11/1/18

Time out #33 Στο Τίφανις

Αναμένεται να αρκέψω ξανά να σφάζω κόσμο.

τώρα να αναγιωθεί αλλό λλίο η κόρη  και να δείτε. όποιος της τζίζει θα τον σκοτώνω.

πήγαμε τις προάλλες στο Τίφανις. όσοι εν το ξέρετε εν καφέ/παιδότοπος αλλάγια μικράκια.
πήγαμε τις προάλλες στο τίφανις. Έπαιζε το νιννάκι μου σούπερμαρκετ κ κουζινάκι. Ήρταν 3 ζευγάρια. νέοι γονείς όι σαν εμάς που ντάξει 30αρήσαμε κ μετά. περί τα 28 με 1-2 κοπελλούθκια 3 χρονών μαξ ο καθένας.

Ξαπολήσαν τους, μαλάκα, κ εκάτσαν. Εγυρίζαν ανα διαστήματα να ελέξουν τι κάνουν τα τέκνα τους και μετά συνεχίσαν το χαχαχα κ το χιχιχι κ το κουμέρα κ κουμπάρε και αυτά τα χλιαρά της μέσης κυπριακής παρέας που γνωρίζουνται που το πάππου φιλίππου και βαφτίσαν όλοι όλους και δεν έχουν άλλο χώρο και χρόνο για άλλους επειδή έχουν την τέλεια παρέα και την τέλεια σχέση.

Ο ένας ο μιτσής πιο μιτσής που την δική μου, στο όριο του περπατά δεν περπατά ήταν ένα λέσχι.
που την ώρα που τον βάλαν μες τον παιδότοπο-εξαπολύσαν δλδ, που έκλαιε.  νον στοπ αγκάνισμα ελυπήθηκα τον. Έρκετουν η μάμμα του: "μα τι θέλεις Λοίζο μουυυ". Ε τι να θέλει κόρη μου. πιάστον,εν μας κόφτει αν ήρτες να πιεις την καφεδιά σου. Εν θέλουμε να σχίζεται ο κότσιρος σου. Εν λέω,εν σε παιδότοπο που ήμασταν οκ, κ φασαρία είχε κ μωρά να κλαιν κ να κάνουν φασαρία. Αλλά επίτηδες να τον αφήνεις να κλαίει κ να μεν σου καίγεται καρφί, να αναστατωνόμαστε όλοι και τα μωρά μας, είναι πρώτου επίπεδου γαουροσύνη.

Στην πολλή την ώρα ο Λοίζος το πήρε απόφαση ότι η μάνα του εν μια γαούρα κ δεν θα έρτει, ο παπάς του εν ένας γάρος και δεν εδίκλεισε καν, λαλεί του κουμπάρου κάτι για το τζυνί και τες τζίκλες κ έσκασε. Και φυσικά άρκεψε τες πελλάρες. Ότι αναμένεται δλδ, τα ψυχολογικά που τν φορτώνουν οι γονιοί του να τα πλερώνουμεν εμείς. Έπαιζε το μωρό μου μια χαρά, θωρείς τον σκατομπάσταρτο επήε άρπαξε της που μες τα χέρια το παιχνίδι. Η δική μου εν αντέδρασε, έμεινε να τον θωρεί του τύπου "wtf". Στην συνέχεια,αφού ο Λοίζος έκανε μπούλινγκ σε όλα τα υπόλοιπα μωράκια εγώ μπήκα να παίξω με το νιννάκι μου. Σε μια φάση, σαν σε αργή κίνηση, θωρώ το σκατοχέρι του σκατολοίζου να αρπάσσει τα μαλλιά της κόρης μου. Αρπάσσω το χέρι του, και σούζω το καθώς του έλεα "ΟΧΙ". Και φωνάζω δυνατά: "ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΡΑΒΑ ΜΑΛΛΙΑ"

Εσυγκινήθηκε ο πατέρας να έρτει, "Μα τι έκαμε, όι όι εν το ξανάκαμε". "Λοίζο, κακό, μην το ξανακάμεις".

Ηταν να του πω, μπράβο ρε τσιακκο είσαι ο καλύτερος, έτσι συμμόρφωσε τον Λοίζο, το έχεις. Αλλά εσιώπησα.

Η προσοχή μου και πάλι στην υπέροχη μου λαμπερή κ πολύτιμη κόρη.

Εν λυπήθηκα τον Λοίζο; Λίγο ναι. Πιο πολύ όμως λυπήθηκα την κόρη μου. Που μπορεί μια μέρα να ερωτευτεί έναν Λοίζο κ να τηςκάνει την ζωή πατίνι. Που μπορεί μια μέρα να δουλεύκει με εναν Λοίζο, να έχει φίλο έναν Λοίζο κλπ

2 σχόλια:

  1. Χαχαχα, πόσο πεθύμησα να βγάλεις πάνω το σπαθί. Εννοείται ότι πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε τα παιδιά μας να μην έρχονται σε επαφή με θνητά κυπριόπουλα. Πάντως στο τίφανις κάνουν ωραίο milkshake σοκολάτα-μπανάνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή