17/12/18

Τα-δικά μου-βιβλία του 2018!

Ζήλεψα από τον Αντίχριστο, το ποστ του που κάνει κάθε χρόνο για βιβλία και μουσικές. Μουσικές δυστυχώς δεν έχω τέτοιο αρχείο, ή δεν ξέρω να το βρω.

Από τον καιρό που γέννησα δυσκολεύουμουν να διαβάσω. Από εκεί που ήταν το αγαπημένο μου χόμπι και καταβρόχθιζα βιβλία χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο, φτάννει να είχε ωραίο εξώφυλο και ωραίο κειμενάκι για προώθηση, ξαφνικά δεν είχα χρόνο ή πνευματική διάυγεια πλέον. Οπότε πλέον επιδιώκω να διαβάζω, δεν θα γίνει το να έχω χρόνο. Διαβάζω 20 σελίδες την ημέρα τουλάχιστον, και έχω ένα βιβλίο παντού. Για να βρω το χρόνο. Επίσης πλέον διαβάζω ενημερωμένα για να μην χάνω χρόνο σε βιβλία πατάτες.





Fantasy:
Outlander series: Μια εγγλέζα πάει πίσω στο χρόνο στην Σκωτία και γνωρίζει έναν Highlander. Και το κιλτ δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Το πρώτο βιβλίο ήταν απλά θεικό, 600-700 σελίδες που τις διάβασα με μανία. Μετά τα υπόλοιπα 3 ήταν δύσκολα και χρονοβόρα, σχεδόν σκέφτομαι να τα σταματήσω. Έπρεπε να αφήνω πίσω σελίδες με πελλάρες. Το λυπηρό είναι ότι η  πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, σε σχεδόν ολα τα βιβλία, αλλά που να την βρεις μέσα σε όλα τα παράλληλα και άσχετα γεγονότα, τους μικροκαβγάδες και παρεξηγήσεις που λαμβάνουν χώρα χωρίς λόγο και μπορεί να έχουν διάρκεια 30 σελίδες ασπούμε.
The magicians series: και σε αυτά τα βιβλία δυσκολεύτηκα. Ευτυχώς κρατήθηκα επδ στο τέλος το τελικό βιβλίο ήταν ωμότατα υπέροχο. Μια μίξη Χάρρυ Πόττερ και Ναρνιας, είναι οριακά fanfiction. Βασικά είναι η ρεαλιστική απεικόνηση του τι θα γινότας σε αυτά τα δύο εάν οι χαρακτήρες ήταν πραγματικά άτομα και αν οι μαγικοί κόσμοι ήταν όπως την πραγματικότητας μας.
Narnia: Eίπα να ξεκινήσω και γω τη Νάρνια επιτέλους. Πρώτο βιβλίο υπέροχο. Ελπιζω να τα τελειώσω το 2019. 

Romance:
To all the boys i lived before series: Πάντα έχω βιβλιαράκια σαν αυτά, απλά, ρομαντικά, εύκολα,χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Αν και το πρώτο ήταν λίγο νο νο νο, έγιναν διάφορα πράγματα στο δεύτερο και στο τρίτο. Ειδικά αν σκεφτώ ότι απευθύνεται σε νέα κορίτσια, αγγίζει θέματα οπως σεξουαλικότητα, slut shaming, bullying και δίνει δύσκολα και ωραία όμως μηνύματα. Ένα απλό θέμα όπως ο πρώτος έρωτας ενός κοριτσιού καταλήγει σε ένα κοινωνικό μήνυμα που δεν είναι σαφές, αλλά δίνεται σε μικρά μικρά κομμάτια χωρίς να κουράζει.
Rainbow Rowell (Fangirl, Attachments): H συγγραφέας απλά έχει την συνταγή για young adult romances. Δεν δουλεύει πάντα, επδ ίσως δεν είμαι και young adult αλλά διαβάζεται εύκολα.

Dystopian:
1984: ότι και να πω είναι λίγο.
A handmaid`s tale: ότι και να πω είναι λίγο.
Δυο διάσημα βιβλία που δεν μπορούσα να τα αφήσω κάτω. Δύο συγγραφείς που ζήλεψα για τον τρόπο που έγραψαν αυτά τα βιβλία.

Novels:
To be a wallflower: πρώτον έπρεπε να μάθω τι εν τουτο το wallflower, δεύτερο ήταν οκ, λίγο δύσκολο, λίγο ο τρόπος που ήταν γραμμένο δεν ανταποκρινόταν σε έναν έφηβο αλλά σε ένα παιδί. Από την άλλη υποτίθεται κάτι έχει και αυτό το παιδί δεν ξέρω και τι.
Americanah: απλά υπέροχο. Μια νιγηριανή πάει στην Αμερική και ξαφνικά γίνεται "μαύρη". Είμαι τοσο εχτός από όλα που αναφέρει αλλά δεν με ξένισε καθόλου. Μιλά για Νιγηρία, μιλά για Αμερικανους, κάνει κοινωνικό σχολιασμό, μιλά για σχέσεις με άτομα εχτός του εθνικού γκρουπ σου, μιλά για 1002 πράγματα ταυτόχρονα και παράλληλα μαθαίνουμε για το love story της χωρίς να κουραζόμαστε καθόλου. Το καλύτερο βιβλίο του 2018.  

Non fiction:
Όλα τα βιβλία που δεν αφορούν φανταστικά γεγονότα που διάβασα το 2018 τα προτείνω το καθένα για άλλο λόγο.
Butterfly effect: πώς η δωρεάν παροχή πορνό από σελίδες όπως pornhub έχει επηρεάσει την νέα γενιά και γενικά την βιομηχανία και την κοινωνία. Ο Ron Jonson ότι αγγίζει το αποδομεί και το  ψάχνει από όποια μεριά μπορεί και είναι δυνατό.
The child right to respect: ένα κλασσικο βιβλίο, γραμμένο από τον  Janusz Korczak. Κι αν δεν τον ξέρεις πάτα στο όνομα του να τον μάθεις. Ένα απλό βιβλίο για το ότι τα παιδιά μας δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αλλά άτομα, ξεχωριστά από εμάς και δεν μας ανήκουν.
David and Goliath: αυτό το βιβλίο είναι το Φιτζ αλλά αφού με κόλλησε στο ποτκαστ του συγγραφέα είπα να διαβάσω και το βιβλίο. Εξαιρετικό βιβλίο για το πώς κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, όπως τα βλέπει η κοινή γνώμη αλλά τα στατιστικά δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα, πως κάποια underdogs καταφέρνουν παρά τις δυσχερείς συνθήκες να λάμψουν ή να κερδίσουν.
Dear Ijeawele και We should all be feminists: μικρά και περιεκτικά βιβλία για όλους. Πώς ο φεμινισμός δεν είναι χαζός όπως κρούζω το σουτιέ μου, αλλά πώς μπορεί να βοηθήσει άντρες και γυναίκες να ξεφύγουν από το στερεότυπο, τον μάτσο άντρα στύλλο του σπιθκιού και την υποταγμένη δούλα και κυρά.
Parenting beyond pink and blue: πώς επηρεάζονται τα παιδιά μας από τους κανόνες της κοινωνίας, πώς επηρεάζονται στην καθημερινότητα τους. Πώς τα παιδιά δεν διαφέρουν σε τίποτε αρχικά, και πώς από τα δύο αρχίζουν να καταλαμβαινουν το φύλο τους και πώς πρέπει να συμπεριφέρονται για να ταιριάζουν στους κανόνες τις κοινωνίας. Όλα υποστηρίζονται με έρευνες και με references και όσο κ αν πιστεύετε ότι δεν ισχύουν για σας τόσο θα εκπλαγείτε για πράγματα που κάνετε και έχουν αντίκτυπο. Και σκέφτου είμαι μια φεμινίστρια με κόρη. Εξαιρετικότατο βιβλίο για το πως να απελευθερώσουμε τα παιδιά μας να είναι ο εαυτός τους, όποιος κ αν είναι αυτός, ένας άνδρας με ευαισθησίες ή μια γυναίκα που δεν ενδιαφέρεται για τα οικοκυρικά, μια γεννημένη μανα ή ένας πολύ αντρουά γιος, όποιος και να είναι απλά να είναι ο εαυτός τους χωρίς τες ηλίθιες πιέσεις της κοινωνίας.

Αυτά! Ελπίζω να μεν το έκανα πολύ νωρίς το ποστ και να τελειώσω αλλό τίποτε.

11/12/18

Μια Ελένη

Δεν μπορώ να διαχειριστώ καθόλου αυτό το θέμα με την φοιτήτρια που πέθανε στα βράχια μετά απο βιασμό. Δεν μπορώ χωρίς να κλείνει ο λαιμός μου κ να γεμώνουν τα μάτια μου.

Ίσως είναι η φωτογραφία της που ποστάρεται με τόση ευκολία παντού, οι λεπτομέρειες του φριχτού της θανάτου που αρνούμαι να διαβάσω. Το όνομα που μου είναι οικείο και λατρεμένο. Ίσως οι γονείς της που έστειλαν το παιδί τους να σπουδάσει και το έχασαν. Όλη αυτή η αγάπη, η προσπάθεια, οι θυσίες για να τελειώσει αυτό σαν ένα πράγμα, μια κούκλα για χρήση, ένα αντικείμενο για την ικανοποίηση δύο άγνωστων ανδρών που είχαν την υπεροψία να ελέξουν την ζωή της, να αποφασίσουν αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Ίσως επειδη θέλω να προστατεύσω την κόρη μου από αυτό. Ίσως επειδή δεν έκανε τίποτε αυτό το κορίτσι, αυτή η νέα γυναίκα πέραν του να είναι γυναίκα. Ίσως επειδή καταλαβαίνω πόσο τυχερή ήμουν που ενώ δεν έκανα τίποτε διαφορετικό από αυτή τη κοπέλα, την γλίτωσα με χουφτώματα, απειλές, εκβιασμούς, παρακολουθήσεις και άκομψα σχόλια από διάφορους.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Η πρόεδρος της Νέας Ζηλανδίας δάκρυσε καθώς απολογήθηκε στους γονείς μιας άλλης γυναίκας που πέθανε με παρόμοιο τρόπο στην χώρα της αυτές της μέρες.
Παγκοσμιως τα στατιστικα είναι εκκωφαντικά. Στην Κύπρο τα επισημα στατιστικά είναι χαμηλά, και αυτό φαίνεται να σχετίζεται και με τη τελευταία θέση της Κύπρου στην παρουσία γυναικών σε θέσεις ισχύος. Δηλαδή όσο πιο λίγες γυναίκες υπάρχουν σε διευθυντικές ή ηγετικές θέσεις τόσο πιο χαμηλή είναι και η αναφορά τέτοιων περιστατικών. Έρευνα που διενεργήθηκε το 2008 (ΜΙGS) αποδεικνύει ότι τα χαμηλά ποσοστά της κύπρου σε βιασμούς/απόπειρες βιασμών οφείλεται σε μη αναφορά περιστατικών. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, 10% των γυναικών που έλαβαν μέρος ηλικίας 18-24 είχε βιαστεί ή έγινε αποπειρα βιασμού από τον άντρα που βγήκε ραντεβού ή τον δεσμό της, το γνωστό date rape. (Bιασμός δεν είναι μονο η βίαιη σεξουαλική επαφή, είναι κ το να σκάσεις να σε γαμήσει επδ θέλει ενώ δεν θέλεις και δεν ακούει το όχι ούτε σταματά.) Άλλη έρευνα που διενεργήθηκε από ΕΕ (RFA) δείχνει αυτό το ποσοστό στο 22%. H ίδια έρευνα εχει ποσοστά κ για άλλα εγκλήματα όπως σεξουαλική παρενόχληση, εκφοβισμό και παρακολούθηση. Μια άλλη έρευνα του 2014 (Apostolidou et al.) που επικεντρώθηκε στην ενδοοικογενειακη βία με γυναίκες 18-60+, βρήκε το ποσοστό βίας στο 28%, με την σεξουαλική βία στο 15,5%. Οι άλλες μορφες ήταν φυσική βία, ψυχολογική βία και οικονομική. 


10/12/18

Κόρη δυόμιση χρονών και συγκατάθεση

Η κόρη μου είναι δυόμιση ετών και πάει νηπιαγωγείο.

Η κόρη μου είναι ήσυχο παιδάκι, που μεγάλωσε με ζώα κ έχει μάθει να χαιδεύει απαλά βελουδένια αυτάκια από γεννησιμιού της. Είναι τρυφερό παιδάκι.

Επι το πλείστον, δεν αντιδρά, σε παιδάκια που σπρώχνουν, χτυπούν, βιαιοπραγούν, αρπάζουν παιχνίδια επειδή έτσι γουστάρουν. Και είναι 99% αγόρια αυτά τα παιδάκια.

Όταν μου παραπονέθηκε ότι ένα συγκεκριμενο αγόρι την έσπρωξε και πάλι είπα να το κάνουμε σαν παιχνίδι, και να μάθει πώς να προστατεύει τον εαυτό της. Όταν τα μάτια της γέμισαν και με είδε με τρόμο κατάλαβα ότι κάτι πάει χ.

Την άλλη μέρα συζητώντας το μαζί της μου είπε οτι το παιδάκι αυτό την σπρώχνει και κλαίει, την χτυπά, την αγκαλιάζει, την φιλά και της κρατά το χεράκι της. Την ρώτησα αν αυτό το παιδάκι είναι φίλος της. Μου είπε όχι. Την ρώτησα αν η ίδια θέλει αυτό το παιδάκι να της κρατά το χεράκι της. Μου είπε όχι. Της είπα τότε κοιτάζοντας την στα μάτια, "τότε πες του όχι και τράβα το χεράκι σου". Και το δίχρονο κοριτσάκι μου μου είπε δακρύζοντας "Τον φοβάμαι".

Έσπασε η καρδιά μου. Το μωρό μου να κάθεται εκεί, να του κρατά κάποιος το χεράκι του, και να την αγκαλιάζει κάποιο άλλο δίχρονο, που επειδή την σπρώχνει και την χτυπά φοβάται να αντισταθεί.

Πήγα στο σχολείο, η δασκάλα μου τα επιβεβαίωσε όλα. Και ότι του αρέσει η κόρη μου, και της έχει αδυναμία και γι`αυτό. Την ρώτησα αν το μήνυμα που δίνουμε στο κοριτσάκι μου είναι ότι επδ κάποιου του αρέσει πρέπει να κάθεται να το δέχεται η κόρη μου αυτό, και αν επδ η ίδια φοβάται και δεν αντιστέκεται έχει δικαίωμα κάποιος να την αγγίζει ενω η ίδια δεν θέλει και μεις να το δικαιολογούμε όλο αυτό. Τότε το κατάλαβε.

Όχι δεν είναι μάνα μου αρέσκει του και μάνα μου δε κάνει της αγκαλιά και μάνα μου δώσε του το χεράκι σου, δώσε του το, ΟΧΙ δεν είναι οκ, και ναι η συγκατάθεση εν θέμα και στα δίχρονα τελικά.

Σε ένα κόσμο, που το να γεννηθείς κορίτσι έχει βαθμό επικινδυνότητας, και υπάρχουν συνέχεια κορίτσια θύματα αντρών στις ειδήσεις, ίσως να πρέπει να μάθουμε και στα δίχρονα την συγκατάθεση.