Επειδή εμάθαμεν και 5 πράματα 40 χρονών γεναίκα με τες σπουδές μας και τα μεταπτυχιακά μας και την εξαιρετική άγνοια κινδύνου που μας κατείχε στην αρχή της καριέρας (παλε μιλουμε στον πλυθηντικό) ενθάδε θα σας παρουσιάσω όχι την διαχείριση κρίσεων σε νόρμαλ καταστάσεις που υπάρχει ασφάλεια κι εμπιστοσύνη μεταξύ των ατόμων, αλλά στην κυπριακή πραγματικότητα, όπου καποιοι ξέρουν τα ούλλα πάντα, κάποιοι ξέρουν καλλύττερα, κάποιοι τσιριλλούν για να χωστούν και γενικά δεν ξέρουν τι εν η διαδικασία και η ψυχραιμία.
Πρώτον στάδιο εν η Κατηγοριοποίηση Κρίσης κ Ρισκου. Αυτό το στάδιο στην Κύπρο απλά το κάνουμε σκιπ. Αν είμαστε στο στάδιο ρίσκου τότε ε κουμπάρε εν θα κανουμε τίποτε. Εν έχει τίποτε, έχει ο θεος. Ακόμα και να προετοιμαστούν κάποιοι, οι άλλοι εν θα φκουν που την καθημερινότητα και τις συνήθειες τους, επειδή ε κουμπάρε οτι γίνει εννα γίνει. Κ στην τελική εν κ ξέρουμε τι εν ο κίνδυνος και ποιο εν το ουσιαστικό ρισκο. Αν ειμαστε στο στάδιο της ακτιουαλ κρίσης, τότε δεν έχει κατηγορία η κρίση. Δεν υπάρχει κλιμάκωση ούτε αξιολόγηση, ούλλες οι κρίσεις ειναι ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΓΚΗ, το τελος του κόσμου ήδη έγινε εχτές και σώζον εαυτό σωθήτω.
Δεύτερο Στάδιο. Εφαρμογή σταδιακών μέτρων αντιμετώπισης και συνεργασία. Σωστη επικοινωνία. Αξιολόγηση της καταστασης αναλόγως, κάθε ώρα; Κάθε μέρα; Αναλόγως κρίσης. Αυτό το στάδιο στην Κύπρο ειναι να βουρούν ούλλοι γυρώ γυρώ σαν τους τσιριπιλλους να τιτσιριζουν, ο καθένας το μακρύ του το κοντό του, μονομερείς αποφάσεις, βιαστικές αποφάσεις, καμιά ψυχραιμία. Νομίζω στην Κύπρο δεν υπάρχουν cool headed ατομα να μπορούν να καταλάβουν και να αναλάβουν το μέγεθος της ευθύνης. Να βάλουν όλα τα κομμάτια του παζλ στην σειρά και να μπορούν να αξιολογήσουν και να αποφασίσουν. Κ αν υπάρχει τετοιο ατομο, ειναι απλά καταδικασμένο σε μοναξιά και μοναχικότητα μες τους πελλούς.
Τρίτο Στάδιο: Μέσα στην κρίση. Λαμβάνεις τα μέτρα που αποφασιστήκαν ορθολογιστικά, ώστε να έχουν αποτέλεσμα. παρακολουθείς ήρεμα τα αποτελέσματα σε μεγάλη κλίμακα. Δεν βλέπεις απλά νούμερα, βλέπεις τάσεις και στατιστικές αναλύσεις, βλέπεις χάρτες και ροές. Η αξιολόγηση των μέτρων θέλει χρονικό διάστημα, και ικανότητα να αξιολογείς τα πράματα ολιστικά και αφ υψηλού με την κυριολεκτική σημασία. Αν τα μέτρα εν σωστά, κόφκουνται οι ροές, πέφτουν οι τάσεις, αλλάζουν οι δείκτες. Αν όχι επαναξιολογείς τα μέτρα ή αλλάζεις κάποια πράματα κ περιμένεις. Θέλει υπομονή και ψυχραιμία, η τάση 99 στους 100 ανθρώπων ειναι να πρέπει να βουρουν δεξιά αριστερά να κανουν πράματα για να ταιζουν την προσωπική τους ανασφάλεια οτι τάχα κάτι κάνουν, ότι ενεργούν. Θέλει κρύο μυαλό να κάτσεις πας την καρέκλα, ασφάλεια στις γνώσεις και τις αποφάσεις σου, ώστε να περιμένεις να δεις τα αποτελέσματα. Αυτό το στάδιο δεν υπάρχει στην Κύπρο. Συνέχεια αλλάζουν τα δεδομένα οι αποφάσεις, καθένας κάμνει τα δικά του, οι εμπειρογνώμονες δεν εισακούονται, τα διεθνή πρωτόκολλα δεν ισχύουν επδ σιγά μεν ηξέρουν οι ξένοι, ο καθένας ξέρει καλλύττερα που τους άλλους και δεν μπορείς να φκάλεις λοαρκασμό ούτε να δεις τάσεις ούτε ροές. Δεν υπάρχει καμία πειθαρχία, καμία εμπιστοσύνη και καμία λογική.
Τέταρτο στάδιο: ολοκλήρωση της κρίσης. στο τέλος μετράς της ζημιές σου, αξιολογείς τα μέτρα, γράφεις τα μαθήματα σου για την επόμενη φορά. Λαμβάνεις διορθωτικές και προληπτικές ενέργειες. Πάεις στην περιοχή της κρίσης, βλέπεις τους ζημιωμένους. Λαμβάνεις δεδομένα. Καταγράφονται όλα. Στην Κυπρο δεν υπάρχει αυτό το στάδιο. αμαν τελειώσει η κρίση, πάμε στην επόμενη ώσπου να ξαναπάθουμε το ίδιο πράμα και πάλε να κάνουμε περίπου τα ίδια
Πέμπτο στάδιο: Επίρριψη ευθυνών. Αυτό το στάδιο ειναι το τελικό στάδιο. Ετέλειωσε η κρίση, βοηθηθήκαν οι πληγέντες, μάθαμε τα μαθήματα μας, καταγραφήκαν τα πάντα κάτω, παρθήκαν οι διορθωτικές και προληπτικές ενέργειες. Έγινε η έρευνα, και στο τέλος γίνεται η επίρριψη ευθυνων. ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΊΑ αλλά επειδή εν το σωστό. Αν έκανε κάποιος ένα τεράστιο λάθος πρέπει να παρει την ευθύνη που του αναλογεί. Επειδή η κάθε θέση ευθύνης, έρκεται με τα αντίστοιχα λεφτά και την αντίστοιχη επικινδυνότητα. Γιαυτό γίνεται ο καθένας υψηλόβαθμος, υψηλομισθος και γενικά υψηλός. Επειδή εν ικανός, επειδή καταλάβει την θέση που κρατά κ την επίδραση των πράξεων του. Αυτό το στάδιο οχι μόνο δεν γίνεται στην Κύπρο, αλλά δεν υπάρχει κονσεπτ να το σκεφτουν οι Κυπραίοι. Στην Κύπρο εννα ππέσουν να σε φαν προκαταβολικα για το λάθος, και άλλα 250 πραματα που εκαμες και δεν μπορούν να τα καταλάβουν, επδ εν ξερουν σε βαθος αυτό που κάνεις. Θα πεσουν να σε φαν για τα ρούχα που φορείς, αν εισαι γεναίκα ειδικά, ή αν φορείς μωβ. Θα πέσουν να σε φαν επειδή δεν φιλτράρουν την πληροφορία και θα πρέπει ξαφνικά να αποδείξεις αν δεν εισαι ελέφαντας, και θα πέσουν να σε φαν αν δεν μπορείς να εισαι σε όλους τους τόπους την ίδια ώρα και επίσης αν έκανες καμιά τσιόφτα πριν 15 χρόνια.
Καθ`όλη την διάρκεια της κρίσης
1. μονο ενα εξουσιοδοτημένο άτομο προβαίνει σε ενημέρωση των ΜΜΕ. Για να υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση, να μην υπάρχουν λάθος μηνύματα στο κοινό. Ειδικά όταν ειναι κρίσιμης σημασίας να παρθούν τα σωστά μέτρα και δράσεις απο τον κόσμο. Δεν υπάρχει πιο στάνταρτ πρακτική στην διαχειριση κρισης.
2. Σχεδόν για τα πάντα υπάρχουν πρωτόκολλα και σχέδια δράσης. Θέλοντας και μη πρέπει να ακολουθούνται επδ εφτιαχτήκαν που δεκαετίες γνωσεων και εμπειριών. Εν πειράζει αν δεν το καταλάβεις ρε Κωστάκη, τα πρωτοκολλα σχεδόν πάντα εν σωστά, κ αν δεν ειναι σωστά αξιολογούνται που τα άτομα που πρέπει
3. Γενικά η επίριψη ευθυνών να ξεκινά όταν αντιμετωπιστεί η κρίση. Κ να γίνεται για τους σωστούς λόγους. Οχι κατα την διάρκεια, όχι πριν κλείσει το θέμα και όχι όταν καρτεράς τουτους τους ανθρώπους που στήννεις στον τοίχο να σταθούν να λύσουν το πρόβλημα.
Και εισ άλλα με υγεία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου