18/11/13

Το τσίρκο-Fin



Είμαι στην μέση του τσίρκου, φοράω τα πιο γυαλιστερά ρούχα, ισορροπώ 3 μέτρα από το έδαφος σε ένα σχοινί κάνοντας τζογκλερικά με σπαθιά. Ο κόσμος επιτέλους χειροκροτεί, επιτέλους τους έχω ικανοποιήσει, είμαι εντυπωσιακή, επιτέλους τους δίνω αυτό που θέλουν. Φτάνω στην άκρη του σχοινιού, και πηδάω στο έδαφος, πετάγοτας τα σπαθιά δεξιά αριστερά. Χειροκροτούν εκστασιασμένοι, εγώ στέκομαι στην μέση του τσίρκου και χαμογελάω στον κόσμο, σηκώνω τα χέρια και χαιρετώ πονηρά, στέλνω φιλιά και λυγίζω τους ώμους με τσαχπινιά.
Τότε ακούγεται φασαρία και στην είσοδο εμφανίζεται ένας άντρας, πάνω σε κανελί άλογο, με ένα άσπρο σημάδι στο κούτελο. Ο κόσμος σιωπά το χειροκρότημα σταματά απότομα καθώς ο άντρας καλπάζει με φόρα προς το μέρος μου. Ελαττώνει απότομα ταχύτητα και εξαναγκάζει το άλογο να σταματήσει μισό μέτρο μπροστά μου. Με βλέπει σοβαρός, τινάζω το πιγούνι σφίγγοντας τα χείλη. Πετάγεται κάτω και στέκεται μπροστά μου. Σηκώνω το φρύδι και των κοιτάζω χαμηλώνοντας το πρόσωπο μου.
«Δεν είσαι αυτή» λεει έντονα, «δεν υπάρχεις, δεν είσαι» είπε αρπάζοντας τις παγιέτες που κρέμονταν στο κορμάκι μου, τινάζοντας τες περιφρονητικά.
«Δεν είσαι αυτή» είπε αρπάζοντας τα χέρια μου τώρα βίαια «αν μ αγαπάς, ποτέ δεν θα ξαναείσαι αυτή, αν μ αγαπάς, δεν θα χρειαστεί να έρχεσαι δουλειά στο τσίρκο, αν με αγαπάς θα σε κάνω αστέρι στο σύμπαν μου, αν με αγαπάς, θα σαι το φωτεινό μου αστέρι, το δικό μου» 
Άρπαξε το τσεκούρι του και το σήκωσε ψηλά. Με κοίταξε στα μάτια. Δεν είπα τίποτε, του έγνεψα καταφατικά. Το χαμήλωσε με φόρα στο κέντρο του τσίρκου. Σαν κατάρα έφυγε από εκεί που χώθηκε το τσεκούρι ένα μαύρο κύμα, που έκανε τα πάντα στο πέρασμα του μαύρο άνθρακα, η σκηνή, τα ζώα, οι στολές, οι κλόουν, το κοινό, η τέντα, τα κλουβιά, οι ακροβάτες, όλα χάθηκαν. Τα ρούχα μου χάθηκαν, έγιναν όλα μαύρος άνθρακας και τελείωσε  με μια άσπρη λάμψη. Έκλεισα τα μάτια μου και εν θυμάμαι άλλο.
Ξύπνησα στο χορτάρι, ενιωθα έναν αδύναμο ήλιο να φωτίζει, δέντρα γύρω, και είδα μακρυά τον αναβάτη του αλόγου, μου χαμογέλασε.
Είμαι ήρεμη, ήρθε κοντά.
«Είτε ψέματα είτε αλήθεια, εδώ τουλάχιστον είναι όμορφα» είπε.
«Έλα στον κόσμου μου, θα ρθω στον δικό σου, μέχρι να γίνουν όσο μπορούν τα δύο ένα»
Το τσίρκο χάθηκε.
Ούτε σημάδι δεν έμεινε να θυμίζει την παλιά εποχή.
Μόνο αυτές οι λέξεις που μαρτυρούν ότι κάποτε ήμουν το κορίτσι του τσίρκου.

The End

9 σχόλια:

  1. Γαμώτο μου ζωγραφίζεις εσύ!!!!!! Πικάσο τζιαι βάλε. Πολλά θεικό το ποστ σου μαι φρεντ. Θέλω τζιαι εγώ να φύω που το τσίρκο εβαρέθηκα να μαι ακροβάτης, παλιάτσος, το τσίρκο το ίδιο. Χαίρομαι όμως για σένα χαίρομαι πολλά που εξέφυγες που το κωλότσιρκο. Πολλά Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επίσης η καλύττερη σου ανάρτηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ω πολλά ωραίο τέλος για το τσίρκο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Το τσιρκο χαθηκε"!!!Ειμαι περηφανη για σενα.Δεν ησουν ΠΟΤΕ το κοριτσι του τσιρκου.Δεν ησουν ΠΟΤΕ αυτο που νομιζες πως ησουν.Ησουν ΠΑΝΤΑ αυτη που εισαι τωρα...Απλα τωρα βρεθηκε ενας ανθρωπος που σε αφησε να εισαι εσυ...που σε αγαπησε οπως εισαι...που ειδε ΕΣΕΝΑ και οχι το τσιρκο...που ΔΕΝ σε αφησε να κρυφτεις...που ΔΕΝ χρειαστηκε να κρυφτεις...που μεσα στα ματια του ειδες την αληθεια σου...ΤΩΡΑ αγαπημενη μου βεατρικη μπορεις αφοβα να περπατησεις σε ολου του κοσμου τις γωνιες...σταθερα και δυνατα...πατωντας γερα στη γη...ΟΙ ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ ΤΕΛΟΣ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πράγματι ζωγραφισες....φοβερό κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εσυγκίνησες με!!!!

    Χαίρομαι πάρα πολλά για σένα :)

    Όλα τα άλλα σχόλια είναι περιττά νομίζω, μιλά το πανέμορφο σου κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. You are a free spirit... fly away!
    Χάρηκα με τη χαρά και την αγάπη που ζεις.
    Enjoy life dearest >3

    ΑπάντησηΔιαγραφή