10 χρόνια μαμα τι λαλείς γιε μου;
Άμαν με ρωτούν γιατί ήθελα μωρά εν έχω απάντηση. Εν έχει κανένα σπουδαίο λόγο. Τίποτε φιλοσοφικό, τίποτε βαθύ να απαντήσω. Ήταν πολλά δεδομένο μες τον νου μου οτι ήταν να γίνω μάμα. Χωρίς να ειμαι η τύπισσα που μου αρέσκουν τα βρέφη και φύρνουμαι και νιαουρίζω με τα μωρά του καθενού. Καθόλου. Αν δεν ειναι τα δικά μου ή μωρά δικών μου ανθρώπων μπορώ να πω δεν με πολλοκόφτει. Απλά ήξερα οτι ήθελα τα δικά μου παιδιά. Έτσι απλά.
Η μητρότητα ήρτε πάνω μου εντελώς φυσικά και ήταν σαν το super upgrade. Ήταν σαννα και ούλλες οι αισθήσεις μου οξυνθήκαν. Θωρώ τες φάτσες τους και μετρώ συναισθήματα, θωρώ τα μάθκια τους κ συγκόφκω αν έχουν πυρετό. Ξέρω ποτε μπορεί να εκάμαν σκιπ μια μέρα που την τουαλέτα και διώ δαμάσκηνα. Καθε μαθκιά μου πάνω τους εν σαν το σκάνερ, ελέγχει για τα παντα, δημιουργεί λίστες με πράματα που πρέπει να γίνουν, κουρεματα που πρέπεινα κλέισω, α τούτο το παντελόνι εκόντυνε να το φκάλω που το ερμάρι, θέλει οδοντογιατρό, έφκαλε ένα σπυρούι, θέλουν κόψιμο τα νύχια, θέλει κρέμα στο δέρμα πιο εντατική και τα λοιπα και τα λοιπα και τα λοιπα. Έγινε ο εγκέφαλος μου ενας δέκτης για συνεχή μηνύματα που έρκουνται που τα μωρά μου ασταμάτητα. Δεν σταματά ούτε στον ύπνο μου. Αν έχουν πυρετό εννά ειμαι σε επιφυλακή, εν θα κοιμηθώ, αν εν λλιο στεναχωρημένα εννα το νιώθω μέσα μου και εννα προσπαθώ να μάθω τον λόγο. Το σχέδιο να εκμαιεύσω πληροφορίες που την κόρη μου εν αδιάκοπο, και συνέχεια σκέφτουμαι τρόπους που εννα χαλαρώσει και εννα μου πει τίποτε. Εν ξέρω πως γίνεται τούτο το πράμα. Ως και για τα μαλλιά, πολλά απλό παράδειγμα. Τα μαλλιά της εν λλιο δύσκολα κ δοκιμάζουμε σαμπού και προιόντα διάφορα ώσπου να της κάτσει κάτι. Ο εγκέφαλος μου έχει 2-3 χρόνια κρατά αρχείο ήνταλως αντιδράσαν τα μαλλιά της στο καθε προιόν ποιο της έκατσε και πως να το βάλλει. Ασε που έγινα ο έξπερτ των σγουρών/σπαστών μαλλιών ποσα βίτεο να δω για τεχνικές και τρόπους να τα στρώσουμε. Έγινα ενα πολυμηχάνημα.
Το άλλο που έγινε ειναι οτι έγινα πολλά προστατευτική. Μιλούμε θεωρώ άνετα μπορώ να κάμω πολλά πράματα για τα κοπελλούθκια μου. Κ αν εδέχετουν η κόρη μου ήταν να φτάννω στο άλλο άκρο έτσι εύκολα. Που δεν ειναι σωστό, το ξέρω, το ξέρω. Τι εννοώ. Όσο ήταν μιτσιοί ήμουν εκείνη η μάνα που επδ εκούντησε το κοπελλούι σου το δικό μου ήταν να αναμένω να κάμεις κάτι. Πχ να πεις του κοπελλουθκιου σου να ζητήσει συγνώμη ή να ζητήσεις εσύ. Εν μιλώ για μικροπράγματα μεν μου αρκέφτετε. Αλλά αν δεν το έκανες εσύ θα συνέτιζα εγώ το μωρό σου. Και ότι θέλεις κάμε ανάγωγη/ανάγωγε. Έγινα μια σκύλλα, για τον εαυτό μου μπορεί να μεν έκαμνα έτσι θέμα όσο για τα κοπελλούθκια μου. Μπορούμε να γελούμε και να χαχανίζουμε αλλα αν πειράξεις μια τρίχα τους είμαι ικανή να σου φκάλω τες δικές σου μία μία, αργά και βασανιστικά, με την τσιμπίδα, όχι μονο που τα μαλλιά. Φυσικά τούτο δεν παρπατά για πολλύ καιρό, επδ μετά η κόρη λαλεί σου έτσι εννα την έχω τούτη την ρεζίλισσα ούλλη την ώρα εν θα της λαλώ τιποτε για να μεν κάμνει ιστορίες. Κ μετά βουράς να τα σάσεις με την κόρη σου και να αντιδράς διπλωματικά και να κάμνεις μόνο οτι σου διά την άδειαν η κόρη σου, και για να συνεχίσει να έρκεται κοντά σου και να σου έχει εμπιστοσύνη πάντα αντιδράς ήρεμα σε ότι σου πει, κανεις αγκαλίτσα και μιλάς ήρεμα γιατι εν λάθος αυτό που εγινε και πως την έκανε να νιώσει και της συμπαραστέκεσαι και μιλάς για το τι επιλογές έχουμε να αντιδράσουμε και να το σκεφτεί και δεν θα κάμεις τιποτε αν δεν σου πει πρώτα εκείνη. Και αγκαλίτσα και φιλάκι κι ευχαριστώ που μου το ειπες αγάπη μου. Εντωμεταξύ μέσα μου έκρηξη οργής, επήραμε τα άρματα και τα σπαθκιά, πάω να εύρω την αιτία τούτης της κατάστασης λαλώ τους και για την ράτσα τους και για την γενιά τους και διώ τους πάτσους και ππουνιές ώσπου να καταλάβουν να μν ξανατζιήσουν πας τα κοπελλούθκια μου. Περιορίζουμε στο να ζαοθωρώ πλέον. Και να δυναμώσω τα κοπελλούθκια μου να μεν χρειάζονται την ρεζίλισσα την αθυρώστομη την μάνα τους. Να καταλάβουν τα αισθήματα τους, να μετρούν τις καταστάσεις, να αξιολογούν, να μιλούν και να ζητούν την βοήθεια μου. Ασχέτως αν σκανάρω και αξιολογώ κάθε μικροέκφραση της φάτσας τους ασταμάτητα.
Το τρίτο που έγινε ειναι οτι έφυα που το κέντρο του κόσμου. Τούτο εθεωρούσα οτι γίνεται γενικά. Αλλά προφανώς οχι. Όταν εγέννησα το κορί μου όμως, εν σαννα και έφυα εγώ που το κέντρο του κόσμου μου, κ το κέντρο μου έγινε η κόρη μου. Το πιο σημαντικό ήταν η κόρη μου και η οικογένεια μας. Μετά ήρτε το γιούδι μου, κ η οικογένεια μας ολοκληρώθηκε με το διαζύγιο. Η καρδιά μου εν σαν την φωλιά που ζιουν μεσα τα μωρά μου και όποια είμαι σήμερα, ειναι γιατί ήθελα πράματα για μένα, αλλά ενα τεράστιο ποσοστό ειναι για το βλέμμα τους. Για το πως με βλέπουν. Ειμαι συνέχεια με την σκέψη ότι θωρούν με, θωρούν το ποια ειμαι, θωρούν πως αντιδρώ, θωρούν τες σκέψεις, τες αρχές και τις αξίες με τες οποίες ζω και τους μεγαλώνω. Και τούτο έκαμε με, με αυτούς τους δύο στο κεντρο της καρδιάς μου να ειμαι ακόμα καλύτερη, καλύτερη γυναίκα, και καλύτερος άνθρωπος. Καλύτερο παράδειγμα. Ήταν που ήταν τα στάνταρτς μου πρωτίστως για τον εαυτό μου στον θεό, τώρα έχουμε φτάσει το άπειρο.
Πέραν των πρακτικών θεμάτων και της βελτιστοποίησης των χαρακτηριστικών και των ικανοτήτων μου, σκέφτομαι συχνά ένα πράμα. Τι εννα τους κάμνει να με σκεφτούν όταν δεν θα είμαι μαζί τους. Όταν θα φύουν να παν να σπουδάσουν, να κάμουν την οικογένεια τους, και όταν θα πεθάνω.
θα θωρούν το ηλιοβασίλεμα όπως τους αρπάζω να το βλέπουμε σχεδόν καθε νύχτα;
θα βλέπουν τον αποσπερίτη στη δύση, να θυμούνται οτι εν η Αφροδίτη και οτι συζητούσαμε το τραγούδι και τι εν τα αδολα ματια.
θα μαγειρεύουν τα φαγιά που τους κάνω τωρά και να τα σερβίρουν στους δικούς τους ανθρώπους; Θα τρων τους γιναντες σαννα και τσακωνουνται μες το στομα τους και θα λεν τις φακές νάνους;
θα τραγουδούν με τα δικά τους μωρά μες τα αυτοκίνητα σαν εμάς;
θα στρώνουν πας το μπαλκόνι το καλοκαίρι και να μιλούν καθώς θωρούν τα αστερκα;
θα χορεύκουν μες την κουζίνα καθώς μαγειρεύουν;
θα χορεύκουν μες τον κόσμο, μες τα καταστήματα και να αντρέπουνται τα δικά τους κοπελλούθκια όπως αντρέπουνται άμαν το κάμνω εγώ σήμερα;
θα θυμούνται ότι που μια λέξη τους που λαλούν μπορεί να αρκέψω τραγούδι και μετά να περάσουμε 1 βδομάδα να το τραγουδούμε; εννα θυμούνται πόσο τους νευριάζει άμα τον κάμνω;
θα θυμούνται να μαθαίνουμε χορευτικά ούλλοι στο σαλόνι;
θα θυμούνται τις κουβέντες που λαλώ και τα αστεία μας;
Τι θα θυμουνται; που μένα;
Στην τελική, ποτέ κανένας εν θα καταλάβει τι χρειάστηκε για να γίνω η μάμα που είμαι σήμερα, τζιαι κάποια μέρα εν θα με πειράζει. Το μόνο που έχει αξία, βασικά, ειναι σε 50-60 χρόνια να έχουν όμορφες ιστορίες που μένα, να πουν στα εγγόνια τους.
