Τώρα χαμηλώστε τα φώτα και διπλοκλειδώστε την πόρτα

Έτσι επειδή τωρά τελευταία πάω να αγιάσω που τούτα που ποστάρω, να ποστάρουμε και τίποτε πελλάρα να μεν ξιάννετε την αππωμενη πελλή μέσα μου. 

Που καιρός που σας έγραφα για τον καθένα που εβρέθετουν ομπρός μου αγαπητοί μου. Που καιρός που χωρίς σκέψη και φειδώ έγραφα σενάρια και σκέψεις για καποιον που έφκαλλε και το σχοινί και το παλλούκι. Που είχαμε tag the dating process. Σάννα και εποκάτσαμε ρε γαμώτο. 

Αλλά δόξασοι ο θεός και τα τυχερά μου γονίδια, είχα στην ζωή μου αντρική σημασία, δεν εχω παράπονο ή μάλλον αν κρίνω κάτι σημασίες που έλαβα χωρίς να θέλω μπορεί να έχω κ παράπονο. (Εντωμεταξύ άμαν λαλούμε τούτα τα πράματα, θεωρώ έχετε μες το μυαλό σας, κάτι θεογκόμενους υπέροχους, σέξυ άντρες, με τέλεια κολλαριστά πουκάμισα, polished και μελαχρινό και κοντοκουρεμένο, κoλονιαζμένο, και καλο παιδί που θέλει μια βολτα στο semi wild side. Αλλά ενναιν ετσι χαχα. Εν όλο το range υπέροχων ανθρώπων εκεί έξω, τζιαι τζιείνος που παραπονιέστε ότι βρωμά το καλοκαίρι, και κείνος που έχει ένα ασπρούι στεγνωμένο σάλιο πας τα χείλη κ θωρείς το να κανει πλιτς πλιτς καθώς μιλά και θέλεις να στρέψεις, και κείνος που μπαίνει ομπρός σου πας τα φώτα του καλησπέρα και θέλεις να εβάστας παλιό διπλοκάμπινο να έφκαινες πάνω του. Και κείνος που μιλά και ξέρει τα ούλλα, και κείνος που παίζει το μμάτι του διπλα που την γεναίκα του. Τούτη εν η πολύτιμη σημασία που λαμβάνουμε) 

Που τούτη την επιθυμητή και ανεπιθύμητη σημασία, εσταμάτησα να ασχολούμαι με το 95%. Άρα εν μεινισκουν πολλά να σας πω. 

Τέσπα θέλω να καταλήξω κάπου. Ότι σαννα μου τζιαι είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο κυρίες κ κύριοι, επειδή που την φιλτραρισμένη αντρική σημασία που αφήνω να φτάνει στα αυτάκια μου κ στα ματάκια μου, αρκέφκω να σκέφτουμαι οτι λανθάννομαι. Επειδή σαν κάθουμαι καπου σε ένα ξέφωτο μιαν νύχτα, που με πήρε να δούμε τα αστέρκα ο τέλειος άνδρας ο άντρας ο σωστός, ο ωραίος, με το πουκάμισο και ο κολονιαζμένος, που μου πλυνήσκει τα πόθκια μου που τους άμμους, και κρατά μου τα πράματα μου σαν περπατούμε, τούτος που με επήρε να δούμε τα αστέρκα, και το μόνο που σκέφτουμαι σαν καθουμαι δίπλα του ειναι το ότι εν μπορώ. Εν μπορώ, εν μπορώ, εν μπορώ. Εβαρέθηκα να ειμαι το wild side. Εβαρέθηκα να ειμαι τζιεινη που εννα τους φκάλει που το κονφορτ ζοουν, που εννα τους παρασύρει που την φρόνιμη ζωή και το πρόγραμμα της δουλειάς. Εβαρέθηκα να λαλώ ένα πράμα και να σοκάρεται. Που πρέπει να εξηγώ οτι εν θα σπάσω. Εβαρέθηκα να παίζω μόνη μου. 

Και ακούεται ο Καρράς καπου στο βάθος και ρωτά και τώρα τι γίνετια τώρα. 

 

Τώρα σιεσιέ.