Σημαδιακό

Σήμερα έγινε κάτι για μένα πολλά σημαδιακό (ούφφου πώς να σταματήσω να γυρεύκω σημάθκια;)

Ακριβώς δύο χρόνια από την έκδοση του διαζυγιου μου, έμαθα για ένα άτομο ότι χωρίζει και ήρτε να μου ζητήσει συμβουλές, είπαν του να με γυρέψει. 

Ενναιν πολλά περίεργα ωραίο πράμα τούτο; Ενναιν πολλά καλό κομπλιμέντο;

Γενικά εν και μπόρεις να πεις να περηφανευτείς ανοιχτά για ενα διαζύγιο. Εγώ ασπούμε θεωρώ  οτι το διαζύγιο μου και η διαχείριση του απο τον καιρό που χώρισα, μέχρι σήμερα εν που τες μεγαλύτερες μου προσωπικές επιτυχίες. Ξερω γω; Πτυχίο, καμπόσα επαγγελματικά, μητρότητα και διαζύγιο. 

Αλλά πραγματικά, σήμερα νιώθω πιο ωραία από ποτέ. Τα κοπελλούθκια μου έχουν μια ζωή, που εν καλύτερη από ότι την σχεδίασα τον καιρό που τους έκαμνα. Το σπίτι μου εν το μέρος που θέλω να ειμαι, που μπορώ να χαλαρώσω και ανυπομονώ να πάω.  Η δουλειά μου εν κάτι που μου τρώει πάρα πολλή ενέργεια ασταμάτητα, αλλά νιώθω πολλά ωραία που την διώ και αποδίδει. Κι εγώ, εγώ ειμαι στα μάτια μου καλύτερη από ποτέ.

Δεν θα πω ψέματα, ήταν πολλά δύσκολος ο χωρισμός. Κ το πιο δύσκολο δεν ήταν ο άλλος, ο άλλος εν εύκολο να τον κατηγοριοποιήσεις, να τον "ρίψεις" και να τον ακυρώσεις, να γινει ενα τακτοποιημένο θεματάκι. Το πιο δύσκολο εν εσύ. Να διαχειριστείς τον εαυτό σου, να μπόρεις να δεις την αλήθκεια για σένα και την κατάσταση, να μεν φκεις το θύμα, να μεν σε καταπιεί ο θυμός, να μεν σε καταπιεί  η πίκρα, να δεις που ήταν τα θέματα σου, γιατί ότι άρχισε τόσο ωραία και ροζ και ιδανικά, είχε τόσο κοινότυπη και μικρότατη κατάληξη, να διαχειριστείς οχι την απουσία του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά την απουσία του ρόλου, του πατέρα/συζύγου, ασχέτως ανθρώπου. Την επίταξη της κοινωνίας για την σωστή μορφή της οικογένειας. Και την ανάγκη να μεν ειναι τόσο εντονο κι απαιτητικό όλη την ώρα αδιάκοπα. 

Το άλλο που ήταν πολλά δύσκολο ήταν η διατήρηση της τάξης στο σπίτι με δύο παιδιά. Όταν εχώρισα τω καιρώ εκείνο, τα παιδιά μου ήταν 6 και 3. Ήμουν και είμαι συνέχεια 2 εναντίον 1 για >85% της βδομάδας. Αλλά  δεν ήθελα να τους φωνάζω, δεν θέλω να ειμαι πνιμένη μάμμα-που ήμουν και είμαι, οπότε εππεσε πολλή δουλειά για να έχω τον έλεγχο, να μεν χάννω υπομονή, να μεν νιώθω εγκλωβισμένη, να επικοινωνώ με τα μωρά, ότι δεν έχω μπρεηκ, οτι δεν μπορώ να αρρωστώ ποτέ, δεν μπορώ να ειμαι 1 βδομάδα με την περίοδο μου κ να σέρνομαι, δεν μπορώ να έχω πονοκέφαλο, δεν μπορώ να φυρτώ και να μεν αντέχω άλλο. Τούτα τα πράματα ενώ συμβαίνουν, δεν μπορούν να συμβαίνουν. Οπότε θέλω την κατανόηση τους και την συνεργασία τους. Και παράλληλα καθώς περνώ τουτο το μήνυμα, να μεν τα κάμω να νιώθουν σαν  βάρος και υποχρέωση, επειδή ήθελα τα μωρά μου και θέλω τα με χίλια, και εν που τες πιο μεγάλες και υπέροχες απολαύσεις της ζωής μου. Και παράλληλα να μεν τους ρίφκω τον παπά τους και  να δικαιούνται να έχουν την δική τους σχέση μαζί του, χωρίς καμιά δική μου παρεμβολή και νύξη. Τούτη  η ισορροπία ήθελε πολλύ καιρό να έρτει, επισκέψεις στον ψυχολόγο και τον παιδοψυχολόγο, περιόδους που ήμουν σε πολλή σκέψη και θλίψη ή απλά λυπημένη και κουρασμένη. Πολλή προσπάθεια να εύρω μιαν ποσότητα δύναμης να συνεχίσω να προσπαθώ να ισορροπήσω. Πολλές συζητήσεις και ειλικρίνια στα μωρά ξανά και ξανά και ξανά. Μπορώ να πω, αν δεν έρκουνταν τα πράματα όπως ήρταν, εν θα ήμουν τούτη η καλύτερη εκδοχή της μάνας που είμαι σήμερα.

Μια φορά ένας αναγνώστης μου δαμέ, μέσα σε ενα που τα πολλά ωραία ημέηλς που μου έστειλε είχε μου πει οτι πολλοί που εχωρίσαν φκάλλουν μια πικρία και να αντισταθώ, και έμεινε μου. Είπε το με πολλή καλοσύνη κι ευγένεια, και έμεινε μου. Γιαυτό, μέσα που ούλλα όσα επέρασα κατάφερα να έχω μια εκδοχή ζωής οχι μονο χωρίς πικρία, χωρίς θυμό, αλλά με το ακριβώς αντίθετο.

Κι έτσι, καθούμαστε με  τα διαμάντια που έχω για κοπελλούθκια, πάνω σε κάτι σκαλιά, στην πλατεία ενός ελληνικού νησιού, εν δύση του ηλίου, εφάμεν παγωτό, είμαστε κουρασμένοι που τους γυρούς της ημέρας, αγκαλιάζω την κόρη μου που κάθεται στο σκαλί μπροστά μου κι ο γιος μου, δίπλα μου εχει το κεφάλι του γερμένο στο μπράτσο μου, και όχι μόνο δεν νιώθω ότι μας λείπει κάτι, νιώθω οτι αποκτήσαμε πολλά περισσότερα και καλύτερα από οτι μπορούσαμε να φανταστούμε.  Νιώθω οτι έτσι έπρεπε να γίνει για να ειμαστε οι καλύτερες μας εκδοχές. 

Και ίσως εν τούτο που θέλω να μεταφέρω, ότι ενα διαζύγιο ενναιν το τέλος. Εν η αρχή, η αρχή μιας καινούριας κατάστασης, που εσύ μπορείς  να ρυθμίσεις  την κατάληξη. Η αρχή που μπορεί  να σε φέρει πιο κοντά στον εαυτό σου απο ποτέ, αν την επιλέξεις. 

ΥΓ 1 Εντωμεταξύ λαλείτε να γίνω divorce coach; 

ΥΓ 2 Εντωμεταξύ μπορεί να γίναν ούλλα επειδή εν η χρονιά που σύμφωνα με τα ζώδιο μου 

ΥΓ 3 Μεν με μαθκιάσετε α! (ούφφου πώς να σταματήσω να σκέφτουμαι το μάθκιασμα;)