Το τσεκούρι του Fitz

Στρώνει τον γιακκά του και μιλά μου. Μιλά με μια φωνή ήρεμη, ρίχνει τους παλμούς μου, το αίμα μου κυλά αργά στις αρτηρίες και τις φλέβες μου, η οξυγόνωση μου μειωμένη, οι κινήσεις μου αργές, είμαι σαν σε μέθη. Οι κόρες των ματιών μου καταγράφουν τις κινήσεις του. Θωρεί με υπό γωνία, με το πιο γοητευτικό πονηρό χαμόγελο, έξυπνο πονηρό χαμόγελο. οι κινήσεις του καμπυλώνουν το φως και έρκουνται πάνω μου λάμψεις που ηλεκτρικές εκκενώσεις. Περπατά στιβαρά δίπλα μου, στέρεα ομαλά βήματα, στο έδαφος, βαριά πόδια, σταθερή πορεία. Μιλά μου για πράματα έξω που τούτον τον κόσμο, νιώθω να ακούω μιαν ιστορία που εν ξαναειπώθηκε. Είμαι η Beatrix, και αρέσκει του, είμαι η άγνωστη Χ και θωρεί την, κατάμματα, και βλέπει τες τούτες ούλλες ένας άγνωστος.

Εν μου τjιείζει και θωρώ των που κινεί τα χέρια του γυρώ μου, ταλαντώνεται ο χώρος και το αίμα μου κινείται αργά. Νιώθω να τον θέλω με ούλλα τα κύτταρα μου. Προετοιμάζει με και παίζει με και είμαι σαν το θύραμα που πάει να ππέσει στην παγίδα. Περπατούμε και μιλούμε και περπατούμε, και κολλά με σε ένα τοίχο. Και όταν με αγγίζει στο μάγουλο οι παλμοί μου εκτοξέυονται, και τραβά με κοντά, χαμογελά με αμηχανία και κολλά το στόμα του πας το δικό μου. Αφήνει με λλίο και καρτερά αντίδραση. Τραβώ τον πάνω μου και ανταλλάσουμε σάλια.

Σταματά, εμφανίζει ένα τσεκούρι, σηκώνει το, χτυπά τον θώρακα μου και αννοίει τον, ππέφτω χαμέ και τραβά τα κόκκαλα μου να ανοίξουν δεξιά αριστερά.