Άμυνες

 άκουσα εναν όρο σε ένα βιβλίο audible και μου άρεσε: "fortified heart". 

Πώς εφαρμόζεται αυτός ο όρος πάνω μου;

Βασικά αυτό ακριβώς έχω/είχα. Μια καρδιά που δίνει απλόχερα στην ασφάλεια αλλά όλα σε απόσταση. Σε αυτά που δεν μπορούν να με γκρεμίσουν, δίνει απλόχερα σε αυτούς που δεν έχουν δύναμη πάνω μου. Στην δουλειά από απόσταση επειδή δεν θέλω φίλους στην δουλειά να μην βρεθώ σε δύσκολη θέση. Όρια όρια όρια αλλά τελικά να συμπεριφέρομαι σαν τι; Σαν ένα παιδάκι σε ένα πύργο. 

Και τι έγινε; Ποιό το αποτέλεσμα; Όλα τα τείχη που έχτισα, όλο το βάρος που έβαζα πάνω μου, όλα όλα κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα μια μέρα που φύσησε δυνατός αέρας. 

Τι έγινε όταν κατέρρευσαν τα τραπουλόχαρτα; Έχασα την ΔΥΝΑΜΗ μου. Πόσες φορές άκουσα είσαι δυνατή, επιβιώνεις τα πάντα, πάντα θα είσαι καλά. Και τελικά το παιδάκι στον πύργο έμεινε να κάθεται σε μιαν ματσιά τραπουλόχαρτα. Όλα τα μάγια και τα σπαθιά και τα τείχη κατέρρευσαν επειδή δεν έχω πλέον την δύναμη να τα συντηρώ. 

Και εκεί έγινε κάτι βασικά μαγικό. Ήρταν άνθρωποι από το πουθενά. Από το κοντινό περιβάλλον. Και βάλαν ένα χέρι στην πλάτη μου. "Τι έγινε;" "Τι έχεις;" Επιάσαν το χέρι μου και εγώ δεν το τράβησα. Δεν γύρισαν που την άλλη. Σταθήκαν κ με είδαν και μου μιλήσαν από την καρδιά τους. Επιασα την ζεστή τους αγάπη σαν αγκαλιά. Όπου γυρίσω γυρώ μου έχω απροσδόκητες πράξεις νοιαξίματος. Εν χρειάζεται να είμαι μόνη μου και να φοούμαι τον κόσμο. Ποιο ηταν το νόημα όλης αυτής της άμυνας. Δεν ξέρω. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι κακοί. Δεν ξέρω γιατί είμαι πάντα έτοιμη για να μου την φέρουν. 

Χτύπησε το τηλέφωνο. Απάντησα. 

"μα τι άλλαξε;"

"τίποτε όπως τα ξέρεις"

"σίγουρα, είσαι διαφορετική"

"ναι, χαλαρώνω"

"πάει σου"

μια συζήτηση απο τες πολλές που γίνονται αυτές τις μέρες.