Και σαν κάθουμαι έτσι όμορφα και ωραία στο καφέ και νιώθω σαν τα μίλιον μπακς επειδή έκαμα τα λάθκια στα μαλλιά μου και ανεμίζουν ελαφριά στον αέρακι, ρέσσει ομπρός μου ο Τάκης.
Θωρεί με ο Τάκης και κοντοστέκεται. Θωρώ τον και ππιριλλώνουν τα μάθκια μου. Επειδή έχει να τον δω που το σχολείο. Σηκώνομαι να του μιλήσω. "Τάκη τι κάνειιιις;". "Είμαι Χρίστος πλέον". "Αααα οκ οκ". Και "χαχα" και "άτε ρε". Και "να βρεθούμε καμιά φορά να τα πούμε;" Και "ναι καλό, στείλε μου" Και "εν εχω το νούμερο σου" και μέσα μου σκέψη ωραίος θέλει νούμερο, σο διώ του το. "Οκ εννα σου στείλω". Και πιάννει τον καφέ του και φεύκει.
Ο Τάκης εν ήταν κανένας ωραίος. Ετσι κι αλλιώς ποττέ εν μου αρέσκαν οι συμβατικά ωραίοι αφούς. Αλλά στα 17 ήταν όπως τον φίτο τίτο με πάτσιες τρίσιες πας την σπυρκασμένη φάτσα του και αποτύγχανε σε ούλλα τα μαθήματα. Πάλε εν μπορούσα να αντισταθώ στες πελλάρες που ελάλε και τα χάχανα που εκάμναμε σαν εβρεθούμασταν στην κοινή παρέα. Τζιαι τούτο εν διαχρονικά το πρόβλημα μου με τους άντρες, δεν αντιστέκομαι άμαν λαλουν εξτριμ πελλάρες.
Ο Χρίστος όμως.
Ο Χρίστος όμως, ήρτε με το μούσι του το κοντο το γεμάτο, ήβρε τον δρόμο του, ήβρε εκεί που ταιριάζει και έφκαλε αυτοπεποίθηση, εγέμωσε το σώμα του και δεν ήταν πλεον πετσί και κόκκαλα. Ο Χριστος στα 40 ήταν και σινγκλ, και τραβηχτικός.
Αρκέψαν τα μηνύματα και τα έτσι και τα αλλιώς. Που τούτα που λλίο βαρκούμαι, και πρέπει να θέλω πολλά να μάθω τι λαλεί ο άλλος για προχωρά η φάση.
Λαλεί μου ο ίδιος στες 2-3 μέρες να βρεθούμε. Σουρ καλό! Πραγματικά τι έχεις να χάσεις αν βρεθείς με κόσμο; Κάθε νέος άνθρωπος εν όπως το ταξίδι.
λέω του Πότε; Εγώ μπορώ το και το. Ατε κανονίζουμε την τάδε μέρα την τάδε ώρα στο τάδε μέρος.
Στέλλει μου λίγες ώρες πριν την συνάντηση, κάτι έπαθε κάπου καθυστέρησε. Οκ. Εννα μου πει αν θα πάμε. Αν σου είπε εσένα είπε μου κ εμένα. Έπιασε με την άλλη μέρα, να μου εξηγήσει. Κι εγώ ειμαι κάπως, δεν θέλω να μου εξηγήσει. Δεν υπάρχει λόγος.
Χέστηκα ρε για τους λόγους.
Πας τους λόγους μπορείς να πεις 3 δισεκατομμύρια πράματα.
Δεν με κόφτουν οι λόγοι.
Ούτε τα λόγια.
Επειδή ειμαι 40.
Λόγια; Άκουσα πολλα. Μα πόσα πολλά.
Πράξεις; Λίγες. Εξαιρετικά δυσανάλογες με τα λόγια χαχα.
Άτε να κανονίσουμε ξανά. Οκ απαντώ. Να κανονίσουμε.
Αν εκανόνισες εσύ με τον Χρίστο εκανόνισα κι εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου