Time Out #4 Τοπική Αγοραφοβία

Ουδείς μπορεί να διαλέξει την οικογένεια του, και ουδείς μπορεί να επιλέξει να μην σχετίζεται με την οικογένεια του επειδή δεν πολυταιριάζουν τα lifestyles, αφού περνούμεν καλά! Έπιασε με περιχαρής η ξαδέρφη να πάμε όλες οι ξαδέρφες να γλεντήσουμε..............στην Blinkers-μεν πεις τίποτε α!
Εσάστηκα, εστρολιάστηκα, άνοιξα τες κάσhιες με τα παπούτσια και βρήκα κάτι κίτρινα σάνταλα-θεϊκά-που έφερα που το Λάντον, ενθουσιασμός η  Beatix-μιλώ στο τρίτο πρόσωπο σαν τον ΠτΔ-πάει μου το κίτρινο. Έφτασα μόνη μου στο κέντρο διασκεδάσεως, έχω ένα θέμα με τον έλεγχο της εξόδου μου, θέλω να νιώθω ότι φεύκω όποτε θέλω, οπότε πάω μόνη μου, φεύκω μόνη μου.
Ανοίγουν μου την πόρτα κάτι παιδιά με τα μπράτσα, κοντοκουρεμένα με την σφιχτή την φανελούδα του στιλ-δε τους μύες μου κόρη. Μόλις άνοιξεν η πόρτα έδωκε έξω ένα ττόζιν τσιγαρίλας. Και εγώ καπνίζω αλλά το θεωρώ ένδειξη μεγαλειώδους γαουροσύνης να ππουφφουρίζεις μες ένα κλειστό χώρο. Εντομεταξύ να παίζει κατά την είσοδο μου ένα άσμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση, ειδικά το ινδιάνικο όργανο στο 0:43 που ακούετε στο background it was the something else I tell you.

Βρήκα την παρέα μου, όλες έτοιμες για τρελό γλέντι, εφορούσαν typical φουστανούθκια, στενά, κοντά, μονόχρωμα, μαλλούρες να ανεμίζουν και τάκκουνους της Lady Gaga, ήντα να κάμουμεν, εγώ αγαπώ τες και αποδέχουμε τες όπως ένει. Εβάλαν μου ποτό, εκάμαμε cheers και αρκέψαμε χορό. Κάτι κόμματοι εσούζουνταν πας τα τραπέζια, εθώρες τα βρατjιά τους. Είχε μια, εμπερδεύτηκε η φτωχή και ενόμιζε ότι εχόρευκε στο καμπαρέ. Να της ππέφτει και καλά το παντελόνι, που είτε ούλλα τα ρούχα της ήταν άπλυτα και έπιασε το παντελόνι της εν αδερφής της της πασhιαντρούλλας, είτε έκαμε πρόσφατα εγχείρηση δακτυλίδι και επειδή ήταν ακριβή εν έχει λεφτά να πιάσει καινούρια ρούχα, αλλιώς εν εξηγείτε το γιατί εφόρεν 15 σάιζες πιο μεγάλο παντελόνι, εχτός κι αν έπρεπε να ππέφτει για να φαίνεται το πρόστυχο, το μαύρο το εσώρουχό της. Είχε μια παρέα κορούδες περίπου 18 χρονών πρέπει να κατεβήκαν που τίποτε χωρκά πας τα βουνά-sorry για τους βουνίσιους-o χριστός και η παναγία και οι δωδεκα αποστόλοι, που στανάθεμα τα ήβρασιν, μαύρα, παγιεττέ, εφαίνουνταν οι τjιοιλιές τους, οι ζαμπάρτες τους, οι κουτάλες τους, άσε. Είχε και κάτι "μωρά" που εκάθουνταν πας το stage-όποιος επήε blinkers ξέρει, εθωρούσαν με και εκάμνανμουν Άη Κκόντακτ-εν ξέρω πότε γιορτάζει. Αληταρια και άγιος ο θεός. Εν και είμαι και καμιά high class Λευκωσιατισσα, τρώω και το κεφαλάκι μου και την τσαμαρέλλα και ξέρω νάμπονη κουέλλα και ήνταλως να κάμνω χαλλούμια και ψωμιά αλλά έτσι χωρκατο-shock εν εξανάπαθα.
Μετά εχορέψαμεν καμπόσο, οι χώρκατοι επισκαλιούσαν μας και εγλύφαν τα σhιείλη τους, εγώ εξερνούσα εσωτερικά. Ύστερα εμπήκαν ποτjιείνα τα τραγούδια που με πόνο τραγουδάς αντινάσσοντας το χέρι σου στον ουρανό σχεδόν ιεροσυλικά ρωτώντας τον θεο, τον χριστό, τους δώδεκα αποστόλους και τον Άη Κκόντακτ τι έχεις φταίξει στην ζωή και εκεράτωσε σε η Μαρικκού που τα Λεύκαρα που ήταν πουτάνα στην ψυχή.
Και μετά άρκεψε και επιδρούσε η βότκα. Εμπήκαν τα ζεϊπέκκικα, οι χωριατοπαίδες ακρέψαν και εστριφογυρίζαν αλήτικα με το τσιαρούιν στην άκρια του χειλιού, αλάνικα που λέμε. Και ο ένας ο μαλάκας αντινάσσει μιαν του ποτηρκού μου και ππέφτει το ποτήρι με την βότκα-κρανμπερι χαμέ και σπάζει ΠΑΣ ΤΟ ΣΑΝΤΑΛΟ ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ. Εδεθήκαν τα μηνίγγια μου french braid, ετρέμαν τα χέρια μου να ανοιξω το τσαντάκι να φκάλω το αναδιπλωμένο μου σπαθί.  Έγινε χτιτjιόν, είδα τον μες τα μάθκια επετάχτηκε η φλέβα πας το μέτωπο μου και επήα τουαλέτες να σώσω το παπούτσι. Έρκουμε πίσω, ήρτε ολόγελος να μου πει αν εκαθάρισε, και ΕΝ ΚΑΝΕΊ ΠΟΥ ΜΕ ΕΞΙΜΑΡΙΣΕ ΕΚΟΛΛΑΝ ΜΟΥ ΚΙΟΛΑΣ, μιλούμε ο άνθρωπος εν έχει συναίσθηση του κινδύνου. Μετά ήρταν και οι άλλοι οι χωρκατοφίλοι του, ετραβούσαν μας να χορέψουμε, εγώ με πετρωμένο χαμόγελο ελάλουν όι. Τράβα, τράβα, τράβα έπαθα τοπική αγοραφοβία, εγυρίζαν ούλλα μπροστά μου, επιάστηκε η ανάσα μου, ακούω την ξαδέρφη μου να λαλεί:
"Καλά κολλάς μου με το πουκάμισο σου ανοιχτό? Εχει chance να σου κάτσω?" (σόι πάει το βασίλειο)
Τα χρώματα εχαθήκαν, εβουίζαν τα αυτιά μου, προσπάθησα να τραβήσω το σπαθί μου αλλά ετράβαν με ο χώρκατος να χορέψουμε.
Και είπα μέσα μου "ΌΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ, θα ζήσω! δεν θα αφήσω τα κόκκαλα μου στην blinkers."
Εγώ και τα σάνταλα μου είμαστε και οι δύο σώοι και αβλαβείς-μόνο τσικνώνουμεν τσιάρα.