Τζιαι σαν επερνούσαν οι μέρες, τζιαι εγίνετουν απόμακρος τζιαμέ που έπρεπε να εν ζεστός, και ήταν ζεστός τζιαμέ που έπρεπε να εν απόμακρος, το μόνο που εγίνετουν ήταν το πετσόκομμα του οποιουδήποτε μικροσκοπικού δεσίματος ειχε φυτρώσει μέσα της.
Ετραβησε το τσιρότο της παρουσίας του κ εφκαλε το που πάνω της.
Όταν μετά που μέρες εστειλε της μήνυμα "τι κανεις;" εχαμογέλασε.
Επειδή αν ήταν 20, 25 ή 30 ήταν να χαρεί.
Ήταν να πετάσει.
Ήταν να σκεφτεί τες κουβέντες που της είπε.
Ήταν να σκεφτεί τις μικρές οικειότητες.
Ήταν να σκεφτεί πόσο τον θέλει.
Ήταν να σκεφτεί το χαμόγελο του μόλις την θωρεί, που της διαλύει τα γόνατα.
Ήταν να σκεφτεί τες τρυφερές κουβέντες που του εφέφκαν κάθε τρεις και λίγο.
Ότι έχει τα σχεδόν ούλλα.
Ότι αν κάμει υπομονή με τες ασυνεπειες, και την οτι να ναι επικοινωνία σε κάποια φάση εννα γινει κάτι μεταξύ τους.
Αλλά εν ειναι 20, 25 ή 30.
Και εξαναείδε το το έργο
Επειδή εν την κόφτει τιποτε εχτός που τον ειλικρινή ενθουσιασμό μεταξύ 2 ανθρώπων.
Και ξενερώνει που οτιδήποτε άλλο.
Έτσι, απάντησε του ενα "τελεια" εττάππωσε το ράδιο και οδήγησε στον άδειο δρόμο χαμογελώντας
