9/7/12

Είδα μέσα στη βουή

Είμαι δεκαέξι χρονών και μες το σκοτάδι μυρίζει λεμόνι και σαπούνι. Έτσι ψαχουλεφτά βρίσκω τα δάκτυλα του τα μακριά και μπλέκονται στα δικά μου σφιχτά. Και γράφω του ποιήματα, και λέξεις, και αφιερώσεις, ζωγραφίζω τον στα τετράδια μου. Κείνος εν παράξενος, διαφορετικός, φατσάρει μου κενός, και μετά εκπλήσσει με, και μετά ξανά κενός, και μετά ξανά εκπλήσσει με. Θωρεί με μες τα μάθκια με έκπληξη, σάννα μεν πιστεύκει ότι θέλει με εμένα, ότι θέλω τον εγώ, ότι μπορεί να θέλουμε ο ένας τον άλλο. Φέφκει μακριά μου κοντοκουρεμένος και κλαίει και γω θωρώ τον που κλαίει μες τα χακκί του. Φέφκω μακριά του σε άλλες χώρες και εν αφόρητο. Εν ο άντρας μου, εν ο ένας, εν εκείνος, που με πουλά και με γοράζει. Που μ'αγαπά βαθιά, χωρίς να το ξέρω. Στέλλουμε γράμματα, παραδοσιακά και παλιομοδίτικα. Μιλούμε, γελούμε, φιλιά, χωρίζουμε, μαλλώνουμε, σκοτωνούμαστε, δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο με τα δόντια τα δηλητηριώδη, αφήνουμε τα κουφάρια μας πίσω, όπως τα φίδια πέφτουν τα δέρματα μας και ξαναγενιούμαστε και μετά ξανά που την αρχή. Και περνούν τα χρόνια, και κοιμούμαστε αγκαλιά, και ξέρω τον ρυθμό της ανάσας του την ώρα που τον παίρνει ο ύπνος έστω κι αν είμαστε άσπρο και μαύρο, και κάμνουμεν τα ούλλα γκρίζα. Αφήνουμε τα κουφάρια μας ποτζιεί ποδά, κάθε φορά χάνουμε το χρώμα μας. Μετά δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο πιο βαθιά μέχρι αίμα να βγει μπροστά μας, και λες και ηδονιζούμαστε που το κόκκινο, λίγο χρώμα, λίγο κόκκινο στο γκρίζο. Και μετά αγκαλιαζούμαστε σφιχτά και κλαίμε και γελούμε. Και παρακαλώ τον, παρακαλώ τον να τα δει, τούτα τα δέρματα μας που εχάσαμε τόσα χρόνια, να μεν χάσουμε άλλα, αλλά κλείει τα μάθκια του και μπήει τα δόντια μου πας το σβέρκο μου και ρουφά. Και οι ζωές μας που μόνες τους εν λαμπερές, που τα δεκαέξι στα εικοσιέξι, πολύχρωμες, και στον συνδυασμό μας σβήνουν και χάνουντε.
Μια νύχτα μες το σπίτι αφήνω τον που την αγκαλιά μου και θωρώ τον που σέρνεται χαμέ, το μάθκια του τα πεθαμένα, το δέρμα του γκρίζο, γονατίζω και γω. Θωρώ τα χέρια μου γκρίζα, οι δυνάμεις μου χαμένες, εν μπορώ να σταθώ.
"φύε" ψιθυρίζω του, "φύε, φυέ φύε" πιο δυνατά κάθε φορά. "Αγαπώ σε αλλά φύε, αν μείνεις δαμέ θα πεθάνουμε μιαν τζιαι έξω"
Εν έφυε, εχαμογέλασε μου και είπε μου να παρετήσω τες πελλάρες.
Τα μάθκια μου επαρανοήσαν, άρκεψα και δάγκωνα τα χέρια μου, τα πόθκια μου με λυγμούς, να με πεθάνω, να με δηλητηριάσω, κείνος επροσπάθησε να με σταματήσει αλλά εν είχε δύναμη να συρθεί αρκετά γρήγορα κοντά μου. Και έχασα τες αισθήσεις μου. Εξύπνησα επέταξα το κουφάρι μου και άφηκα τον, γκρίζο, γιαιματωμένο, να με φωνάζει και να κλαίει "Εν θα ζήσω".

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια. Και είδα την φιγούρα του που πίσω, μες τον κόσμο, και εμύριζε λεμόνι και σαπούνι, και επέταξε το κουφάρι του και κείνος. Και θυμήθηκα τες ανάσες του την ώρα που τον έπαιρνε ο ύπνος. Δεν μας συγχωρώ

16 σχόλια:

  1. Ό,τι πιο δυνατό έχω διαβάσει από σένα!
    Τα κουφάρια (μας) πάντα μυρίζουν χαμένες ανάσες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο όμορφος είναι ο τρόπος που γράφεις, που εκφράζεις τούτα που νιώθεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :) ευχαριστώ! κάπως πρέπει να τα φκάλλω που μέσα μου

      Διαγραφή
  3. Αυτοκαταστραφικοί έρωτες, τουλάχιστον ξέρεις πόσο έντονα πράγματα μπορείς να αισθανθείς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. επαρανοούσα όσο το εδκιάβαζα!συμφωνώ με ίνα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. επαρανοούσα (καλά και κακά) όσο το ζούσα, και γω συμφωνώ με την ίνα

      Διαγραφή
  5. διάβασα την ανάρτηση χθες, αλλά δεν είχα κουράγιο να αφήσω σχόλιο. άγγιξες ευαίσθητες χορδές.. ίσως και πληγές που ακόμη δεν έχουν εντελώς επουλωθεί.. όχι μάλλον έχουν επουλωθεί, αλλά μερικές φορές η ανάμνησή τους ξυπνάει πόνο..
    μια φορά σε ένα σχόλιό σου στο μπλογκ μου, είχες πει ότι σου θυμίζω τον παλιό σου εαυτό. αυτό έκανες κι εσύ με αυτή την ανάρτηση.

    συμφωνώ με daffodil και Ina

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, απλά μερικές φορές θυμάσε τα που λεπτομέρειες. να μαστε καλά!

      Διαγραφή
  6. oti pio sigkinitiko exo diavasei ta teleutaia 5 xronia. Eixen kairo na gemisoun ta matia mou gia merika deuterolepta esto

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κατα λαθος διαβασα "ειδα μεσα στην βουλη" και μετα διαβαζοντας το κειμενο περιμενα να πεταχτει κανας Περδικης, Κουλιας, Φουλης και μου χαλασε την ροη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :) εν θα δεις έτσι ποστς δαμέσα, όσο κι αν με τρώει, εν μπορώ να συζητώ τα αυτονόητα και να προσπαθώ να εύρω λογική στα παράλογα

      Διαγραφή