24/7/20

Καριέρα, σπίτι, οικογένεια

Διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται "Αόρατες Γυναίκες" και είναι το πιο ακριβές βιβλίο για όσο αφορά την θέση των γυναικών στην κοινωνία. Για όσα συμβαίνουν και δεν τα καταλαβαίνουμε. Για όσα μπορούμε να δούμε και όσα δεν φανταστήκαμε καν ότι συμβαίνουν.

Διαχρονικά η στάση ανδρών και γυναικών στο θέμα αυτό είναι των μεν άμυνα και εθελοτυφλία, των δε ένας αχταρμάς με σπασμωδικές υπέρ και κατά προκαταλήψεις χωρίς αρχή μέση και τέλος.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα όμορφα γραμμένο κείμενο, που απενοχοποιεί τους άνδρες σε γενικές γραμμές ως προς το γιατί συμβάινει αυτό που συμβαίνει. Του τύπου δεν ξέρουν δεν μπορούν να καταλάβουν. Μιλά για το male narrative, δηλαδή πως όταν διαβάζουμε για κάτι χωρίς να ξέρουμε αν είναι γυναίκα ή ανδρας συνήθως υποθέτουμε ότι είναι άνδρας ο αφηγητής. Μιλά για ιστορικά γεγονότα, για την δημοκρατία των αρχαίων ελλήνων-και όχι των ελληνίδων, για την αναγέννηση των γάλλων και οχι των γαλλίδων, για την ιστορία του κόσμου, που δεν είναι του κόσμου αλλά των ανδρών αφού δεν ξέρουμε τίποτε για τις ζωές των γυναικών σε κάθε περίοδο. Και ότι γενικά η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν το διαφορετικό του κανονικού-όπου κανονικό=άντρας.

Έχει πάρα πάρα πάρα πολλά δεδομένα, και πως αυτό επηρεάζει την καθημερινότητα μας, και ότι στο 2020 ακομα συζητούμε για τέτοια θέματα. Κάποια μικρά μικρά που μου είχαν κάνει εντύπωση:
1. όταν εμφανίστηκε η σίρι είχε κάποια δεδομένα για το πότε να καλέσει για πρώτες βοήθειες, υπήρχε μέσα το i m depressed i want to commit suicide i am having a heart attack και η σίρι αναγνώριζε το πρόβλημα, αλλά όταν της έλεγες i was raped i was beaten by my husband η απάντηση ήταν i dont know how to respond to that.
2. οι δοκιμές στα φάρμακα δεν ήταν απαραίτητο να γίνονται στις γυναίκες μέχρι πρόσφατα και τα δεδομένα δεν είναι βάση του φύλου με αποτέλεσμα πολλά φάρμακα να μην δουλεύουν στις γυναίκες.
3. τα smartphones είναι πολύ μεγαλύτερα από το γυναικείο χέρι, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από γυναίκες με το ένα χέρι. το ένα smartphone που έχει κυκλοφορήσει για γυναικείο χέρι είναι κατά πολύ υποδεεστερο από τα κινητά για τον γενικό πλυθησμό-δλδ τους άντρες.
4. οι γυναίκες καθηγήτριες πανεπιστημίου στα papers που εκδίδουν προτιμούν να βάζουν τα αρχικά τους αντί το όνομα τους επειδή βρέθηκε όταν βάζουν τα αρχικά τους γίνονται πολύ πιο εύκολα published και cited
5. και φυσικά το κλασικό πλέον φαινόμενο-όταν οι συμφωνικές ορχήστρες στην Αμερική άρχισαν να κάνουν τυφλά auditions οι γυναίκες που προσλαμβάνονταν αυξήθηκαν από το 5% στο 20%! Μια πρακτική που ακολουθήθηκε από πολλές εταιρείες-στο εξωτερικό. το θέμα φυσικά παραμένει τι κάνεις μετά που μπαίνεις σε μια δουλεια.

Αυτά ειναι απλά 5 από τα 5000+δεδομένα που παραθέτει η συγγραφέας.

Ο σύζυγος μου προέρχεται από μια πολύ πατριαρχική οικογένεια, εγώ από ένα γυναικομάνι που αναγκαστικά είχαμε λίγα advances. Ετσι πολλές φορές δεν καταλαβαίνει τι του λέω, αλλά αργά και σταθερά άρχισε να το βλέπει και μπορώ να πω ότι έχει κάνει μεγάλη πρόοδο. Δυστυχώς ο μισθός του είναι κατα πολύ μεγαλύτερος του δικού μου και αυτό σημαίνει οτι η δική μου δουλειά στα μάτια του είναι δευτερευουσας σημασίας. Και σκέφτου στην εταιρεία είμαι σε διευθυντική θέση.

Μπορεί να έχω μια καριέρα, μπορώ να πω μέχρι τώρα-μέχρι πριν 4 χρόνια δλδ-τα πήγαινα πολύ καλά. Το μεγάλο κενό στην επιτυχία μου είναι τώρα που έχω παιδιά. Παιδιά έχουν κ οι συναδέλφοι μου αλλά εκείνοι έχουν και γυναίκα, που τους φροντιζει τα παιδιά, τους φροντίζει το σπίτι, μαγειρεύει, διευθετά τα ΠΑΝΤΑ και είναι ελέυθεροι να αργήσουν στην δουλειά, να μείνουν έκτακτα παραπάνω, να κάτσουν στο σημαντικό μιτινγκ, να κάνουν εκπαίδευση το απόγευμα. Εγώ πάντα τρέχω να πιάσω τα μωρά, να πάω σπίτι όπου έχω τουλάχιστον ακόμα 6-7 ώρες βάρδια μέχρι να κοιμηθούν τα μωρά, να κάνω φαγητά να καθαρισω να σφογγαρίσω και η ώρα 11-12 να ξαπλώσω για να ξυπνήσω την επομενη μέρα στις 6 να ετοιμάσω τα πάντα κ να πάω στις 8 στην δουλειά μου να αποδώσω. στο μεταξύ να μάθω την σημαντική απόφαση που λήφθηκε στο απογραμμάτιστο μίτινγκ που έγινε εχτές το απόγευμα με τον μπος.

Μπορεί ο σύζυγος να κάνει περισσότερα πράγματα απο αρκετούς και να κάνει συνέχεια κι αλλα, αλλά πάλε η ισορροπία παραμένει, εγώ είμαι η μονίμως διαθέσιμη για τα παιδιά, η δική μου η ζωή σε δεύτερη μοίρα. προχθές τον ρώτησα αν το θεωρεί δίκαιο που εχώ μάχουμαι κάθε νύχτα ως τες 11-12 κ εκείνος μπορεί να παίζει με το τηλέφωνο ή να πηγαίνει για ύπνο. Άρχισε μου κάτι πελλάρες κ πάλε ότι εν σημαντική η δουλειά του ότι ότι ότι κ τι θέλω να κάθεται να τα κάνει αυτός και δεν έχει χρόνο κλπ. Η ερώτηση ήταν απλή νιώθεις καλά που εγώ σκοτώνουμαι κάθε μέρα κάθε νύχτα έτσι κατάσταση? Και του εξήγησα γιατί πρέπει να εν ερώτηση ή εσύ ή εγώ; γιατι να μην είμαστε ομάδα και ο ένας να στηρίζει τον άλλο; και εσύ και εγώ; επδ εγώ πιάννω λιγότερα πρέπει να καταδικάζομαι στην φασίνα και στην οικιακή εργασία και στον περιορισμό; δεν γίνεται επειδή εγώ πιάννω λιγότερα να στηριχθώ για να πιάννω παραπάνω κάποτε; (αυτά τα κόλπα μου τα έμαθε η Μισέλ που απήυδησε με τον Ομπάμα και τον τραβολοούσε σε σύμβουλους γάμου). Πιστεύω κατάλαβε τι ήθελα να πω. Μου είπε να βρούμε κάποιο να μας βοηθά-ελλείψει παππουδογιαγιάδων. (Τωρά το να βρούμε κάποιον να μας βοηθά σημαίνει ευρε κάποιον να σε βοηθά-δλδ ευρε,γυρεψε,προσλαβε,χειρίστου αλλά είπα οκ, τον στόχο μας τον πιάσαμε για σήμερα κατάλαβε ένα πράμα, την επόμενη φορά το επόμενο.)

Δεν πιστεύω ότι οι άνδρες εν κακοί και υπάρχει μια μεγάλη συνομωσία για να κρατούν τις γυναίκες εχτός του παιχνιδιού, η μεγάλη πλειονότητα των ανδρών απλά δεν το έχουν σκεφτεί, επειδή δεν χρειάστηκε. Δαμέ δεν το σκέφτουνται οι παραπάνω γυναίκες ασπούμε. Θωρώ τες, μένουν σπίτι να προσέχουν τα μωρά, χωρίς κανένα προγραμματισμό και ο άντρας να τους διά λεφτά με το τσικέλι. Για όνομα κοπελα μου, αν σε ξαπολύσει τι θα κάνεις; Αν πεθάνει τι σύνταξη θα πιάσεις; Επαθε την έτσι μια φίλη μου. Είναι να απορείς το 2020. Και μεις κάποια φάση που μου είπε ο σύζυγος ότι θα σύμφερε να μενω σπιτι, του είπα ναι, να μεινω, να μου βάζεις κοινωνικές ασφαλίσεις, ταμέιο προνοίας, να έχω ένα ποσο να ξοθκιάζω πάνω μου και να μείνω!

Έχω κ αλλα να πω αλλά έχουμε κ δουλειές.




16/7/20

ένα μεγάλο τικ

Τι όμορφη περίοδος που ακολουθεί όταν βάλλεις ένα μεγάλο τικ σε ένα μεγάλο στόχο της ζωής.
Ήθελα πάντα παιδιά. Έκανα δύο. Άμα σκεφτείς, πόσο καιρό ζούσα με αυτό.

Στα 12-13 που δεν έβλεπα περίοδο ενώ όλες σχεδόν οι φίλες μου είχαν ήδη την πρώτη τους φορά. Μετά τα πρώτα βασανιστικά χρόνια της περιόδου, που πονείς, που φοβάσαι, που δεν ξέρεις να βάλεις την σερβιέτα και φκαίνουν πάντα έξω στο σχολείο. Μετά με την πρώτη επαφή ο συνεχής φόβος της εγκυμοσύνης. Τα πολλά χρόνια του αντισυλληπτικού και των άσχημων επιδράσεων τους. Η συνεχής έγνοια ότι δεν θα μπορώ να κάνω μωρά επδ έχω το α,β,γ πρόβλημα. Η αναζήτηση συντρόφου που να θέλω να κάμω τα μωρά του κ όχι απλά να μου αρέσει. Να κανω καλές σπουδές ώστε να βρω καλή δουλειά, ώστε να έχω σπίτι, ώστε να μπορώ να παρέχω στην οικογένεια μου. Να κάνω εκπτώσεις και να προσαρμόζομαι στις πραγματικότητες ώστε να μπορέσω να αποκτήσω οικογένεια. Η προσπάθεια να κάνουμε τα παιδιά μας. Η έγνοια μεν τα χάσω αφού ήμουν έγκυος, να μεν φάω κατι που να τα πειράξει, αν αναπνέω χημικά, αν τρώω επικίνδυνα, αν σηκώσω βάρος, αν πέσω πανω τους την νύχτα, αν πάθω κάτι στην γέννα και τα αφήσω ορφανά. Όλα, ή σχεδόν όλα περιστρέφονταν γύρω από τον στόχο!

Ποτέ μην λες ποτέ αλλά δεν νομίζω να το ξαναπεράσω όλο αυτό. Μέσα μου το έκλεισα το θέμα. Κ ειμαι έτοιμη το σώμα μου να είναι δικό μου ξανά. Και χωρίς το άγχος!