Ο Γιάννης ο Κότσιρας

Ήρθε η ώρα και η στιγμή για το ετήσιο προσκύνημα στον Κότσιρα. 

Είναι πλέον όπως την επέτειο κάθε χρόνο. 

 

Είμαι πάλε σε μιαν περίεργα ωραία φάση, που κάνω μπρεηκ που ούλλα τα σοσιαλ μιτια, μπρέηκ που ούλλα τα διαδικτυακά, εχτός που το παρόν μπλογκ. Γενικά οι ανθρώπινες σχέσεις πολλές φορές στην ευκολία του ίντερνετ μπορεί να παρουσιάζονται περισσότερες από ότι ειναι. Πολλή φασαρία και θολούρα. Το χειρότερο μου ειναι όταν αρκέφκω να σκέφτομαι σε τουίτς. Όποτε το πω τούτο της μονης real life φιλης μου που με εχει στο τούιτερ γελά. Επίσης βαρέθηκα να καμνω συνέχεια keep up με τες ζωές των άλλων που τα στόρις. Ξέρω πολλά παραπανω πληροφορίες για όλους μου τους συναδέλφους από ότι χρειάζεται πραγματικά. Σταματήσαμε να κάνουμε catch up με τες φίλες μου επειδή τι εννοείς ξέρεις τα ήδη όλα από τα στόρις. Εν χρειάζεται να σε ενημερώσει κάποιος, να νιώσει ότι θέλει να μοιραστεί μαζί σου ειδικά κάτι. Να κάμει την σκέψη για σένα, να σε εύρει μες τες επαφές του, να σου το στείλει ή να σε πιάσει τηλέφωνο να σου το πει. Παθητικά μοιράζουμε την πληροφορια και όποιος τσιμπίσει και δώσει σημασία καλώς. Εν πολλά διαφορετικά να μοιράζεσαι την πληροφορία γενικά με το να επιλέξεις να μοιραστείς κάτι συγκεκριμένα με ένα συγκεκριμένο άτομο για το α β γ λόγο. Δεν μου αρέσει αυτή η γενική απάθεια. Θέλω οι ανθρώποι που γουστάρω να το ξέρουν. Και να καμνω την προσπάθεια, και να την κάνουν κ αυτοί. Θέλω να το ξέρω, οτι θα μου στείλει, θα θέλει να το πει σε εμένα. Ότι θα δει κατι και θα με σκεφτει, "τούτο θα της άρεσκε". 

Σαν άτομο που έλκομαι τρομερά από μυαλά και χαρακτήρες εν πολλά εύκολο να θέλω να γνωρίζω συνέχεια καινούρια άτομα. Και σαν άτομο που άλλαξε πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια εν ξέρω καν σε τι μυαλά και χαρακτήρες έλκομαι πλέον. Εν όλα καινούρια και εντυπωσιακά και έτοιμα να  τα ανακαλύψω! Εμπεριστατωμένα πλέον αυτή την αλλαγή αρκετοί φίλοι δεν την επιβιώσαν. Και σχεδόν όλοι οι συγγενείς. Άνθρωποι και καταστάσεις, κάθε άνθρωπος μια νέα χώρα, μια νέα θάλασσα που δοκιμάζεις να δεις, βάλλεις το ποδαράκι σου και προσπαθείς να καταλάβεις αν εν ένας κόσμος, οχι που θέλεις να βουττήσεις-επδ σε πολλούς κόσμους που ήθελα να βουττήσω στην ζωή μου ήταν γεμάτους λαγοκέφαλους, και τσουχτρες και το ίδιο το κράκεν, αλλά αν εν θετικό για την ζωή μου να βουττήσω. Αν αυτός ο νέος άνθρωπος αξίζει να βουττήσω ή αν θα κάμω σκιπ. 

 

Κι έτσι κάθουμαι, στο σκαλί, ακούω τον άγγελο τον Κότσιρα, θωρώ τα στόρις να πετούν δεξιά και αριστερά, νιώθω fomo επδ εν κ παίζω το καμιά ανώτερη, θέλω κ γω να ποστάρω τρων με οι παλάμες μου.  

 

Αλλά ξέρω οτι αυτή την στιγμή, για λίγο ακόμα, χρειάζεται απλά να ζω σε μια επιβλημένη ησυχία.