29/10/12

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #4 Προσοχή-Εχτός εαυτού μελιστάλαχτον ποστ

Κτυπά το τηλέφωνο η ώρα 5:30 το πρωί.
"Εξύπνησα σε?"
"Ναι"
"Εφίλησε με και κάτι παραπάνω πράματα"
Ανακάθομαι στο κρεβάτι.
"Λάλε, λεπτομέρειες, κάμνω καφέ"
"Έμπα skype, να κάμω ένα τσhάι και γω".

Εν μακριά, η φίλη μου η Πέγκυ, αλλά θα την ξεχωρίσω που τες άλλες τις Πέγκες τούτη, τούτη θα είναι η Αμερικάνα-not native. 
Εν μακριά, αλλά μιλώ της κάθε μέρα. Εν μακριά αλλά θκιαλέουμε τα ρούχα που θα φορούμε στις περιστάσεις της ζωής μας που το skype. Εν μακριά αλλά πιο κοντά που τους πάντες. Εν αλήθκεια που λαλούν τους ανθρώπους θκιαλέεις τους, κι αν μπορώ να πω ότι έχω ένα άτομο που εν χρειάζεται να μεταφράσω, εν χρειάζεται να υποκριθώ, που μπορεί να είμαστεν διαφορετικές αλλά ίδιες, ένα άτομο που εν οικογένεια χωρίς να έχουμε κοινό αίμα, που θαυμάζω και κατανοώ, που με έναν καφέ μαζί της ηρεμώ, που της μιλώ και ξέρει ούλλο μου το παρελθόν, έχει άποψη για την ζωή μου επειδή μπορεί, και ποτέ δεν κρίνει, έναν άνθρωπο που μπορεί να πεις εν η αδελφή ψυχή σου ρε παιδί μου, ε, έτην εν τjιείνη.
Που ήμασταν μωρά, και εχτυπιούμασταν στην Αθήνα, στες συναυλίες του Χατζηγιάννη, που εθωρούσαμε τον Παπακαλιάτη και θυμούμε σε ενα σήριαλ του είχε δύο φίλες, η μια ήταν Αμερική, και εμιλούσαν κάτι περίεργες ώρες στα τηλέφωνα, ελαλούσαμε πρέπει ναν πολλά καλές φίλες, και δε μας τωρά, κάτι χρόνια μετά, κάμνουμε τες θυσίες που πρέπει. Που με περιπαίζει που σέρνω την φωνή μου nicosian style. Και περνούμε τες λίγες της μέρες στην Κύπρο στη Λεμεσό, μόνες μας ώρες ολόκληρες δεν βάλλουμεν γλώσσα μέσα. Που εννά πάμε Κούβα μόλις μια που τες δύο χάσει το στοίχημα. Που άμα είμαστε μαζί χαχανίζουμε και πίνουμε, και φορούμε τα τακούνια και πάμε για χορούς, και μαγιό και βουτουμε νύχτα στη θάλασσα, και παραπατούμε, και τραγουδούμε φωναχτά τα τραγούδια ώσπου να γδαρτεί ο λαιμός μας. Που εν κάμνουμε δώρα η μια της άλλης επειδή εν ασήμαντα μπροστά σε όλα τα άλλα. Που εν στήριξη, τjιαμέ, ότι ώρα, ότι μέρα, όποτε θέλω, όποτε θέλει. Που εν με πρόδωσε ποττέ, ούτε εγώ εκείνη. Που θέλει χρόνο να δεθεί, όπως και γω, που εν μυστικοπαθής και κλειστή, και άμαν ανοιχτεί και αφεθεί εν πολλά ισχυρός ο δεσμός, άμα κερδίσεις την εμπιστοσύνη της ετέλιωσε, όπως εγώ.

Απλά τωρά εμιλούσα της και επεθυμησα την, καρτερά τον τυφώνα ιμμίσh. 

Η Αμερικάνα δεν αρέσκετε στα αίματα, σαν κάποιες κάποιες, δρα με "καθαρούς" τρόπους-δηλητήρια etc.
Ναι, ναι σας απογοητεύω, υπάρχει και το soft side, φτου και βγαίνω! 

20 σχόλια:

  1. i like this soft side :) jai molis mou ethimises oti exw mian kolliti pou prepei na tin piasw tel giati apla epethimisa tin! na xairesai tin fili sou kai tin zwi pou einai toso omorfi oso eiste mazi :) over and out!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. hehehe, είμαι πολλά κοντά στο να σβήσω το ποστ-δεν είμαι εγώ, εν η αντιβίωση που μιλά ;) the soft side εν σαν το κομήτη, εμφανίζεται περιοδικά και για πολύ λίγο!

      Διαγραφή
    2. Να μην τολμήσεις να το σβήσεις, έλυσα σε Βίκι! Γιατί κανείς δεν είναι μονόπλευρος.

      Χαίρομαι για σας!

      Διαγραφή
  2. Κάμνω σκιπ τον Χατζηγιάννη. Μάναμου ρεεεεεεεε, σαν τες φιλενάδες εν εχει!
    Άκου το τούτο http://www.youtube.com/watch?v=fEEX6dcPMiw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τι υπεροχο πραμα να εχεις ετσι ανθρωπους διπλα σου....εισαι τυχερη γιατι πολλα δυσκολα μπαινουν τετοιοι ανθρωποι στη ζωη σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν την έχω, την εκέρδισα και κείνη εμένα, κάθε σχέση θέλει δουλειά!

      Διαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. :) oh i like your comment! εν η co-fighter μου ρε. Δαμλέ η σπάθα, δίπλα που την venomous friend μου ;)

      Διαγραφή
  5. :)

    ps. i would be dissapointed if you hadn't had one...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τζι εγω που νομιζα οτι τραβας σπαθκια 24/7! Τελικα υπαρχει τζι η αλλη πλευρα του νομισματος ;Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :) παίζει να μεν είμαι νόμισμα αλλά ο κύβος του ρούμπικ :P

      Διαγραφή
  7. Όπως τον πυρήνα της Γης, 45km βαθκιά, εν το soft side σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή