22/12/14

Time Out #24 Στον Αθηαινίτη



Εγώ γενικά εν πατώ στον Αθηαινίτη, κάτι με απωθεί εξαιρετικά. Έχω να πάω περίπου 15 χρόνια. Ακόμα και όταν περνώ από έξω νευριάζω ασπούμε. Φυσικά αυτό που εκτιμώ αφάνταστα είναι που παραμένει κλειστός τις Κυριακές, που δείχνει ότι σέβεται τους υπαλλήλους του και δεν θέλει να πιει το γιαίμα τους, όπως κάποιοι άλλοι. Φυσικά δεν πατώ και στο άλφαμέγα λόγω τιμής και άττιτιουτ, που μου εφέραν το τέσκο και πουλούν το σάννα και εν waitrose ασπούμε.
Ένηγουεη, έ το ήρτεν η ώρα να πάω και στον Αθηαινίτη. Η μάμα μου την έχει δει αρτοποιεία-ζαχαροπλαστεία αυτή την περίοδο, σε φάση δεν χωρά πλέον το τραπέζι-των 8 θέσεων-τους δίσκους με τα καλούδια που κάμνει. Βρίσκει κάτι συνταγές του στυλ:  ασπρίζεις αμύγδαλα, τυλίγεις τα σε πέπλο από νουτέλλα, βάλλεις τα στο θάλαμο, καλύφκεις τα με ζύμη αραβόσιτου, την οποία εμποτίζεις με φτύμμα δράκου, ψήνεις σε αυτοσχέδια φουκού με φλόγα νατρίου, μέχρι να φουσκώσουν 3,45 εκατοστά, στην συνέχεια τα εμβαπτίζεις σε σιρόπι από κατούρες νεράιδων, αφήνεις να στεγνώσουν σε θερμοκρασία 15 κελσίους, σε σταθερή ροή αέρα, με συντελεστή Reynolds <1, καλύπτεις με χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου.  Οπότε λετς σέη, εν ήβρε χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου και είπε μου να πάω να γυρέψω στον Αθηαινίτη.
Η ταλαιπωρία άρκεψεν που την είσοδο, του αυτοκινήτου, στο πάρκινγκ. Εν μπορούσα να μπω, είχε καμπόσα αυτοκίνητα που εκάμναν ομπροστινές πισινες, σε όλες τις κατευθύνσεις, χ, ψ, ζ! έπρεπε να το καταλάβω τότε, αλλά είπα να μεν είμαι τόσο αρνητική μέρες χριστουγέννων.  Μπαίνω στο πάρκινγκ, είχε γέρους με αυτοκίνητα σταματημένους ποκεί ποδά χωρίς λογική, με τα φώτα κινδύνου να αναβοσβήνουν. Χωρίς τρόπο να περάσεις εχτός κι αν το αυτοκίνητο έφκαλε φτερά δεξιά και αριστερά και επετούσαμε που πάνω-που λάλε και ο αντίδοτος! Μετά από 15 λεπτά μάχης στο πάρκγινγκ, ξιτιμάζοντας γέρους οι οποίοι είτε με αυτοκίνητο, είτε με τρόλλευ φορτωμένο είτε απλά με την ύπαρξη τους προκαλούσαν κονφούζιο (λέξη που μου θυμίζει 1990), κατάφερα να ξαπολύσω το αυτοκίνητο.
Σε όλη τη διαδρομή να μπω μέσα άλλοι ποδά άλλοι ποτζιεί εστέκουνταν, μιλούσαν, καρτερούσαν, ισορροπούσαν το φορτωμένο τρόλλει τους γενικά πολύς πανικός μες το παρκινγκ. έπρεπε να το καταλάβω τότε, αλλά είπα να μεν είμαι τόσο αρνητική μέρες χριστουγέννων.  Προχώρησα στην είσοδο, φυσικά επειδή 5 πράματα θα έπιανα έπιασα καλαθάκι, πιο άβολο καλαθάκι του κόσμου, μεταλλικό μιτσή, λεπτά χερούλια που σου κόφκουν τα χέρια. Και άρκεψα το οδοιπορικό μου μες τους διαδρόμους.
Αν έχει τσανς να μεν επήες στον Αθηαινίτη η λογική τοποθέτησης των προϊόντων στα ράφια έχει ως εξής:
Νουτέλες, σοκολάτες, μότες, ποντικοφάρμακο, φακελάκια για μνημόσυνα, ντιξάν, ξηροί καρποί, σαμπου, διακοσμητικά κεράκια, γλάσο ζαχαροπλαστικής, λίπασμα για φκιόρα, φκιόρα, κάρβουνα, ψαραγορά… κλπ. Ζήτω τα παράλογα ζήτω η ελλάς ένα πράμα.
Οι διάδρομοι γεμάτοι με ανθρώπους, κοπελλούθκια να κλαιν, να γελούν , να στέκουνται αδιάφορα μες την μέση χωρίς κανένα να τα συνάξει, παρέες παρέες να κουβεντιάζουν ποκεί ποδά, καροτσάκια υπεργεμάτα να σου την διούν, πας τον κώλο, πας την λεκάνη, να σου τσιλλούν τα πόθκια σου. Κάνοντας ελιγμούς και ξεφυσώντας, κουντώντας αδέσποτα καροτσάκια να φύουν που μες την μέση και αγριοθωρώντας κοπελλούθκια κατάφερα να διασχίσω ένα μεγάλο μέρος ψάχνοντας για την χρυσόσκονη. Έπιασα και 4 άλλα πράματα που ήθελα και σε απελπιστική κατάσταση άρπαξα μιαν υπάλληλο που το χέρι:
«σας παρακαλώ που έχετε την χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου;»
«ίντα πράμα;» λέει με κείνει την ψιλή χωριάτικη φωνή στιλ κατίνα-της-γειτονιάς
«χρυσόσκονη, χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου»
«εν έχουμε έτσι πράμαν μάνα μου»
Την μάνα σου μέσα ήταν να της πω αλλά άτε, τι φταίει το λείψανο.
Στέκουμαι λλίο χωρίς να ξέρω τι να κάμω, τα πράματα στο καλάθι μου εν πρώτης ανάγκης, όπως κωλόχαρτο, γάλα, σαπούνι.
Γύρω μου η λαοθάλασσα που χώρκατους αχάπαρους αργούς και αθκιασερούς κυπραίους, να με κουντούν, να μου τζιείζουν, να διούν πάνω μου, μια βαβούρα ένας χαμός, αγοραφοβία αρκέψαν ετρέχαν τα σάλια μου σαννα και είμαι λυσσασμένος σκύλος.
Στην παράνοια βλέπω μιαν ταπέλα «ταμείο εξπρές»
Φωνάζοντας ΑΕΡΑΑΑΑΑ κατευθύνομαι προς τα εκεί. Δίπλα τα ταμεία κάτι τρόλλει-διαστάυρωση με μπουλντόζα γεμάτα βουνά που πράματα πράματα πράματα πράματα, που τα  βάλλουν τούτα ούλλα ρε κουμπάρε, τι στα ανάθεμα κάμνουν με τόσα πράματα ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ.
Μπροστά μου στο εξπρές 5 πλάσματα.
Ο πρώτος είχε 2 καλαθούθκια γεμάτα, έτρωε κιόλας, εν έβαλλε και τα πράματα του μες τες τσέντες, ήταν να πλερώσει με κάρτα, οκ μεν το εξηγήσω πώς αρκέψαν τα νεύρα μου να γίνουνται.
Ο επόμενος επροχώρησε, αργά και σταθερά η ταμείας έκαμνε και χιούμορ.
Η επόμενη ήταν διαστάυρωση πιθήκου με ακροκανθόσαυρο. Μετά που το λακκιρτί με την σπαστική ταμεία αθυμηθικε ότι θέλει τσιάρα. Σηκώνετε η ταμίας να παναφέρει.
«απαναία μου» λαλώ της μπροστινής μου
«ε κοπέλλα μου στον αθηαινίτη πάντα έτσι είναι» λέει μου παρηγορητικά
«τώρα που θα αυτοαναφλεγώ όι να φοηθείς» απαντώ
Άρκεψε εγέλαν δυνατά.
Έρκετε η ταμίας
«όι κόρη που τούτα» λαλεί η διασταύρωση «τα άλλα τα μπλα μπλα μπλα»
«ου κόρη εξίασα τέλια» λέει χαχανίζοντας του στυλ «ποιος τους γαμά τούτους του καθυστερημένους που καρτερούν στην γραμμή για το εξπρές;» και σε αυτή τη σκέψη πεταχτήκαν 5 μαύροι τίτσιροι, ξεκίνησαν από τον παπουλή πίσω μου.
Ώσπου να έρτει πίσω η κοκ-κόνα, εφκαίναν καπνοί που τα αυτιά μου, οι μαύροι εγονατήσαν τον παππουλή.
Και τελειώνει την πληρωμή η διασταύρωση, και εκεί που ήταν να ξεκινήσει να χτυπά τα πράματα της η μπροστινή μου, που είχε μόνο 6, εκείνη την ώρα και την στιγμή αποφασίσαν να αλλάξουν ταμεία. Γαμωτοκέρατομουγαμώ,γαμωτηνώρακαιτηνστιγμήπουήρτασετουτοτοχανι,τουπάντζιαρου. Άρκεψε να συνάει το δικό της η αχάπαρη που είχαμε ως κείνη την ώρα, και ήρτε μια άλλη που έβαλλε το δικό της. Είδε τους καπνούς που εφκαίναν που τα αυτιά μου και προσπαθούσε να κάνει γρήγορα. Ετέλειωσε η μπροστινή μου έφυε, ήρτεν επιτέλους η σειρά μου. που τα νεύρα ετρέμαν τα χέρια μου.
Έβαλλα τα πράματα μου μες την τσέντα.
«ξέρετε, αν δεν μπορείτε να κάμετα εξπρές σωστά να μεν το κάνετε καθόλου» λέω ήρεμα
«έχουμε 3 εξπρές κυρία μου» απαντά
«φυσικά που να τα εύρω δαμέσα, αλλά σε αυτό το ταμείο έχει 15 λεπτά που στέκουμαι για 5 πράματα»
«μα εν και ήμουν εγώ ήταν η άλλη κοπέλλα»
«ναι λέω σου το να το μεταφέρεις, ότι είστε πολύ αργοί»
«μα τι φταίω εγώ, έτσι εν η δουλειά»
Ε πόσην ώρα, φκαλω το σπαθί, γυρίζω το απότομα πάνω της, κόφκω την κκελλέ της, η οποία κυλά πας τον ιμάντα του ταμείου, σταματά ο ιμάντας όταν φτάσει η κκελλέ της στην άκρια.
«εν σας εμάθαν complaint management γαμώ τον επαγγελματισμό μου μέσα;» λέω αλλά είναι πολύ αργά, δεν με ακούει πλέον.

15 σχόλια:

  1. nai oti nane etuxe mou tzai mena... h tamias na pianei koubenta me tous pelates tzai na thafkei to mastro... oti nane!! tzai me to nane tous oute pws biazounte... tzai na karterw 10 lepta tin alli na balei ta pramata mes tes tsiantes... eleos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχαχα
    έτυχε μου τζιαι μένα στο εξπρες του Αθηαινίτη που επίσης εν πάω συχνά γιατί βρωμεί συνήθως και εν μπορώ και το πανζουρλισμο , τεσπα έτυχε μου να κάμω καυκά.Ούτε που τους κόφτει ότι βιάζεσαι, έχεις δουλεια κλπ, τον χαβά τους.πόσο εχάρηκα όμως που έβγκαλες την ππάλαν έξω εν περιγράφεται. Go B, go!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέρσι την ημέρα των γενεθλείων μου, δεν ξέρω πώς, εκούρτησε με η μάνα μου να πάω Αθηαινήτη να ψωνίσω για το ντίνερ πάρτι που θα είχα το βράδυ.
    Ήμουν σε φάση να πάθω νευρικό κλονισμό να ξιντυθώ τζαι να κάτσω χαμαί να κλαίω κάπου τζειαμέ στο αλλαντικά-συναντά-μότες που λαλεί τζι εσύ.
    Τελικά άψα τα ένστικα επιβίωσης, λαλώ εντζαι να με πεθάετε εσείς δαμέσα, ιφ γιου κάντ μπιτ δεμ, τζόιν δεμ, κλπ. Τζαι απλά εχαμογέλασα, εγυάλλισε τζαι το μάτι μου τζαι ετέλειωσα τα ψώνια μου έτσι σκέδιο. Πρέπει να επελλόδειχνα μπικ τάιμ αλλά έζησα. Όπως τα περιγράφεις ακριβώς. Χαρακτηριστικά θυμούμαι επήα να περάσω που ένα στενό, τζαι απέναντι έρκετουν ένας κύριος με αναπηρικό καροτσάκι. Τζαι έκαμα ένα βήμα πίσω που το στενό, να έρτει ο άνθρωπος. Τζαι επεταχτήκαν που πίσω μου ένας στρατός χώρκατοι με καροτσούθκια να περάσουν-τάχα ήμουν εγώ η αργόσχολη. Ε μετά που τούτο είπα σου. Χαμόγελο ως τα αφτιά και τσαχπινιά στο μάτι για να τα φκάλω πέρα. Τζαι ΝΕΒΕΡ ΑΓΚΑΙΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ πάω άλφα μέγα γιατί είμαι γειτόνισσα.
    Με το που θα βγω απ'το αυτοκίνητο βάζω τα ακουστικά στ'αυτια, τη μουσική στο τέρμα και μπαίνω.
    Μια χαρά περνάει η ώρα και στο άλφα μέγα να δεις προβληματικους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπω τον αθιαινιτη διοτι ειναι το ακριβως αντιθετο επιχειρηματικα του ορφανιδη. Οικογενειακη επιχειρηση, συσταρισμενη οικονομικα, με ενα καταστημα, δεν κανει δουλεια με ξενα λεφτα και αγυριστα, ειναι η πιο φθηνη υπεραγορα της κυπρου, βασικα γαμα κ δερνει ενεκα νοικοκυροσυνης των ιδιοκτητων. Πραγμα σπανιοτατο στον επιχειρηματικο κοσμο της κυπρου που πασχει απο μεγαλομανια αλλα δεν εχει στον ηλιο μοιρα χωρις τη χρηματοδοτηση της τραπεζας. Τωρα για το shopping experience εχεις απολυτο δικιο. Θελεις πολλη βλαγκα λογω πολυκοσμιας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. An den ipirhe o athinenitis itan na pehtoume pou tes akribkies ton allon.
    I pio ftini iperagora!

    Gia ta alla oulla en tha po tpt.Apla katalabo giati oulla sou ftesin.....
    Kai den en anagi o allos na shi to fteksimo!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για χρόνια τον απόφευγα για τους λόγους πους λες πιο πάνω όμως με τις περικοπές κτλ. πάω εκεί για ψώνια. Ο Αθηαινίτης θέλει σχέδιο: για καλάθι σταντ με 2 καλαθάκια για ευελιξία στους διαδρόμους που τώρα μια χαρά είναι σε σχέση με πριν 3-4 χρόνια, πάρκινγκ απέναντι, λίστα με ψώνια-κατά προτίμηση με τη σειρά που έχει τα πράματα και φυσικά να πας την ώρα με την πιο λίγη κίνηση, π.χ. καθημερινή μετά τις 7.

    Γιατί να μπεις στον κόπο ;Γιατί έχει μεγάλη διαφορά στις τιμές του που τους υπόλοιπους.

    Για φτύμα δράκου και κατούρημα νεράιδων πας Άλφα-Μέγα και όχι Αθηαινίτη ή οπουδήποτε αλλού. Εάν δεν το έχει εκεί δεν πρόκειται να το βρεις πουθενά και ας το χρυσοπληρώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και λαλώ έννα την φκάλει τη σπάθα επιτέλους;
    Συμφωνώ με την Ινα. Για πολλά εξειδικευμένα πράματα πας Αλφαμεγα. Εγώ πάω ως επι το πλείστον όμως Αλφαμεγα λόγω γειτονιας. Κοφκει μακριά ο Αθηενήτης. Αλλά ναι έχει πολλή διαφορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Χαχαχα τέλεια ανάρτηση, ταυτίζομαι απόλυτα! Κι εγώ έχω μια ανεξήγητη απέχθεια για τη συγκεκριμένη υπεραγορά! Μια φορά που αναγκάστηκα όμως να πάω τα βίωσα όλα αυτά που περίγραψες τόσο γλαφυρά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πόσο τέλειο κείμενο, σαν να το είχα γράψει εγώ. Μια φορά στη ζωή μου άντεξα να πάω στον Αθηαινίτη, σε ηλικία που δεν οδηγούσα καν και με πήρε η γιαγιά μου με το ζόρι. Ποτέ ξανά! Έχω 150.000 λόγους για να μεταναστεύσω, δεν χρειάζομαι ακόμα έναν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Επίσης 12 ποιντς για την παρωδία του let it go πιο κάτω. Τέλειο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Χαχα! Που τα καλύτερα σου έβερ! Να πηαίνεις supermarket πιο συχνά ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ξέρεις ότι το κρέας που έκοψες με την κατάνα μάλλον εννα καταλήξει σουβλάκι στο κρεοπωλείο έννεν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. χαχαχα. εχεις ταλέντο λέμε!
    νομίζω αργησες τζιολας να φκάλεις το σπαθί.
    (με αποτέλεσμα να πάρεις το κεφάλι της πωλήτριας που επροσπάθαν τουλάχιστο να καμνει γλήορα? oh well, shit happens)

    p.s. ασχετο αλλά επειδή το βλέπω συχνά, πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κάποιος ότι 11 αντικείμενα εν παραπάνω που 10 αντικείμενα που δικαιούται να χτυπήσει στο ταμείο εξπρες?
    Μα εν μόνο έναν παραπάνω? Και τα 12 που τα 11. Και τα 13 που τα 12. Και τα 14 που τα 13. Και εις τον αιώνα των αιώνων. Αμήν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Που είσαι ακόμα να πάεις παραμονές...εν κάτι όπως το ultimate survival του discovery! Μέσα σε τζείνους με τα 2 φουλωμένα καρότσια είμαστεν τζιαι εγώ με τη μάνα μου. Αν δεν επήεννα μαζί της θα ήθελε τζιαι τρίτο! Επιδιδόμαστε στο σπορ μια φορά το τετράμηνο ευτυχώς. Που τα βάλουμε? Μα στην αποθήκη τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης φυσικά, για περίπτωσεις "να έρτει ένα πλάσμα έσσω μας τζιαι να μεν έχουμε τι να του τζιαιράσουμε?" τζιαι πολέμου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή