28/9/20

Η Νοικοκυροσύνη...

...δεν μου είναι έμφυτη. 

 

Και δεν θα απολογηθώ για αυτό. 

 

Μου αρέσει να μαγειρεύω, θέλω να τρώμε όλοι καλά. Θέλω να είμαστε όλοι φροντισμένοι και συγυρισμένοι όταν θα πάμε κάπου. Είμαι οργανωτική και ξέρω ανά  πάσα ώρα που είναι το κάθε τι. Δεν ξεχνώ ιδιαίτερα και δεν αφήνω τα πράματα του κουτουρού. Έχουμε πάντα δώρα για τα γενέθλια και δεν έχουμε εκκρεμότητες στους φόρους ή στο δάνειο. Τα ρούχα μας είναι καθαρά και αναλόγως καιρού και μεγέθους των κοπελλουθκιών που τουλάχιστον κάθε εποχή θέλουν άλλα. Η κοπέλα που μας καθαρίζει έρχεται 2 φορές την βδομάδα.

Το σπίτι είναι ένα χάος. Όλοι μου ρίχνουν το φταίξιμο εμένα. Η μάνα μου, ο παπάς μου και ο ίδιος ο σύζυγος. 

Δεν κατάλαβα ακόμα γιατί πρέπει να αρέσκομαι ή να γαμιούμαι όλη μέρα και νύχτα για να συγυροκαθαρίζω. Από την στιγμή δλδ που οι ώρες που μάχουμαι είναι απο τις 6 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Και γιατί φταίω εγώ; Γιατί εν δική μου αποτυχία ότι το σπίτι εν χάος. Γιατί είμαι λιγότερη από ότι πρέπει επειδή στα 4 άτομα που μένουμε σε ένα σπίτι, εκ των οποίων τα 2 εν 4 χρονών και κάτω φταίω εγώ επειδη εν συνέχεια χτιτζιόν.

Βαρέθηκα τούτη τη κατάσταση, να είμαι συνέχεια εγώ υπόλογη για το πόσο συγυρισμένο εν το σπίτι. Και δεν μιλούμε για βρωμιά, ερχεται γυναίκα 2 φορές τη βδομάδα, 10 ωρό που μένει, δεν βγαίνουμε εχτός ελέγχου. 


Στα τυχερά μου είναι ότι έχω την πεθερά με το μέρος μου, χα!



17/9/20

Μια ιστορία #8

Την πρώτη φορά που την χώρισε ήταν 3 μήνες μετά που αποφασίσαν να είναι μαζί. Είπε του ότι η φιλική σχέση με την πρώην του εν ήταν φιλική. Είπε της εν πολλά σημαντική του φίλη. Είπε του εκείνη δεν σε βλέπει φιλικά. Η πρώην έκανε απόπειρα και αυτός ήθελε να σταθεί στο πλάι της. Μετά από ένα μήνα αποφάσισε ότι τελικά είχε δίκαιο και ότι έπρεπε να ποκόψει που την πρώην. Τον δέκτηκε πίσω. 

Την δεύτερη φορά που την χώρισε ήταν τα πρώτα τους Χριστούγεννα μαζί. Ανακάλυψε τυχαία αυτή ότι πήγαινε κρυφά μαθήματα χορού με μιαν συναδέλφισσα του. Για μήνες. Δύο φορές την βδομάδα. Είπε της ότι εν αχάριστη και ότι ήταν για να της κάνει έκπληξη. Και έτσι εξαφανίστηκε για δύο βδομάδες. Μετά αυτός αποφάσισε ότι οκ ήταν λίγο κρίμα επειδή του μουρμουρούσε να κάνουν μαθήματα χορού μαζί και αυτός πήγε με την συνάδελφο. 

Την πολλοστή φορά που την  χώρισε ήταν μετά από ένα πάρτυ με όλους τους πολλοστούς του φίλους. Δύο άσχετες της παρέας κάθισαν στα γόνατα του και του φίλησαν τα μάγουλα και τον λαιμό. Όταν της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και έκανε σκηνή την έβαλε στο αυτοκίνητο και την πήρε στο σπίτι της. Δεν της μίλησε για ένα μήνα. Μετά αποφάσισε απλά να την πιάσει τηλέφωνο. 

Την τελευταία φορά, από τις πολλές, που την παρακάλεσε να τον δεχτεί πίσω μετά απο την πρώτη και τελευταία φορά που τον χώρισε έπαθε αμόκ. Φώναζε, έτρεμε, τα μάτια της έβγαζαν αστραπές. 

"Τι θέλεις πιον, να πελλάνω? Εσύ με έσπασες. Έσπασες με για πάντα. Έσπασες μου την καρδιά μου για πάντα"

15/9/20

under qualified

Με είχε ρωτήσει μια φίλη μου παλιά που λέγαμε να συνεργαστούμε σε ένα πρότζεκτ "τι κεφάλαιο έχεις;"

Εγώ είχα κεφάλαιο 0. Οπότε δεν καρποφόρησε το πρότζεκτ. Εκπλάγηκα όταν εκείνη από μικρή ηλικία είχε σκεφτεί να δηιουργήσει κεφάλαιο. Πολύ entrepreneurial mind concept.  Σιγά σιγά δημιούργησα ενα απειροελάχιστο αστείο κεφάλαιο που μου επιτρέπει να σκεφτώ τι μπορώ να ξεκινήσω σε μικρή κλίμακα. 

Έχω μια άλλη φίλη μου, που συζήτησαμε πολλές φορές για ένα "όραμα" που έχουμε, για κάτι που θεωρούμε και οι δύο σημαντικό. Αλλά μιαν οι εγκυμοσύνες της, μιαν οι δικές της, μιαν τα κοπελλούθκια μας, κ μετά ο κορωνοιός εμείναμε στο τίποτε. 

Και έτσι ερχόμαστε στο προχτές, που μου στελλει μια-αλλη τρίτη-φίλη μου για κάτι γνωστούς της. Συνομηλικους μας. Έκανε μου το κονε και τώρα μιλώ με την μια. Επειδή θέλουν άτομο που κάνει περίπου την δουλειά μου-αλλά όχι με την δική μου πείρα, με λιγότερη. Μίλησαμε και θα τους δω, αλλά ζήλεψα. Μια ομάδα από συνομήλικους μου που βρήκαν το κεφάλαιο, κατσαν κάτω, καναν την πρόταση τους βρήκαν φάντινγκ και τώρα αρχίσαν τις προσλήψεις! Θα πάω να τους δω, για να δω τι κάνουν, ίσως είμαι overqualified για την δουλειά, αλλά είμαι πολύ "under-qualified" για τον τροπο σκέψης και την ορμή τους να πετύχουν και να καινοτομήσουν. 

Χτίτζιασμααααααα

8/9/20

Μια ιστορία #7

Ετοίμασε την βαλίτσα της, και την βαλίτσα του μωρού. 

Ο πρώην άντρας της ζωής της κρατούσε την κόρη του αγκαλιά. Τα μάτια του κόκκινα. Αναρωτιέται ακόμα τι του ήβρε. Βλέπει την καράφλα, την κοιλίτσα, τες ρυτίδες του. Τίποτε εν του ήβρε. Πάντα τον θεωρούσε λίγο βλάκα και αρκετά ακουμαντάριστο. Ψέματα, κάτι του ήβρε. Κατάλληλη ηλικία, κατάλληλο εισοδημα, κ μια σεμνή περιουσία που θα της επέτρεπε να ζήσει συμβατικά εντάξει. Και την ήθελε. Την είδε του άρεσε της μήνυσε. Κολακεύτηκε, και στα 33 της ήταν η ευκαιρεία της.

Παντρεύτηκαν στα 2 χρόνια. Της έκανε πρόταση γάμου με ένα μεγάλο μονόπετρο και βιαστικά οργάνωσαν γάμο. Έκανε δίαιτα, βρήκε υπέροχο κλασικό νυφικό. Οι φίλες της κ η κουμέρα ξεφάντωσαν στο χενς. Ωραίο λουκούμι παραδοσιακό. Ανοιχτός γαμός να είναι οι συμπέθεροι χαρούμενοι ότι κάλεσαν όποιον ήθελαν. Φιλήθηκαν βαθιά στην πίστα όταν χόρευαν το τραγούδι τους. Χειροκροτουσαν οι καλεσμένοι. Έστησαν το σπίτι τους. Ωραίο σερβίτσιο, ωραία τραπεζαρία, σκύλος. Πέρασαν όλοι να το δουν. Γρήγορα άρχισαν τις προσπάθειες για μωρό. Τα κατάφεραν. Όλοι ξαλάφρωσαν. Τα κατάφεραν. Είναι το τελευταίο άγχος. Να βρεθεί το ταίρι, να γίνει ο γάμος, να μείνει έγκυος. Το σόι ξαλάφρωσε. Η κοιλιά φούσκωνε! Όπως και το κενό μέσα της. 

Όταν το μωρό της έγινε 1 έτους ετοίμασε τις βαλίτσες της. Έπιασε το μωρό και έφυε. Μόνη της μες το διαμέρισμα του ενός υπνοδωματίου αναρωτήθηκε όλοι αυτοί που έβαζαν τα τικς στα ορόσημα της ζωής της αν θα την βοηθούσαν τώρα να θρέψει το θύμα της κοινωνίας που έφερε στον κόσμο.