Τελικός Τσιαμπιονς Λιγκ

Θα ήθελα παρα πολλά να γράψω για την ευρύτερη οικογένεια της μητριαρχικής γραμμής. Γενικά εν έχω παράπονο εχει πολλύ άκξιον, αν εξαιρέσεις τα διαγενεακά τραύματα που κουλιαντιρίζουνται έχει 5-6 γενιές. Το καλό ζιουμεν στον ιδιο τόπο για πολλες δεκαετίες. Ξέρω ιστορίες ασπούμε που τον παππου του πρόπαππου μου. Άρα ξέρω επίσης οτι πάει σόι το βασίλειο. 

Θα ήθελα να σας γράψω, τι δράματα εκάμαν, τι πελλάρες, τι ξυλο εφάαν και δώκαν, τι λάθη τι πάθη, τι βλακείες είπαν, τα χάζια τους, τα γέλια τους, τι μαλάκες ήταν, τι κατζίες είπαν, τι περίπλοκες εν οι σχέσεις τους, τι ακατάπαυστες και ευφάνταστες εν οι γλώσσες τους εν εξαναείδα έτσι λεξιλόγιο. Τα πολλά κακά τους, αλλά και τα πολλά καλά. 

Θέλω πολλά να σας γράψω για την κηδεία του παππού, o οποίος, εν εισαγώμενος σε τούτη την κατάσταση, επαντρεύτηκε, που εμαζευτήκαν ούλλοι οι παίχτες στην εκκλησιά-όσοι ζιουν-, σαν τον τελικό του τσιαμπιονς λιγκ. 

Απο την μια μεριά ο τάδε, εκανε το κ το κ το, και δεν μιλιέται με την Χ, την Ψ και τον Γ. 

Απο την άλλη μεριά ο Ω, που έκανε έτσι, είπε γιουβέτσι, και αμαν θωρεί τον Β αλλάσσει δρόμο. 

Απο την απέναντι γωνία, η Δ, που αναλόγως εποχής εν μιλιέται με καποιον.

Απο την άλλη εν ο Ρ που εδέρτηκε με την Χ και εν στα δικαστήρια. 

Γενικά θωρώ τα και γελώ, νιώθω πολλά ξένη σε τούτη την κατάσταση και μες τον νου μου κατάφερα που πολλά μικρή να αποστασιοποιηθώ και να έχει χάζι η υποθεση, ή οι απανωτές υποθέσεις. 

Τζιαι έτσι σαν φύρνουμαι με τα κωμικοτραγικά, σαν πέφτει το ένα αστείο πας το άλλο μες τον νου μου και εν τα εκτιμούν οι δικοί μου που ζουν το δράμα τους, έτσι σαν ακούω την επόμενη μαλακία και σκέφτουμαι πραγματικά ο θεός να την/τον/τους ελεήσει (που εν ττίπικαλ σκέψη μου μόνο όσο αφορά αυτή την οικογένεια αφους εν πιστεύκω σε τίποτε), γειώνουμε και μηδενίζω. 

Μηδενίζω στο οτι τούτα ούλλα εν τίποτε, εν πελλάρες, εν κάτι να ποσκολιστούμε να αντέξουμε το τίποτε, τιποτε, τιποτε, τίποτε, την ματαιότητα της ζωής και το τέλος που εννα έρτει και εννα σβήσουν τα πάντα. Και τα πάθη και τα λάθη, και τες μαλακίες, και τα σωστά και τες πελλάρες, και τα αστεία και τα σοβαρά θα τα κουβαλούν οι επόμενες γενιές, αλλά σε μιαν λανθανουσα κατάσταση μνήμης, όπως το ερμηνεύει καθένας μέσα του, που σίουρα δεν θα ειναι όπως το έχει ο καθένας μέσα του για τον εαυτό του. Οπως εγώ γελώ με τες δράσεις και τις βλακείες που εκάναν, αλλά για κείνους ήταν και σοβαρά και σημαντικά. Όπως εν η ανθρώπινη φύση.