25/9/18

O Σεπτέμβρης τελειώνει κ πρέπει να ξυπνήσω

Γενικά περνώ μια καταθλιπτική περίοδο το τελευταίο εξάμηνο που δεν βρίσκω τον λόγο που η ζωή μου εν έτσι σκέδιο. Και το ταξίδι σε μια υπέροχη ευρωπαϊκή πόλη ήταν το κερασάκι στη τούρτα.

Μέχρι τώρα, όποτε πήγαινα κάπου εχτός και ερχόμουν πίσω με έπιαννε η κατάθλιψη για μένα. Που ζω και τι κάνω. Μες τες επόμενες μέρες ξεχνούσα, με έτρωγε η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά και ασήμαντα.

Η  κόρη μου είναι τώρα σε φαση που ρουφά σαν το σφουγγάρι. Λίγες μέρες εκεί και έμαθε λεξούλες και απαντούσε σε ξένους, χτυπούσε εισητήρια του μετρό, έμαθε το πρόγραμμα που ακολουθούσαμε στην πόλη. Έβλεπε τα άλλα παιδάκια τι κάναν και έπαιζε στους ατέλειωτους κήπους και πάρκα. Τα ερεθίσματα που λάμβανε ήταν αμέτρητα. Τα ερεθίσματα που μπορούν να λάβουν τα παιδάκια σε εκείνη την πόλη είναι ατέλειωτα. Ποταμούς και βάρκες και "πάκιες", αμέτρητα μουσεία με προγράμματα για παιδιά. Και προγράμματα πρωτοποριακά, για τέχνη, τεχνολογία, επιστήμες. Αμέτρητοι χώροι για επίσκεψη.

Σκέφτομαι και τα πράματα που κάνουμε στην Κύπρο με το μωρό. Από το πάρκο της Αθαλάσσας μέχρι το μολ και πίσω. Η Λευκωσία εν έχει χώρο για περπάτημα. Ούτε πεζοδρόμια. Και να τα κάμει, τον μισό χρόνο δεν μπορείς να φκεις έξω. Έχει κάτι μαθήματα που αρχίσαν δειλά δειλά. Αλλά εν περιορισμένα και σίγουρα εν συκγρίνονται ασπούμε με ένα τεράστιο μουσείο που κάνει κ πρόγραμμα. Εν το ίδιο ασπούμε να κάνεις τέχνη σε ένα δωματιούι στον Στρόβολο με το να κάνεις τέχνη στο μουσείο μοντέρνας τέχνης; Εν το ίδιο να παίζεις μηχανούες στο μολ με το να κάνεις πρόγραμμα για νήπεια που σου δείχνουν πως μεταφράζεται κάτι σε εικόνα στο μουσείο ήχου και εικόνας;

Ως τωρά κάθε φορά που στρέφουμουν Κύπρο από μια ωραία πόλη η κατάθλιψη ήταν αποκλειστικά για μένα. Γιατί να μεν φεύκω. Τωρά η κατάθλιψη εν κ για την κόρη μου. Που την περιορίζω έτσι, που αυτά τα παιδάκια σε αυτή την πόλη θα έχουν το πλεονέκτημα έναντι της. Άρα;

3 σχόλια:

  1. Να σου πω. Επειδή το σκεφτόμουν αρχές του Σεπτέμβρη που έμεινα με τους δικούς μου μέχρι να ανοίξει το σχολείο. Μπαίνω στην ίδια φάση να σκέφτομαι ότι τόσα πράγματα που έχει εξωτερικό και δεν τα έχουμε εδώ. Αποφάσισα ότι τουλάχιστον ότι έχει θα το δούμε. Μπορεί η γενιά των δικών μας παιδιών να αλλάξει τα πράγματα όσο αφορά την καθημερινότητα. Με αυτό το σκεφτικό τους πήρα αρχές του μήνα σε μουσείο και είπα θα το κάμνω πιο συχνά μπας και κολλήσει κάτι. Είναι ζόρι ο καιρός μας. Με δυσκολεύει ο καιρός πολύ. Δύσκολα μπορεί να σε κυκλοφορήσεις με την ζέστη που έχουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μόλις ήρτα που το Μόναχο. "Θεϊκή" πόλη. Ποτάμια, πράσινο, μνημεία του αθρώπου τζιαι της φύσης παντού κλπ. κλπ. Θέλω να πέψω τα κοπέλια τζιαμέ για σπουδές.
    Μετά στο αεροπλάνο κάθουμαι δίπλα που γερμαναράν δίμετρον (κλασική γκαντεμιά) τζιαι καθώς στρίφκει το αεροπλάνο πάνω τες φοινικούες αρκέφκει τα επιφωνήματα προς τη γυναίκαν τζιαι τα κοπλελούθκια του που κάθουνται στην διπλανην τριάδαν θέσεων. Τζιαι λαλώ που μέσα μου: "ότι του λείπει ο καθένας γυρεύκει το".
    Μια χαρά εν η Κύπρος, τζιαι με πολλές προοπτικές. Ο τζιαρός μας εν προβληματικός Ιούλιον τζιαι Αύγουστον αλλά ρώτα τους κεντροευρωπαίους τι τραβούν 6 μήνες με τους Shειμώνες τους. Έχουν κράτη αιώναν, έχουμεν κράτος δεκαετιών. Ήδη τα πανεπιστήμια μας έχουν βελτιωθεί στην τριανταετίαν της λειτουργίας τους τζιαι αρχίσαμεν να δημιουργούμεν τζιαι υποδομές της προκοπής. Give it time.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπήρχεν ταμπελωμα με την μετανάστευση και ήταν και λίγο ταμπού αλλά που την στιγμή που η Κύπρος δεν αναπτύσσεται και δεν παρέχει ευκαιρίες γιατί να μείνεις; Ναι θα είναι δύσκολο να μεταναστεύσεις στην αρχή, πολύ, και στο τέλος δίκη σου απόφαση τα υπέρ και τα κατά. Απλά τώρα που ζω στο εξωτερικό βλέπω την διαφορά έντονα στην κουλτούρα και πνευματική και ψυχική ανάπτυξη

    ΑπάντησηΔιαγραφή