23/7/18

Τους φίλους τους διαλέγουμε γιαυτό δεν τους παιδεύουμε

Αυτό το θέμα το σκέφτομαι καιρό. Έχω την ικανότητα να κάνω φίλους και να τους διατηρώ. Έχω φίλους που έκαμα σε παρέα της κάθε φάσης της ζωής μου και τους διατηρώ μέχρι σήμερα. Από το νηπιαγωγείο μέχρι τελευταίως την μητρότητα. Σε κάθε φάση έχουμε νέες προσθήκες. Ντάξει από μια παρέα 10 ατόμων ασπούμε θα μου μείνουν το πολύ 3, αλλά πάλε μένουν.

Το σοβαρό θέμα που έχω τωρά είναι ότι οι φίλοι μου οι παραπάνω έχουν μωρά, αλλοι αρκέψαν τα δεύτερα (άλλοι εν άτεκνοι). Έχουν μωρά και είναι η πλήρης απομυθοποίηση. Γιατι μερικοί κάνουν πράματα που εν αντέχω, εν με βρίσκουν σύμφωνη. Και πώς το χειρίζεσαι τούτο το πράμα.

Δηλαδή, εν θέλω να κρίνω. Πόσην ώρα θωρεί τηλεόραση το μωρό σου. Έδωκες του αλεσμένα, κλπ. Ο καθένας άμα μεγαλώνει το μωρό του με αγάπη εν νομίζω οι διάφορες παραμέτροι να παίζουν ΤΟΣΟ πολλύ ρόλο. Άτε κ έφαε αλεσμένα ε οκ, το πολύ πολύ να βασανίζεσαι παραπάνω ώσπου να φάει κανονικά. Εν ξέρω κανένα να πάει δημοτικό ασπούμε κ να μεν ξέρει να φάει. Άτε και κοιμάται μαζί με τους γονείς του. Οκ ξεπερνιέται. Εύκολα.

Αλλά έχει πράματα που εν μπορώ ΠΑΡΑ να κρίνω. Δηλαδή να διάς των μωρών ζάχαρη αβέρτα. Να διάς ρυζάλευρα. Να αφήνεις το μωρό  να κλαίει με τες ώρες για να μάθει. Να του μιλάς υποτιμητικά. Πράματα που προφανώς κάνουν κακό. Να μεν μαθαίνεις την ευθύνη και τον σεβασμό του παιδιού σου. Να συμπεριφέρεται σαν καραγκιόζης και μαλάκας από 2 χρονών. Αφού διαφαίνεται η προσωπικότητα από τον καιρό που γεννιούνται. Τιθάσευσε την με σεβασμό στο παιδί σου και στους γύρω σου. (εννά μου πεις λαλείς τα δίχρονα μαλάκες; πιστέψετε με έχει)

Και στην τελική δεν ξέρω τι να κάνω με τους φίλους μου που οι μεθοδοι που χρησιμοποιούν στην διαπαιδαγώγηση και στο ανάθρεμμα των παιδιών τους με βρίσκουν κάθετα εναντίον. Πόσο μπορώ να έχω φίλους που οι αξίες τους εν διαφορετικές απότις δικές μου και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τρόπο που θεωρώ ίσως κακό;




8 σχόλια:

  1. Ωραίο θέμα.
    Θα μπορούσα να πω πολλά αλλά θα πω λίγα.
    1) Το διατηρώ τους φίλους μου, μου έφερε στο μυαλό ... κονσέρβα. Μου αρέσει να κάνω νέες παρέες, κάποιες φορές υπερβολικά ουσιαστικές συζητήσεις, αλλά έμαθα ότι όλα έχουν ένα τέλος. Σε αυτή την περίοδο της ζωής μου, όποιος με βρίσκει κάθετα αντίθετη, φεύγει.
    2) Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει. Εν παιδιά του. Εν γονίδια του. Σίγουρα δεν είναι όλοι φτιαγμένο για να γίνουν γονείς ή έστω καλοί γονείς. But, that is life.
    3) Γιατί ( ωιμέ ) να θέλεις να τιθασεύσεις τον χαρακτήρα ενός μωρού; Και ειδικά του δικού σου;;; Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ λάθος που βλέπω στον ρόλο του γονέα ( ακόμα κι όταν εγώ έχω αυτόν τον ρόλο ) είναι ότι "κλέβει" τη ζωή του παιδιού του. Την καθορίζει. Αντί να την σέβεται. Και τελευταία ( επειδή βλέπω και παιδιά συχνά ) τα παιδιά δεν σέβονται. Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν το θέμα είναι ότι δεν βιώνουν σεβασμό από τους γονείς και τους γύρω τους. Εδώ, στις μέρες μας τα δίχρονα είναι πιο έξυπνα από 40αρηδες. Αξίζουν τον σεβασμό σαν ενήλικες.
    4) Μην κρίνεις. Παρατήρα. Κι αν πρέπει να πάρεις κάποιες αποφάσεις, πχ να απομακρυνθείς ή να συζητήσεις το θέμα, do it.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1. Διατηρω αυτούς που νιώθω ότι αξίζει! Σε κάθε στάδιο της ζωής κάνω καινούρια παρέααλλά έχει κάτι γλυκό οι φίλοι που σε ξέρουν απο παλιά.
      2. Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει ναι αλλά δεν μπορώ να εκτιμώ ασπούμε ένα γονιό που ηθελημένα κάνει όχι το καλύτερο που μπορεί για το παιδί του
      3. Δηλαδή αν ένα μωρό δέρνει κ αρπάζει τα πάντα από τα άλλα παιδιά κ καταστρέφει κ τσιριλλά δεν πρέπει να κάνει ο γονιός κάτι; Δεν πρέπει να είναι μέλος της κοινωνίας; Πρέπει να ειναι ένας άξεστος αγροίκος; Δεν έχουν αυτή την ευθύνη οι γονείς να δώσουν κάποια βασικά εφόδια συμπεριφοράς;
      4. Αυτό ειναι όλο μου το ποστ :)

      Διαγραφή
    2. 3. Αν συμπεριφέρεται έτσι το μωρό σημαίνει κάποια ματσαράγκα έκαμεν ο γονιός... ίσως στην προσπάθεια του να ελέγξει το μωρό. Οπόταν πρώτα αυτοκριτική.
      4. :-)

      Διαγραφή
    3. Ααααααα τι ωραίο θέμα... :)
      Μου αρέσουν οι παλιές φιλίες. Αυτές που ξέρουν τις παραξενιές σου, και δεν θα παρεξηγήσουν ότι έχει 6 μήνες να βρεθούμε ή που δεν παίρνω τηλέφωνο αλλά όταν βρεθούμε μπορούμε να μιλούμε με τις ώρες. Εγώ δύσκολα μπαίνω στην διαδικασία για καινούργιες φιλίες. Την έχω πάθει αρκετές φορές.
      Είμαι παρατηρητής σε όλη την κατάσταση που βλέπω γύρω μου. Προσπαθώ να μην κρίνω από τον καιρό που έφτασα στο σημείο να θυμίζω τον γείτονα μου στις δικές του συμπεριφορές που μου φαίνονταν απαράδεκτες τότε που είχα ένα παιδί. Θέλει υπερπροσπάθεια κάποιες φορές, υπερβολική υπομονή επίσης. Διαφωνώ και εγώ με κάποιες συμπεριφορές κάποιων από τους φίλους μας. Όταν είναι μπροστά και τα παιδιά μου σε συμπεριφορές που είναι κραυγαλέα άσχημες, πχ να φάει πάτσο το παιδί φίλων μας, θα το χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα να το μιλήσω με τους δικούς μου πηγαίνοντας σπίτι. Το ίδιο και με καλές συμπεριφορές. Αν πετύχουμε κάποιον που ήταν ευγενικός τους το λέω και το σχολιάζουμε. Καταλαβαίνω ότι τις πιο πολλές φορές η δική μου ένταση και κούραση έχει το μεγαλύτερο αντίκτυπο σε όλους της οικογένειας. Από τον πιο μικρό στον πιο μεγάλο.
      Όσο για το αν θα τους κρατήσω ή όχι τις παρέες… τώρα που είναι τα μωρά 3 και δύσκολα μαζευόμαστε όλοι μαζί είναι πιο εύκολο. Μπορώ να το αφήσω στην άκρη. Στην αρχή θα μπορούσα να το συζητήσω, αλλά και εγώ μπορεί να κάνω πράγματα που οι άλλοι να βρίσκουν απαράδεκτα. Με βρίσκουν άδικοι κάποιοι πχ γιατί έχω απαγορεύσει την τηλεόραση στα παιδιά μου εκτός από σουκού, και ότι δεν τους δίνω κινητά και tablet. Ο καθένας όπως βλέπει τον κόσμο να υποθέσω. Γιατί και να προσπαθήσω να πω του άλλου ότι η συμπεριφορά του παιδιού του όταν δεν του χαλάς χατίρι για τίποτα τώρα είναι χαριτωμένη αλλά μεγαλώνοντας δεν θα του βγει σε καλό δεν το ξέρει και ο ίδιος? Γι αυτόν όμως πιο σημαντικό είναι να μην αναστατώνεται το παιδί του την ώρα που ζητάει κάτι. Δεν θεωρώ σωστό ότι πρέπει να είμαι επίσκεψη μέχρι τις 11 το βράδυ με το 3χρονο στην γιαγιά του μέρα καθημερινή απλά και μόνο γιατί το παιδί δεν θέλει ακόμα να φύγει. Οι γονείς του όμως το μεγαλώνουν με την λογική ότι θα αποφασίσει το παιδί ότι είναι έτοιμο να φύγει θα φύγουν. Δεν θα σταματήσω να τους κάνω παρέα.
      Σκόρπιες σκέψεις.

      Διαγραφή
  2. Παναγία μου νταξ ήταν λίγο άτακτος προχτές αλλά οκ! χαχα

    Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος που εκτιμάς (και όχι αγαπάς) θα συμπεριφερόταν έτσι έναντι του παιδιού του. Εννοώ για να τον εκτιμάς σημαίνει απέδειξε κάποια ποιότητα, που πήγε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχα, ε εν ήθελα να σου το πω τζιαμέ, ατε ο μικρός!

      Ε δεν ξέρω που πήγε η ποιότητα, η αλήθεια, έχει που την μέρα που έκαμες το κόμεντ που σκέφτουμαι τον διαχωρισμό μεταξυ του αγαπώ και του εκτιμώ! Ο.Ο

      Διαγραφή
  3. Νομιζω αυτα που λες ειναι η αφορμη, για να ξανεις ξανα ενα επαναπροσδιορισμο των φιλων σου. Αν πραγματικα εχεις προβλημα με τον τροπο που μεγαλωνουν τα παιδια τους, θα μπορουσες να εισηγηθεις κατι ( που μπορει να εισηγηθηκες, δεν ξερω). Αν ειστε καλοι φιλοι, ισως ακουσουν, ισως μετρησει κατι. Αλλα γενικα...τα ξεκαθαρισματα των φιλιων στα 30s και πιο μετα, ειναι κάπως τρομακτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι και εκ φύσεως αδύνατο να σκάσω :) μπορεί να έχεις και δίκαιο, μπορεί να εν αφορμάες.

      Διαγραφή