13/7/15

Time Out #27 φακ γιορ ρέης

Γενικά εν μπορώ να παραπονεθώ για τους γειτόνους μας. Εν είναι χειρότεροι από κείνους των γονιών μου που όταν τους ανοίξαν το σπίτι, και η μάνα μου τσιριλλούσε κ ο παπάς μου φώναζε μες τους δρόμους  εν εφκήκε ούτε κ ένας να βοηθήσει, εχτός κι αν επάθαν όλοι μαλάκυνση του τυμπάνου κ εν ακούσαν. Εν παραπονιούμε, όλοι έχουν σκύλους, κλαίουν αλλά οκ, εν ζώα. Οι παραπάνω φροντίζουν τα, που σημαίνει ότι παν πολλές βολτες οι σκύλλοι αρα κ τα πεζοδρόμια εν ολόσκατα, αλλά οκ shit happens. Στην πολυκατοικία συμπαθώ τους όλους, πάμε κ για καφέ. Μια χαρά χαρούλα. Ακόμα και το δίπλα σπίτι, που έχουν 3 γιούες-κ κανένας μαντράχαλος εν θα τους κτυπήσει την πόρτα να γυρεύκει πριγκηπέσσα-κ παίζουν όλη μέρα μπάσκετ κάτω που το μπαλκόνι του υπνοδωματίου, ακόμα κ οι πίσω που έχουν 3 γιούες-έχει το η γειτονιά-που κάνουν ολονύκτιες συνάξεις με φίλους τους στην αυλή τους, κάτω από το παράθυρο του υπνοδωματίου, κ ο ένας παίζει κ ντραμς. Εν πειράζει.

Εχτός που μιαν. Μιαν. Δαιμονισμένη.
Ήταν ποκείνες που καταλάβεις ότι το σπίτι κατοικείται που το αυτοκίνητο που κάποτε είναι εκεί κάποτε δεν είναι. Τα παράθυρα πάντα κλειστά. Σφραγιστά. Εν τους ακούεις εν τους ξέρεις. Μόνο τον αντρα της είδαμε κάποιες φορές να παίρνει βόλτα 2 σκύλους που δεν ξεραμε ότι υπάρχουν. Αθόρυβοι κ αυτοί.

Τούτη επάθενε κάτι κρίσεις, όταν αργά την νύχτα είχε η γειτονιά φασαρία άννοιεν τα παράθυρα κ εξιτίμαζεν, αλλά ξιτιμασιές πολλά αισχρές, πολλά έντονες κουβέντες.

Ύστερα εμάθαμεν ότι ήταν έγκυος, εγέννησε, ττουκ ξανά έγκυος, εγέννησε. Τωρά τα μωρά εν 2-3 χρονών.
Κάτι όμορφα παιδάκια!

Και τωρά, ξέρουμε κ ότι μένουν δαμέ, κ ήνταλως εν οι φωνες τους. Γιατί ούλλη την γαμημένη μέρα παουρίζει.

"Κώστααααα κάτσε φρόνιμα"
"Ελεάναααα όχι, βρωμιες, όχι θα λερωθέις"
"Κώστα, θα χτυπήσεις γιε μου θα χτυπήσεις έλα μέσα"
"Ελεάνα το γατάκι, όχι το γατάκι, είναι βρώμικο, είναι άρρωστο, θα του πιτίσω νερό να φύει αν δεν το αφήκεις"
"Κώστα, σταμάτα γιε μου, σταμάτα, είσαι άτακτος κακό παιδάκι"

νον στοπ πελλέ μου νον στοπ

κάθεσε μιαν ώρα να πνάσεις δώστου η φωνή της η μπάσα που διαπερνά τα πάντα, καλύτερα το μπάσκετ καλύτερα τα ντραμς παρά τούτη η πελλή που φωνάζει σε 2-3 χρονών μωρά, κ αναμένει να συμπεριφέρουνται σε 23 με το σις κ με το σας.

Αφηστα ματάμ να ξιμαρίσουν να πέσουν να χτυήσουν να παίξουν με το καττούι.

Σήμερα στην πολλή την ώρα ακούω πάλε
"Ελεάνα αν δεν αφήκεις το καττούι θα το πιάσω να το πάρω μακριά να μεν το ξαναδείς"

Πιάσαν με οι δαιμόνοι, ε όι κ να μετακομίσει το καττούι επειδή εσύ είσαι καθυστερημένη.

Κατεβαίνω κάτω, σκεκουμε απέναντι που το σπίτι της, φωνάζω στο καττούι.

Το καττούι μόλις με θωρεί βουρά πάνω μου. Το χαϊδεύω κ του βάζω κολανούι στον λαιμό. Θωρώ την
Λαλώ της τηλεπαθητικά: τζιείσε πας το καττούι κ θα γίνει της πουτάνας δαμέσα

Γυρίζει που την άλλη κ φεφκει.

Αν γίνει κάτι με το καττούι, θα με δείτε στες ειδήσεις α!

6 σχόλια:

  1. φακ γιορ ρεης! χαχα ωραίο Βικ μου δεν το ξανάκουσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λαλεις εκαμε κοριτσακια. Ο Κωστας που κολλά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είδες αμαν εν τα θκιαβάζεις πριν ποστάρεις;

      Διαγραφή
  3. Καλά της είπες, της καρτάνας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αμάνα μου αλόπως είσαι γειτόνισσα.... Έχουμεν και μεις μιαν πελλήν που έχει 2 κοπελλούθκια και ούλλη μέρα παουρίζει τους... Λυπούμαι τα φτωχά. Προχτές πραγματικά εσκέφτουμουν να φκω πας το μπαλκόνι και αρκέψω κι εγώ να της παουρίζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή