7/6/12

The dating process #5 "Tα λέμε?"

Όταν είχε περάσει λίγος καιρός από τον χωρισμό μου με τον πρώην άντρα της ζωής μου μάζεψα σιγά σιγά τα διάφορα κομμάτια του σώματος μου και άρχισα να τα ράβω πίσω στο σώμα μου. Αργά αργά έμπηγα το βελόνι και ξανατοποθετούσα τα χέρια, τα πόδια, τα διάφορα μέρη της καρδιάς. Σαν παζλ προσπαθούσα να δω που μπαίνει το κάθε ένα. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας αυτής πίστευα ότι τα πήγαινα καλά, οπότε και γνώρισα έναν άντρα. Ψηλό, μελαχρινό, υστερικά γοητευτικό (κατ`εμέ) που με έκανε να γελώ. Βρεθήκαμε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι και τον παρακολουθούσα που με παρακολουθούσε και που προσπαθούσε να βρεθεί κοντά μου, να μου πει μιαν ατάκα να γελάσω. Έγινε και ανταλλάξαμε τηλέφωνα και βρεθήκαμε τυχαία σε ένα τραπέζι οι δυο μας όταν όλοι οι άλλοι δεν μπορούσαν να έρθουν για καφέ.
Καθόμουνα και έραβα τα μέρη του σώματος μου και με διάκοπτε για να μου πει μιαν ιστορία να γελάσω, να μου πει κάτι γλυκό, να μου πει μιαν απάντηση στα σχόλια μου, να το πάρει στο πονηρό, να δείξει ότι είναι εκεί άμα θέλω. Εγώ άφησα το ράψιμο και άρχισα να γελώ στα αστεία του, και να ακούω τις ιστορίες του, τα στιχάκια του. Αλλά το βελόνι με τσιμπούσε και είπα ότι πρέπει να συνεχίσω το ράψιμο.
Μια νύχτα αμέλησα το χόμπι μου, άφησα βελόνια και κλωστές σπίτι και βγήκα έξω μαζί του. Περπατούσαμε και γελούσαμε και μας βρήκε το πρωί σε δρομάκια να μιλούμε. Και τότε σοβάρεψε και με ακινητοποίησε μπροστά του. Με κοίταξε στα μάτια, με τράβηξε κοντά γελώντας και μου έγνεψε να τον φιλήσω.
"Όχι" είπα με τρόμο.
"Έλα ρε χαζό" είπε χαμογελώντας αμήχανα.
"Όχι" επανέλαβα.
Και με άρπαξε, βρέθηκαν τα χείλη του στα δικά μου. Και μετά απομακρύνθηκε.
"Πρέπει να πάμε" είπα, και καθώς περπατούσαμε άνοιγαν μία, μία οι ραφές που με τόσο κόπο τοποθέτησα τους τελευταίους μήνες. Έσπασα στα 1000 και 2 κομμάτια μου. Τα μάζευα κρυφά και τα έβαζα στην τσάντα μου μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο μου.
Τις επόμενες μέρες με βομβάρδιζε με μηνύματα και λογάκια. Εγώ κοίταζα την σακούλα, το βελόνι και την κλωστή και του ζητούσα χρόνο. Δώσε χρόνο, δώσε χρόνο, δώσε χώρο, άσε με να έρθω κοντά σου, δώσε χρόνο. Και αυτός προγραμμάτιζε διακοπές και βαλεντίνους, έστελνε καλημέρες και καληνύχτες και όνειρα γλυκά.
Και τότε του είπα ότι το ράψιμο μου παίρνει πολλύ χρόνο.

5 μήνες πέρασαν

Και μου έστειλε αυτο: 

Τα λέμε

Και του είπα συγνώμη, αλλά ήμουν αληθινή.
Και μου είπε ήταν άδικος αλλά και εγώ σκληρή.
"Ποτέ δεν με κατάλαβες" είπα.

32 σχόλια:

  1. οκ λιο κριπι ο κουμπάρος με καρδιούλες, βαλεντίνους και τέτοια...έαν σου πέρνει τόσο καιρό το ράψιμο στείλτο καλύτερα σε ράφτρα. Μεν αφήνεις κάτι που μπορεί να εξελιχθεί σε όμορφο να περιμένει γιατί τότε εν να μείνεις να κάμεις την Πηνελόπη. Μην έχεις μεγάλες προσδοκίες στο να περιμένουν όλοι πότε θα αποφασίσεις αν το θέλεις και αν όχι..εν άδικο και για τους άλλους!nekat0meni βαρκούμαι να κάμω σαιν ιν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εν άδικο ξέρω το, αλλά ήμουν ίσhια απέναντι του, έχει και ανθρώπους που σου διούν και το χώρο και τον χρόνο, πχ. Daniel (#3) και τελικά πιάνουν τον και φέφκουν :)

      Διαγραφή
  2. Ουφ έχασες με κάπου στο ότι άρπαξε σε τζαι φίλησε σε!!! αχχχχ kiss me hard in the pouring rainnnnnnnnnnnnnnnnn
    να πάρεις τον χρόνο σου honey τζαι άφηστους να λαλούν πως είμαστε άκαρδες τζαι μαλακίες. Εν ώσπου να έβρεις κάποιον που εννα λιώνεις τζαι μόνο στη σκέψη πως μπορεί να σε πίασει τζαι να σε φιλήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :) σιγά σιγά εννά γίνουν όλα i guess! kiss me hard in the pouring rain ANYTIME :P φτάνει να μεν λαλώ όι προκαταβολικα! :D

      Διαγραφή
    2. συμφωνώ με τη marilou


      Πολύ όμορφα εκφράστηκες!

      Εγώ δεν ράβω... Είμαι πιο αυτοκαταστροφική I guess.. Ας πούμε είμαι σαν το γυαλί που λιώνει και ξανασχηματίζεται...

      Διαγραφή
    3. πεεεεεε κάτσε έβρισκε άμμους, καλούπια, φούρνους να λιώσεις το γυαλλί, πολλή δουλεία :) σίουρα παίρνει παραπάνω χρόνο!

      Διαγραφή
  3. μακάρι να μπορούσα να γράψω κι εγώ όπως γράφεις εσύ..
    ίσως τότε να μπορούσα να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου.
    εγώ προσπαθώ χρόνια τώρα με το βελόνι μου.
    αλλά νιώθω πως όσο ράβω από τη μια, ξηλώνομαι από την άλλη..
    νομίζεις πως κάποτε θα τελειώσει; το ράψιμο εννοώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι τελιώνει το ράψιμο! έρχετε κάποιος που σε κάνει να θέλεις να "χορεύεις"! και ύστερα χαλούν κάποιες ραφές και τις φτιάχνεις εύκολα επδ έμαθες τον τρόπο, ράβε ξήλωνα ράβε ξήλωνε που λέει και το άσμα!

      Διαγραφή
  4. Όταν θα έρθει ο κατάλληλος θα είσαι έτοιμη! :) Δεν ήσουν σκληρή αλλά αληθινή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μα το ξέρω, απλά μου έκανε εντύπωση πώς τόσο καιρό μετά αθυμήθηκε να μου στείλει έτσι πράμα!

      Διαγραφή
  5. 'δεν είμαστε παρά το άθροισμα του πόνου της καρδιάς'...

    θέλω να πιστεύω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γιατί μόνο πόνου????

      κι η χαρά που "βόσκει", δλδ? :)

      Διαγραφή
    2. σε άλλα λιβάδια, μακριά από τα δικά μας... :ρ

      είν' ο πόνος που μας κρατάει πίσω πιο πολύ...
      και η χαρά καμιά φορά, αλλά πιο πολύ ο πόνος...
      ο πόνος χαράζει και φτιάχνει αυλάκια...
      και θέλει πολλή χαρά για να θρέψει...

      Διαγραφή
    3. διαφωνώ μόνο ως προς το άρθροισμα, συμφωνώ ως προς το ποιος μας κρατάει πίσω...
      αλλά αυτά τ' αυλάκια, άμα τα βλέπεις κι όχι σαν την στραβή αγελάδα (που βόσκει σε άλλα λιβάδια :Ρ), δίνουν χώρο στην χαρά να σπείρει και να φυτρώσει:)
      Από το αίμα της καρδιάς μας βέβαια θα τραφεί αλλά μήπως κι ο πόνος λιγότερο θέλει? :)

      Διαγραφή
    4. οοοοοο! μπράβο ρε φίλε αφρικανε, και γω αυτό λέω, είναι και η χαρά είναι και η λύπη, και όσο πιο κάτω πέφτω τόσο πιο ψηλά ανεβαίνω μετά. Είναι ο πόνος που μας κρατάει πίσω ναι αλλά είναι η ζωή που μας πάει μπροστά!
      Θέλει πολλή χαρά νονη μου, so lets partyyyy! :P

      Διαγραφή
    5. (βλέπω την katana να μπαίνει σήμερα στο θηκάρι της! ;) )

      Διαγραφή
    6. ναι δεν ξέρω τι γίνεται, κάτι πάει χ. Κάτι με αφροδίτη και τον δία γίνεται στο ζωδιο μου :P

      Διαγραφή
    7. ναι...να 'ταν μόνο στο δικό σου! (αν και δεν ξέρω τι είσαι)...αναδρόμιασε η Αφροδίτη και γαμιέται ο Δίας!!! (mind my French :P)

      Διαγραφή
    8. ο! εγώ είμαι μια κι(ο)υρία! δεν κατέχω την δική σου γαλλιστί!

      Διαγραφή
    9. χαχαχαχαχα, οκ υπεκφεύγεις! ;)

      Διαγραφή
    10. Να μου πεις το ζώ(ω)διό σου! :ΡΡΡ

      Διαγραφή
    11. Γιατι, θα κανεις τοστ με ζω(ω)δια; :Ρ

      Διαγραφή
  6. τζαι σωστό τζαι λάθος (καλά το έγραψα? :Ρ)

    Κανείς όμως δεν μπορεί να κρίνει καλύτερα από 'σένα ('μένα, 'κείνην, 'κείνον...)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. hahaha καλή προσπάθεια! τζιαι ή πιο σωστά τjιαι! Λάθος άνθρωπος-αφού δεν είχε υπομονή-την πιο λάθος στιγμή! απλά με εντυπωσίασε που μου κρατούσε τόσο καιρό κακία!

      Διαγραφή
    2. Λάθος στιγμή σίγουρα, λάθος άνθρωπος -για την στιγμή εκείνη- σίγουρα, όχι απαραίτητα λάθος, γενικώς :)

      Ο καιρός δείχνει εν μέρει και το έντονο του συναισθήματός του,ε? :)

      Διαγραφή
    3. ε μα αυτό ναι, είναι τρομαχτικό πώς σε λίγο καιρό, 1 μήνα και κάτι, μπόρεσε να αναπτύξει τέτοιο συναίσθημα? Δεν το καταλαβαίνω, μάλλον για ψυχωτικό μου κάνει

      Διαγραφή
    4. (η απάντησή μου στον Νόνη ;) )

      Διαγραφή
  7. Ίσως μια δεύτερη ευκαιρία όταν τελείωσεις το ράψιμο; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή