18/3/12

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #1 The Daiquiri Intoxication

H Peggy είναι στην ζωή μου χρόνια. Με ήξερε όταν κουρέφτηκα σαν αγόρι και όλοι με φώναζαν "μιτσή", με ήξερε όταν ξαφνικά κανένας δεν ηθελε να με φωνάζει "μιτσή" και` γω φορούσα φαρδιά ρούχα να κρύψω τους λόγους, με ήξερε όταν κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να είσαι και η μοιραία γυναίκα για να μεν σε φωνάζουν "μιτσή", με ήξερε όταν ήμουν πλέον "η μιτσιά του τάδε" και τελικά ήταν εκεί όταν αποφάσισα να είμαι η Beatrix. 
Η Peggy έχει τα δικά της τα θέματα, αλλά δεν παύει από το να είναι υστερικά αθώα, να γελά παράξενα (Αάχα,Αάχα,Αάχα,Αάχα) και να είναι θαύμα που επιβιώνει της καθημερινότητας. Η Peggy είναι single, όχι από επιλογή. Η Peggy φεγγοβολά πορτοκαλί. Με την Peggy βγαίνουμε έξω μόνες μας ή με παρέα. Με την Peggy κάνουμε ότι παλαβομάρα περνάει από το μυαλό καταλήγοντας μπλεγμένες σε ηλίθιες καταστάσεις.

#1 The Daiquiri Intoxication

H Peggy ούτε χαίρεται ούτε ανέχεται πολύ το αλκοόλ, πίνει συγκεκριμενα πράγματα, ελαφρά κοκτέηλς, Smirnoff ice, γάλα τριαντάφυλλο και πορτοκαλάδα. Παρασκευή βράδυ και με περιμένει έξω από το σπίτι, πάντα περιμένει κανένα δεκάλεπτο, επειδή μετά τα 25 σταμάτησα να είμαι τυπική. Καταφθάνουμε σε ένα γνωστό λευκωσιάτικο μπαράκι, όπου οι άντρες κοιτάνε σαν λαγωνικά γύρω γύρω και μεσήλικες διαζευγμένες καταλαμβάνουν το μπαρ με νύχια τζελ, μαλλί του κομμωτηρίου και ρούχα που μπορεί να αποτελούν μέσο αισθητικής ρύπανσης.  Μπήκαμε μέσα και η Peggy ενθουσιάστηκε που βρήκαμε ένα τετραγωνικό μέτρο να σταθούμε δίπλα από κάτι παιδιά μελαχρινά.

"Τι σου φέρω να πιεις;"
"Strawberry daiquiri" είπε.
Φτάνοντας στο μπαρ επιδόθηκα στον άθλο "τραβώντας την προσοχή του μπάρμαν μέσα σε γεμάτο μπαρ".
Ο άθλος περιέχει 4 στάδια:
  1. ελαφρύ σήκωμα χεριού όχι ψηλότερα από το μέτωπο
  2. προσάραξη στο μπαρ υπό τα άγρια βλέμματα πελατών που κάθοντε στο μπαρ
  3. ελαφρύ σήκωμα χεριού και προσευχή μήπως λάβει τα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος σου
  4. ξεδιάντροπο ανέμισμα ολόκληρου χεριού μπας και δεηθεί και δει σε.  
Το πόσα στάδια θα καλυφθούν μέχρι να καταλήξεις με το ποτό στο χέρι εξαρτάται από το πλήθος στο μαγαζί και την παρατηρητικότητα του μπαρμαν.
Δεν πρόλαβα να περάσω από το 1ο στο 2ο όταν ένα παιδί που καθόταν στο μπαρ άρχισε να μου χαμογελά, χαμογέλασα πίσω. Διέσχισε τα 2 μέτρα προς εμέ και συστήθηκε.
"Τι θα πιεις;" είπε με την μπάσα φωνή
"2 Strawberry daiquiris αν με δει ο μπαρμαν"
"Περίμενε" μου είπε ιπποτικά και φώναξε του μπάρμαν, παράγγειλε και πλήρωσε υπο τις "διαμαρτυρίες" μου.
2 ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΙΑΛΕΣ κατέφθασαν μπροστά μου, η κάθε μια περιείχε περίπου ένα λίτρο κόκκινου υγρού αναμεμιγμένου με σπασμένο πάγο 
"Oh! WOW, Ευχαριστώ" του είπα και πήγα πίσω για να βρω την Peggy, τα μελαχρινά παιδιά ανακατεύτηκαν με κάτι άλλες και δίπλα της χόρευαν σπασμωδικά 3 όχι μελαχρινά.
"Τι εν τούτες οι κούζες?" αναρωτήθηκε μόλις με είδε με τις φιάλες χωρίς τα ψάρια να καταφθάνω.
"Ε πε μου τζιαι συ" της είπα δίνοντας της το δικό της και περιστρέφοντας τον ώμο μου που πιάστηκε από το βάρος του ποτού.

Κρατούσαμε τα ποτά μας πίνοντας, ο πάγος έλιωνε μέσα στες φιάλες και έτρεχε πάνω στην επιφάνεια των κούζων σταλάζοντας πάνω στα πόδια μας. Επίναμε, επίναμε και εν έλειφκε. Στο τέταρτο δεν μπορούσαμε να νιώσουμε το χέρι που κρατούσε το ποτό. Αλλάξαμε χέρι και προσπαθήσαμε διακριτικά να χαλαρώσουμε από το μούδιασμα. Η Peggy με κοίταζε με αγωνία και την παρότρυνα να πίνει πέρκει τελιώσει το μαρτύριο. Μόλις ήπιε την τελευταία στάλα αδείζοντας την κούζα με κοίταξε με περηφάνια, μια φωνή ακούστηκε πίσω μου:
"Beatrix?"
Γύρισα και τον είδα, τον Manager του μπαρ, κομψό, λεπτό, με τα μάτια του τα πράσινα, και την φραντζούα του στο πλάι και εντελώς gay-φτου ρε γαμώτο.
"Gay-φτου ρε γαμώτο, είσαι καλά?" τον ρώτησα αγγαλιάζοντας τον.
Είπαμε τα νέα μας στα γρήγορα τον σύστησα στην Peggy
(Peggy αυτός είναι ο Gay-φτου ρε γαμώτο, η Peggy με ξέρει από τότε που με φωνάζαν μιτσή, ο Gay-φτου ρε γαμώτο εν ο Manager δαμε)
"Τι πίνετε?" μας ρώτησε. "Ήταν καλά?"
"Πολλά ωραία" είπε η Peggy.
Μας αποχαιρέτησε, πήρε τις άδειες μας φιάλες και είπε θα μας δει μετά. Σε κανένα δεκάλεπτο ένας σερβιτόρος μας βρήκε και μας παρέδωσε 2 γεμάτες κούζες με daιquiri.
"Κερασμένα από τον Gay-φτου ρε γαμώτο" μου φώναξε στο αυτί τόσο που ένιωσα το τύμπανο μου να τρίζει  και να με πιάνει φαγούρα.

Η Peggy με κοίταξε δυσαρεστημένη και επιδοθήκαμε στην κατανάλωση ακόμα μίας κούζας. Το βάρος αυτή τη φορά φαινόταν μεγαλύτερο και σε μια φάση η Peggy μου ζήτησε σπαρακτικά να κρατήσω για λίγο και την δική της φιάλη. Εγώ νιώθοντας ενοχές, στο κάτω κάτω ο δικός μου φίλος μας έφερε σε αυτή την θέση, αποδέκτηκα την πρόκληση. Ξαλαφρωμένη από το βάρος η Peggy έκανε διακριτικά τεντώματα για να ξεμουδιάσει. Οι παραδίπλα ενθουσιασμένοι πίστεψαν ότι η Peggy ανταποκρίνεται στο φλερτ, την πλησίασαν και αυτή χαμογελούσε ευγενικά. Άρχισαν να της μιλούν και αυτή απαντούσε, και άρχισε να γελά και αυτοί γελούσαν που γελούσε-εντομεταξύ τα χέρια μου είχαν πάθει αγκίλωση. Με είδε στην αγωνία μου και με ξαλάφρωσε από το βάρος του δικού της. Σταλιά σταλιά και χορτασμενα τελιώσαμε σιγά σιγά και την δεύτερη κούζα. Κοιτάξαμε η μία την άλλη κουρασμένα, στεκόμασταν όλη νύχτα, τα στομάχια μας είχαν πρηστεί από 2 λίτρα daιquiri, τα χέρια μας και η πλάτη ήταν δύσκαμπτα από το βάρος των ποτηριών, ίσως ήταν ώρα για να την κάνουμε.
Και εκεί που το αποφασίσαμε ΤΣΟΥΠ! Ένας από τους 3 θαυμαστές της Peggy κατέθφασε με άλλες 2 κούζες. Η Peggy με κοίταξε με τρόμο, ήταν έτοιμη να αρχίσει να κουνάει αυτιστικά το κεφάλι τις δεξιά και αριστερά. Της άρπαξα το πονεμένο χέρι καθησυχάζοντας την.
"Ευχαριστούμε πολύ" απάντησα με χαμόγελο στον τύπο "μα δεν έπρεπε."
"Έπρεπε" είπε κοιτάζοντας την Peggy λάγνα.
H Peggy κοίταζε το ποτήρι που της έδινε με απελπισία, το πήρε και μου ψιθύρισε "αν το πιω θα ξεράσω".
"Κρατάτε λίγο τες κούζ-τα ποτήρια μας, πρέπει να πάμε τουαλέτα" τους παρακάλεσα.
Άρπαξα την Peggy από το χέρι, δυναμικά άρχισα να σπρώχνω μεταξύ του κόσμου στο μπαρ ψάχνοντας μια διαδρομή διαφυγής. Η Peggy κρατούσε το στομάχι της με το πονεμένο της χέρι και μου έλεγε "πιο γρήγορα, πιο γρήγορα". Πρόσωπα δέξιααριστερά φαίνονταν σανμουτζούρες, ο Gay-φτου ρε γαμώτο μουέγνεφε-τον αγνόησα. Ένα χέριμε άρπαξεαπό τομπράτσο, ο ιππότηςτου μπαρ-έλα ΜΟ μετά είπε-τοναγνόησα. Το χέριτης Peggy χαλάρωνεστο δικόμου, "μείνεμαζί μου,μείνε" σκεφτόμουνα. Ο στόχος-η πόρτα-ήταν πλέοναρκετάκοντά και εγώ δενμετακίνησα ποτέτα μάτια μουαπό πάνω του. Και τότε ήμαστανεκεί, και βγήκαμεέξω και φώναξα "ΑΕΡΑΑΑΑΑ".

H Peggy ξεκίνησε να περπατά προς το αυτοκίνητο και την ακολούθησα σιωπηλή. Στα μέσα του δρόμου με κοίταξε και άρχισε να γελά υστερικά, στον ήχο του γέλιο της ξέσπασα και `γω.
"Τουλάχιστον ήταν δωρεάν"
"Δεν μπορώ άλλο να γελώ, πολύ υγρό στο στομάχι" την παρακάλεσα. 

 Το επόμενο πρωί έλαβα ένα μήνυμα
"Will never have another daiquiri"
"I`ll drink to that!" απάντησα.


4 σχόλια:

  1. Εσσιεις χάζι! Απόλαυσα τα κείμενα σου (btw, και γω εξεκίνησα το μπλογκ λόγω quarter life crisis)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τελικά εν πολλά δημιουργική τούτη η κρίση :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μα ποια κρίση; θέλω να μου εξηγήσετε!

    κουζες...χα χα χα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η κρίση που παιρνούμε! just a quarter life crisis! check my intro να δεις λεπτομερειες, Ιανουάριος 2012! :)

      Διαγραφή