

Μιλούσαμε.

Και σιγά σιγά εφαίνετουν να χάνεται τούτος ο κατζιάρης. Που άμυνα του εν η επίθεση. Και εν σκέφτεται ότι κείνα που λαλεί πας τα νεύρα, εννοεί τα εν τα εννοεί, μινήσκουν. Σιγά σιγά, φκαίνει ξανά κείνος ο άντρας ο ολογιαίματος που εμπήκε με το τράκτο να διαλύσει όλες τες άμυνες μου. Και ξαναχαμογελά, και θωρώ το κείνο το χαμόγελο που μου έκαμε το κλικ όταν είχαμε γνωριστεί. 
Και μιλά, μιλώ, μιλούμε.


Ενναιν τέλεια, αλλά εν ωραία.

Θέλω τον πάλε.

Πάντως το φαί ήταν έξελεντ

Τα πειραγμένα εν ήμασταν εμείς. Ήταν τα φαγιά

2 σχόλια:

  1. Παρασκευην με το καλο παντα ξερεις που σκοπευω να παω (και περκι μου το πετυχω).φιλουδια Αμυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή