18/12/19

Η αγάπη του γιου

Εκάθουμουν σε μια παρέα και εντάξει τα νέα μου εν σημαντικά. Ναι μεν δεύτερο κοπελλούι οπότε ψιλοχεστηκαν όλοι αλλά πάλε εν ένα κοπελλούι που γέννησα. Θέλουν ολοι να μάθουν αιμοβόρικες λεπτομέρειες του τοκετού κ πόσο δν κοιμάμαι.

Κάπου εκεί μεταξύ του «οκ δν κοιμάμαι αλλά εν νεογέννητο εν αναμενόμενο» ερκεται κ η ερώτηση του εκατομμυρίου:

-Ε εχει διαφορά που εν γιος;
-Εμμμ ουσιαστική διαφορά από το μωρό εν βλεπώ, εχτός απο τες κατούρες που φκαίνουν εξω συνέχεια κ ότι αμα ανοίξεις το πανί συνήθως πιτά μας τα. Καμία άλλη διαφορά.
-όχι εννοω που λεν για την αγάπη μάνας κ γιου, έχει διαφορά;
-εν καταλαβω τι εννοεις, λέω της κ άρκεψε να φκαίνει καπνός που τα αυτιά μου, επδ ξέρω που το πάει, εκεί που το πήραν κ άλλοι.
-εννοώ αγαπάς τον παραπάνω που την κόρη σου
Εκαμε κ ένα γελούι.
Άνοιξα την τσέντα, ταραξα τα πανιά τα μωρομάντηλα κ ετράβησα το εξω, έλαψεν η λάμα του στο φως. Έβαλα την μύτη του χαμέ κ το κράτησα σαν μπαστούνι καθώς σηκώστηκα.
-Εννοείς αν είμαι τόσο τοξικός άνθρωπος που να αγαπώ το ένα μωρό μου παραπάνω που το άλλο απλά λόγω του φύλου του;
-εεεε όι όι είπε φοιτσιασμένη, απλά ξέρεις που λαλούν κ για οιδιπόδειο κ έτσι
-εννοείς αν έχουμε ψυχολογικό σύμπλεγμα; Επδ το οιδιποδειο ενναιν νορμαλ κατάσταση, εν πρόβλημα, εν αρρωστημένη σχέση, εννοείς αν εγώ κ τούτο το βρέφος που κοιμαται δαμε έχουμε αρρωστημενη σχέση; Είπα σηκώνοντας το σπαθί μου στον λαιμό της. «Ξέρεις πως κατάληξε η μάνα του Οιδιποδα;»
-εεεε οχι εν το εννοω έτσι, απλά η συνάδελφος μου εχει 2 κόρες κ ένα γιο κ ειπε μου οτι εν συγκρίνεται η αγαπη που εχει του γιου της με κεινη που εχει με τες κόρες τις
-πες μου τα στοιχεια της να πάω να την εύρω, ειπα
-ηρέμησε σε παρακαλώ ηρέμησε κουβέντα κάνουμ....

Το κεφάλι της εκυλησε χαμέ αφήνοντας αιμα στον δρομο του

Ατε με τον κάθε παλαβό πλεον

26/11/19

The flatshare

Τον τελευταιο καιρό λογω εγκεφαλικού καψίματος διαβάζω γενικά εύκολα διασκεδαστικά βιβλία στην πλειονοτητα τους. Τα δύσκολα παίρνουν πολλύ χρόνο. Ένα από τα εύκολα βιβλία που διάβασα ήταν το “The flatshare”. Η υπόθεση ειναι ότι η πρωταγωνίστρια χρειάζεται άμεσα χώρο να μείνει αφού χωρίζει κ καταλήγει να μοιράζεται ένα διαμέρισμα με έναν άγνωστο όπου-ωωω οποία εκπληξη-τον ερωτεύεται. Το θέμα μας ενναιν τουτο. Το θέμα μας ειναι ότι η πρωταγωνίστρια φκαίνει που μια τοξική κ abusive σχέση η οποία ερχεται να την στοιχιώσει κ ο μαλάκας ο πρώην την καταδιώκει για πολλυ καιρό. Το άσχημο ειναι ότι πολλά από όσα εβίωσε η πρωταγωνίστρια τα πέρασα κ γω, κ μου ξυπνήσαν μνήμες κ συναισθήματα που τα είχα θαμμένα για χρόνια. Το θέμα δεν το συζήτησα αληθινά ποτέ με κανένα. Το ξύσαμε πουπάνω που πάνω με ένα ψυχολόγο. Προσπάθησα να το συζητήσω με την μάμα μου, αλλά καταλήξαμε στο «εγώ σου έλεγα να τον αφήσεις κ συ ήθελες τον» «δηλαδή είμαστε κακοί γονείς επειδή είχες την σχέση με τον Χ;». Προσπάθησα να το συζητήσω με τον Φιτζ, αλλά δεν το μπορεί, αλλάζει κουβέντα. Κάποιες φίλες μου κ Η αδερφή μου ζήσαν τις καταστάσεις κ ξέρουν πάνω κάτω τι γίνετουν, αλλά δν μπορώ να ανοίξω κουβέντα. Επειδή περάσαν 10 χρόνια ακριβώς, κ το έψαξα, τι μου είχε συμβεί, προσπάθησα να συγχωρήσω τον εαυτό μου, μετά να αποδεκτώ ότι δεν φταίω.

Το τι μου είχε συμβεί είναι ότι είχα μια τοξική σχέση. Με ψυχολογική βία. Το τι μου έκανε είναι αυτό που ορίζεται πλέον σαν Gaslighting. Δηλαδή με ψυχολογικό εκβιασμό διαχειρίζεσαι τον άλλο ώστε να τον ελέγχεις. Έχω άπειρα παραδείγματα να σας γράψω. Παραδείγματα όπου ήμουν πάντα η παρανοική, πάντα έβγαζα λάθος συμπεράσματα, πάντα δν ειχα καταλαβει καλά. Κ όταν δν υποχωρούσα προχωρούσε σε πολυήμερη διακοπή επικοινωνίας-ίσως κ μηνιαία-η οποία εάν δν με λύγιζε  οδηγούσε σε χωρισμό. Ο οποίος μετά απο κάποιες βδομάδες οδηγούσε σε επανεκκίνηση της επικοινωνίας επδ δεν αντεχε μακρυά μου κ φτου ξανά. Μέσα σε ένα χρόνο αυτο θα γινόταν καθε 2-3 μήνες. Ξέρω ακουγεται απλό, κ βλακώδες. Αλλά οταν είσαι μέσα εν πολυ διαφορετικό. Όταν με το καλο βρήκα το σθένος να μην υποχωρήσω κ να χωρίσω, εκεί τα είδα όλα. Επειδή σαν καλό abusive ατομο ο πρώην μόλις εχασε τον ελεγχο του πάνω μου, εχασε κ τον ελεγχο. Για πολλυ καιρό, ήξερε τι εκανα που ήμουν χωρίς να του το λέω. Αναγκάστηκα να τον μπλοκάρω απο παντού, κ να αφαιρέσω όλους τους κοινούς μας φίλους απο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να σταματήσει να μαθαίνει που είμαι κ τι κάνω. Τότε άρχισε να με παρακολουθεί. Παντού. Έξω απο το σπίτι έξω απο τη δουλειά, έξω απο το μάθημα χορού, στο πάρτυ, στο καφέ. Τυχαία ήταν παντού. Συνεχίσαμε με μια πρόταση γάμου η οποία απορρίφθηκε κ τότε άρχισαν οι απειλές, είτε πρόσωπο με πρόσωπο είτε με γράμματα στο αυτοκίνητο μου, είτε σε ήμεηλ. Εκεί αναγκαστικά ζήτησα βοήθεια απο την οικογένεια μου κ την οικογένεια του. Ας εν καλά ο αδερφός του τον τράβησε πίσω, κ η μάνα μου που μίλησε με τους γονείς του κ απείλησε οτι αν δν τον συγκρατήσουν θα προβούμε σε καταγγελία στην αστυνομία.

Δεν κόπηκε αμεσως αφού συνέχισε να μιλά με τους γονείς μου, κ τον κύκλο μου, λέγοντας του κόσμου τις βλακίες. Σε μένα έστελνε το άκυρο μήνυμα κάθε τρίμηνο. ώσπου κ Με είδε να κρέμομαι απο το μπράτσο του Φιτζ μια νύχτα-4 ολόκληρα χρόνια μετά-κ μου είπε οτι ηθελε να μου μιλήσει αλλα δν το έκανε αφού επίτηδες κρατούσα από το χέρι κάποιον αλλο, κ μετά που τον είδα-τον πρώην-που με ειδε συνέχισα όχι μονο να τον κρατώ αλλά τον φίλησα κιόλα—τον Φιτζ. Σκέφτου παράνοια.

Όλα αυτά όταν τα ζούσα δν τα αμφισβητούσα. Σιγά σιγά με τα χρόνια, κ αφού μπήκα στο τρυπάκι κ της εσωτερικής αναζήτησης και του ψυχολόγου, ταυτοποίησα τι μου συνέβηκε, το αποδέκτηκα, συγχώρεσα τον εαυτό μου κ θέλω να πιστεύω ότι έμαθα κάτι. Ξέρω ότι έχω triggers. Μερικές φορές αδικώ άτομα στην προσπάθεια μου να μην ξαναπάθω το ίδιο, αλλά γλίτωσα κ από άτομα το ίδιο τοξικά.

Το μεγαλύτερο μου όμως απόκτημα ειναι που κατανοώ πώς κάποιος μπορεί να μπει στο τρυπάκι αυτό. Πόσο εύκολα χάνεις τον έλεγχο. Κ πόσο δύσκολο-κ τρομακτικο-ειναι να φκεις που τούτη την κατάσταση. Κ μιλούμε για άτομο που δν με κακοποίησε σωματικά. Κ πάλε ετρεμε το φυλλοκάρδι μου πότε θα με μπλοκάρει, πότε να σταματήσει να μου μιλά επειδή ενευρίασα που έμεινε μια άγνωστη φίλη φίλου του στο σπίτι του όταν ελειπα εχτός πολης κ ήμουν υπερβολική. Το μαρτύριο κ ο τρόμος του να βλέπεις το αυτοκίνητο του ποξω που παντού. Για μήνες. Οι απειλές και πότε θα τες κάμει πράξεις. Κ το χειρότερο απο όλα γιατί τούτον τον άνθρωπο αφηκες τον να έρτει τόσο κοντά ώστε να σου κάμει τούτα ούλλα.

Ήταν πολλά δύσκολο να είμαι ξανά σε σχέση. Εν ξέρω πώς το βίωσε ο Φιτζ. Σίουρα πολλές που τες κρίσεις μας τις πυροδότησε αυτό όλο που εζησα. Εν ξέρω γιατί τον εμπιστεύτηκα. Ευτυχώς που τα έχω γραμμένα. Δαμέ. Ισως να το δει τουτο το ποστ, ίσως να δει κ με αλλα μάτια κάποια πράματα. Ίσως κ όχι.

Είδες τι φκαίνει που ένα ευκολο βιβλίο που διαβάζεις τες αγριες ώρες που είσαι ξύπνια με ένα νεογέννητο; 

19/11/19

Ο τοκετός 2

Ο τοκετός δεν χρειάζεται να είναι ένα πράμα χτιτζιόν!

Ζήτω!!!

Βάσει της εμπειρίας μου με την κόρη, όσο περνούσε ο καιρός κ κοντεύκαν οι μέρες παραπάνω με κρατούσε ο πανικός. Έκανα συσπάσεις καμπόσες μέρες κ όταν εκοντέψαν αρκετά και μου είπε η γιατρός "έλα κλινική κ γεννάς" έκατσα πας το κρεβάτι κ έκλαια. Για πολλή ώρα. Με αναφυλητά. Τύπου "δεν θέλω δεν θέλω δεν θέλω". Ότι κ να έλεγε ο Φιτζ του απαντούσα αρνητικά, ώσπου κ του είπα "εσύ δεν το πέρασες κ δεν ξέρεις". Που εν η αλήθεια. Μέχρι να πάμε στη γιατρό, σταματήσαν οι συσπάσεις. Το μπλόκαρα μου ειπε. Της είπα οτι φοβάμαι πολύ.

Περάσαν 3 μέρες-κ η μέρα μου-χωρίς ένδειξη τοκετού. Πήγα να με δει η γιατρός κ πάλι. Χαλαρά μου είπε αν δεν γεννήσω μέχρι παρασκευή να πάω-τη παρασκευή-το πρωί να κάνουμε πρόκληση. Με έλεξε-είχα διαστολή, αλλά δεν είναι περίεργο να έχεις κάποια διαστολή πριν να γεννήσεις. "Ατε κάνε κ ένα μόνιτορ" λέει. "Να σου πω με περιμενει η αδερφή μου εδώ πιο κάτω να πιούμε καφέ, να πάω έτσι στα γρήγορα κ να πάω μετά για μόνιτορ?" "Ναι καλό" λέει. Η ώρα ήταν 10

Μίλησα με τον Φιτζ που περίμενε έγκριση απο μένα να ξεκινήσει μια δουλειά που θα του έπαιρνε μερικές ώρες κ δεν θα τον έβρισκα μέχρι να τελειώσει. "Κάνε δουλειά σου" του είπα, "θα το πάρουμε ως την Παρασκεύη". Πήγα βρήκα την αδερφή μου έκατσα στον καφέ. Σε μια φάση νιώθω να πληθαίνουν οι συσπασεις. Πάω στην κλινική-η ώρα ήταν 11-περιμένω μια ολόκληρη ώρα να ελευθερωθεί μόνιτορ-οι συσπάσεις σίγουρα είχαν πολλύνει. Στις 12 μπήκα μόνιτορ. Στις 12:45 μου είπαν γεννάς πήγαινε πιάσε δωμάτιο. Η ώρα 1 ήμουν στο δωμάτιο. Δεν είχε κανένα κοντά, δεν μπορούσα να βρω τον Φιτζ, η μάνα μου πήρε το αυτοκίνητο σέρβις, η αδερφή μου εχει βρέφος, η πεθερά ανάλαβε να συνάξει την κόρη απο το σχολείο κ με ρωτά η νοσοκόμα "να φέρετε τα πράγματα σας;" Εμμμ να τα φέρουμε, αλλά ποιοι να τα φέρουν.

Μην πολυλογώ, ετοιμάστηκα, έστελνα του Φιτζ μηνύματα τύπου:

"έπιασα δωμάτιο, αριθμόςΧΧΧ"
"κατεβαίνω μαιευτήριο"
"βάζω επισκληρήδιο"

Κάπου εκεί ήρθε κ ο Φιτζ.

Στο μαιευτήριο δε ένα πάρτυ. Χαχανίζαμε όλοι, λίγο το στρες, λίγο το τι γίνεται γιατί προχωρά έτσι γρήγορα, λίγο η γιατρός μου, λίγο η μαία, λίγο η μουσική, μια ωραία ατμόσφαιρα ήμασταν. Ήρτε κ ο παιδίατρος κ κάναν όλοι χάζια. Σε μια φάση έσπρωξα 5 φορές κ προσγειώθηκε ο γιος μου στο στήθος μου. Η ώρα ήταν 4 το απόγευμα. Δεν έκλαια τούτη τη φορά. Ήμουν εκστασιασμένη από την χαρά μου. Ο Φιτζ έβαλε το τραγούδι που διάλεξα για αυτή την γέννα κ τραγουδούσε ο αναισθησιολόγος. Ο γιος μου παούριζε-επδ το κλάμα πάνω από κάποια ντεσιμπέλ εν θεωρείται κλάμα, θεωρείται παουρκά. Ο Φιτζ εφκαλε φανέλες να κάμει σκιν-το-σκιν. Αυτή τη φορά εν είχα επιπλοκές κ δεν κοιμήθηκα αμέσως μετά για να σταματήσουν τες αιμορραγίες οπότε τους ζήτησα να μου δείξουν τον πλακούντα μου-εν πολλύ πράμα!!

Ντύσαν μου τον γιο μου κ τον πήραν στον εκθετικό χώρο για να συγκινηθούν όλοι οι συγγενείς-δλδ η μαμα μου κ η γιαγιά μου, οι μόνοι που προλάβαν να έρτουν.

Μόλις πήγαμε στο δωμάτιο κ ένιωσα τα πόδια μου μπορούσα να τα λυγήσω ήρθε κ η κόρη μου, στην αρχή τρομαξε από τα σωληνάκια που είχα. Μετά καταλήξαμε να χορεύει κ να τραγουδά. Γενικα η όλη μέρα ήταν ωραία. Δεν πρόλαβα να τρομάξω επδ όλα έγιναν γρήγορα.

Ο γιος σήκωνε την κλινική με το κλάμα του, το οποίο παραμένει πολύ δυνατό κ σηκώνει κ την γειτονιά τον ένα μήνα που πέρασε από τότε που γεννήθηκε!

Με έτσι γέννα κάμνω αλλό 5 κοπελλούθκια-ντάξει σχήμα λόγου :)

28/10/19

Μεγαλώνουμε

Μεγαλώνουμε μεγαλώνουμε.

Ο γιος εν σχεδόν 2 κιλά. Τελειώσαν τα διάφορα που είχα σαν σταθμούς στο timeline του μυαλού μου κ ο επόμενος σταθμός εν ο τοκετός. Φοούμαι, αλλά εν προλαβαίνω να το σκεφτώ κιόλας. Μακάρι να εν καλά η κόρη μου. Η δε κόρη μου, ένα υπέρλαμπρο άστρο, μια κοκόνα, ενα μωρό απίθανο-ναι οκ εν κόρη μου εννοείται ότι ετσι θα νιώθω. Περάσαμε πολλές μέρες μαζί τωρά στες διακοπές κ μου κακοφάνηκε που εν είμαστε μαζί σήμερα.

Η πυρά με χτύπησε. Ενευρίαζα που μου μάχουνταν όλοι "θα φας το καλοκαίρι αγκαστρωμένη" αλλά τελικά έχουν δίκαιο. Μεταξύ της γενικής δυσφορίας που επικρατεί κατά την "πιο όμορφη περιοδο της γυναίκας" βάλε κ τες υγρασίες/πυράες μαζί με τες εξάψεις κ το να τρώεις και να νιώθεις οτι το φαί εν κατεβαίνει ενώ πεινάς ακόμα. Υπέρρρρρροχα.

Πονώ κόκκαλα, λεκάνη, πόδια, πονώ παντού.

Από την δουλειά φυσικά θα φύγω τελευταία στιγμή, κ σκέφτομαι έντονα να βάλω αναρρωτική. Επειδή τα δύσκολα έρχονται, ώστο due date έχουμε υποχρεώσεις κάθε σαββατοκυριακο κ εγώ είμαι κουρασμένη.

Αυτά. Η ζωή μου εν σε παύση και το μόνο που έχω να σας πω εν για τη κορη μου και την επερχόμενη άφιξη του γιου.

24/9/19

2η εγκυμοσύνη κ ακόμα δεν καταλαβαίνω τον κόσμο

2η εγκυμοσύνη κ ακόμα δεν καταλαβαίνω τον κόσμο.

Το μόνο που μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω εν τον τροπο που με θωρουν κατι μιτσιές 25-28 χρονών αμα εν σασμένες κ γω περπατώ σαν μια μικρή βάρκα. Κ γω κάπως έτσι θωρούσα τες έγκυες γυναίκες τον καιρό που η έννοια μου ήταν που να πάω κ τι να φορήσω. Εχτός που το "μανα μου εν κριμα", κ το "πως εν έτσι", άμα είσαι σε κείνη την φάση εν πολλοκαταλάβεις γιατί να χάσεις την κυριαρχία του σώματος σου και να γίνεις ετσι σκέδιο. Η γυναίκα ξαναγεννιέται-συνήθως, όχι κ πάντα-όταν γεννά.

Όταν κινούμαι σε crowd που αποτελείται από νεαρά άτομα ή παλιμπεδίζοντα άτομα εν το χειρότερο. Έτυχε κ είχα ένα χενς παρτυ, αστα να πανε. Εγω με τον κοιλιαρο, εβαλα τες γόβες κ το φορεματούδι.  Η αλήθεια επδ εν έβαλα τραγικό βάρος προσφέρονται και οι γόβες και το φορεματούδι. Αλλά οκ, 5 φορές τουαλέτα. Επίσης το τραπέζι μας ήταν σε θέση άλλη άκρη του μπιτσόμπαρου από την τουαλέτα και έπρεπε να διασχίζω και την πίστα. Κανένα δν έκοφτε. Κάθε φορά το ίδιο δράμα, να κουντώ να με κουντούν, να κουντώ να μεν μου διούν σημασία, να κουντώ να με βλέπουν κ πάλε, απάθεια. Οκ παίδες είπαμε δεν σας κόφτει η αναπαραγωγή μου, η παρουσία μου προφανώς κ δεν σας φκάλλει οποιοδήποτε θετικό συνάισθημα αλλά οκ, λίγο να ταράξετε σας ζήτησα.

Ένηγουέη, αυτό που με εντυπωσιάζει και σε αυτή την εγκυμοσύνη είναι η αντίδραση των αντρών οι οποίοι απλά χάσκουν πας την κοιλιά. Οποιασδηποτε ηλικίας. Δεν ξέρω τι σημαίνει, ούτε μπορώ να το αποκωδικοποιήσω. Αλλά χάσκουν, περνά η κοιλιά κ την βλέπουν. Ντάξει όχι όλοι, αλλά ένα μεγάλο μερος. Όχι με άσχημο τρόπο, αλλά είναι τσας άβολο.

Κατά τα άλλα τα γνωστά, όλοι να πιάννουν κοιλιά, όλοι να έχουν άποψη, το μακρύ το κοντό, αν εν κόρη αν εν γιος κλπ κλπ.



18/9/19

Γρήγορα και αργά

Γενικά τούτη η εγκυμοσύνη περνά αργά και γρήγορα.

Αργά επειδή εν πολλύς καιρός μια εγκυμοσύνη, και εν πολλά τα θέματα του τι να φάεις, τι να πιεις, που πονείς, να  μεν αναπνεύσεις τσιάρα όπου πάεις, να μεν βάλεις το τάδε κ το τάδε πας την φάτσα σου, τι μου αρέσκει πλέον να τρώω δεν ξέρω, θελω junkfood, δεν έχω ρούχα να φορώ, δεν μπορώ να πέσω μπρούμυτα, ανάσκελα, κ γενικά το σώμα μου δεν ειναι σώμα μου και δεν ξέρω τι μου γίνεται ενώ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ.

Γρήγορα επειδή έχω ένα κοριδιον που με κρατά απασχολημένη και πελλανίσκει  με κ περνούμε συνήθως ωραία κ μερικές φορές ξεχνώ ότι είμαι έγκυος.

Αν τες συγκρίνω μεταξύ τους τες εγκυμοσύνες εν καμία σχέση-κ όχι ενναιν επδ εν γιος εν επειδή εν άλλη εγκυμοσύνη, πρηξιό. Εν έβαλα ιδιαίτερο βάρος μέχρι τώρα, ενω την πρώτη φορά ανάπνεα κ έβαλα γραμμάρια. Τώρα, είχα αναγούλες όλη μέρα όλη μέρα για 3 μήνες χωρίς εμετούς. Ήμουν σε μια κατάσταση όση έχουν ναυτία του αυτοκινήτου και ανεβαίνουν στον Μαχαιρά ή στον Κύκκο, ξερετε το συναίσθημα, σκέφτου έτσι για 3 μήνες νον στοπ. Ενώ  στην πρώτη εγκυμοσύνη ήμουν  μια χαρά κοκόνα. Επίσης τώρα, το πρώτο τρίμηνο το μόνο που μπορούσα  να γευτώ ήταν ξύδια/λεμόνια, τα υπόλοιπα ιδια γεύση, όπως αμα είσαι άρρωστος και είτε σκατά τρώεις είτε χαβιάρι το ίδιο κ το αυτό. Το δε σνακ μου το βράδυ ήταν ένα μπολ καππάρι και ελιές ξυδάτες. Όσο αφορά κρέατα κ ψάρια, ούτε να εν πας το τραπέζι μπροστά μου άντεχα, που να τα φάω. Το μενού ήταν σαλάτες, λαχανικά, ρύζια κλπ. Τώρα τρώω κάπως καλύτερα αν κ όχι με όρεξη. Ενώ στην πρώτη εγκυμοσύνη τίποτε, έτρωα μια χαρά σαν βόρτος, με να νεκατσιώ με να πεθυμώ. Άλλη μια βασική διαφορά εν η κοιλιά, που όντως ξεχειλωμένη από την πρώτη εγκυμοσύνη-που είχα αργήσει να κανω κοιλια-τώρα πετάχτηκε πριν τους 3 μήνες και φούσκωσε αμέσως, σαν σωσίβιο του αεροπλανου, τραβάς το λουρί κ πρήζεται. Το καλό εν σταθερή περίπου για 2 μήνες, το μωρό μεγαλώνει η κοιλιά όχι.

Αυτά μέχρι τώρα.

5 μηνών αισίως!

5/9/19

Ευτυχώς

Ευτυχώς εν γιος.

Επειδή εν θα αντεχα την λύπηση όλου του κόσμου να μάσιεται να κάνω κ άλλο να φκάλω γιο, ή αν θέλει ο άντρας μου γιο ή εν πειράζει (στο εν κόρη).

Εν θα άντεχα θα πατσάρκαζα κανένα.

Ενώ τωρά λαλούν μου ζευκαρούι-έκλεισες κ νιώθουν ηθική ικανοποίηση οτι εξορτώσαμεν να κάμουμε ένα με ένα. Νιώθω κ περήφανη φυσικά για το μέγιστο κατόρθωμα μας να κάνουμε μια κόρη κ ένα γιο. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια.

Φυσικά αργήσαμε να το μάθουμε κιόλας επειδή το νιννί δν εκάθετουν ένα τόπο σε κάθε υπέρηχο και μας έσπασε ώσπου να δούμε. "Επειδή εν γιος" προφανώς δεν εμήνισκε ένα τόπο. "Εννα φκει ποδοσφαιριστής" ήταν η δεύτερη δικαιολογία. Μη κακόν του του γιου μου.


Κατά τα άλλα με ρώτησε η γιατρός εάν είμαι χάππυ που εν γιος. Στην αρχή ήμουν αδιάφορη, υγιές μωρό να είναι κ ότι να είναι εν η άποψη μου. Τωρά που το αφομοιώνω άρκεψα και σκέφτουμαι διάφορα. Εν ξέρω να έχω  γιο. Στην οικογένεια μου δεν υπάρχουν γιούδες. Η μια κόρη μετά την άλλη οδηγεί σε ένα τεράστιο γυναικομάνι. Ο γιος μου εν ο πρώτος γιος στην ευρύτερη οικογένεια από την μεριά μου. Ο πρώτος εγγονός, ο πρώτος δισεγγονός-χωρίς να εν το πρώτο εγγονάκι ή δισεγγονάκι. Φυσικά η λογική μου λεει, εν έχει σχέση αν εν κόρη ή γιος, κάθε μωρό εν διαφορετικό ασχέτως του φύλου. Και το ξέρω. Αλλά μερικές φορές πιάννω τον εαυτό μου να υποκύπτει σε τούτα τα στερεότυπα και να αγχώνεται. Και ξέρω οτι εν αναίτιο. Τι μπορεί να κάνει ενας γιος επδ εν γιος αποκλειστικά! Εχτός που φυσικά πράματα όπως να κατουρά διαφορετικά ασπούμε. Ένηγουέη. Εννα δούμε. Εννά θκιαβάσω πάλε 1000 πράματα πως αναγιώνεις τρυφερούς άντρες και γιούδες με ενσυναίσθηση.

Ακούω κ τα σταθερά:

Να δεις την λατρεία του γιου
Δεν συγκρίνεται η αγάπη του γιου
Θα είσαι εσύ με το γιο και ο πατέρας με την κόρη

Και ανακατεύκουνται τα στομάχια μου. Επειδή έχω και θα έχω ειδική σχέση με την κόρη μου. Και θα έχω κ ειδική σχέση με το γιο  μου. Το να λεν αυτά τα πράματα, υποβιβάζουν τα κομμάτια της σχέσης με την κόρη που τα έχω όχι επειδή εν κόρη, αλλά επειδή εν το άτομο που είναι, έχουμε την χημεία που έχουμε. Και επισης επιμολύνουν την ειδικη σχέση που θα έχω με τον γιο, όχι επειδή εννα είναι γιος, αλλά επειδή θα είναι το παιδί μου, και θα έχουμε ξεχωριστή σχέση.

Αυτά.

Εν απαντώ φυσικά. Χαμογελώ κ ας φακκούν. Εν μπορώ να αλλάξω αμπαλατοσύνες αιώνων.

2/9/19

Λιώνω

Να ξαπλώνουμε αγκαλιά με το κορούδι μου, να χαϊδεύει την κοιλιά μου. Να λέει "γειά σου μωράκι".

Να λιώνω

30/8/19

Λόγοι που κλαίει η έγκυος κυρία

1. Βλέπει αθλητές να τρέχουν στον μαραθώνιο λευκωσίας
2. Η κόρη της ειναι χαριτωμένη
3.Στο έργο που βλέπει η μαμα αγκαλιάζει την κόρη και της λέει σαγαπώ
4. Προτάσεις γάμου
5. Βίντεο από γατάκια/σκυλάκια που σώζονται από τους δρόμους
6. H φίλη της εγέννησε
7. Οι αμυγδαλιές είναι τόσο όμορφες
8. Η κόρη της διασκεδάζει με τα ξαδέρφια της
9. Βίντεο με αποκαλύψεις εγκυμοσύνης
10. O άντρας της κανει ποστ με συγκινητικά λόγια για την κόρη τους
11. Δεν θέλει να φάει
12. Πεινά
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ΧΧΧ. Γενικά χωρίς λόγο κ αιτία

 

26/8/19

Δύο γραμμούλες θετικό

Η διαδικασία για να μείνω έγκυος ξανά μας δυσκόλεψε λίγο. Μήνα μετά από μήνα πάλε εθώρουν περίοδο. Τι καταγραφές συμπτωμάτων κ κολπικών υγρών, τι τεστ ωορηξίας, τι σεξ σε καθορισμένες ώρες και μέρες. Χαβά. Κάμε κάμε τεστ που τες 9 μέρες μετά την ωορηξία ωσπου να δω περίοδο. Και φυσικά από εκεί που έχω ένα σταθερότατο κύκλο ξεκινούν οι καθυστερήσεις λόγω στρες. Εβαρέθηκα. Εβαρέθηκε. Άρκεψε και εμάσιετουν μου "μπας και να μεινουμε με το ένα". Αν τούτο το παθαίναμε με την κόρη πραγματικά δεν ξέρω πως θα το αντιμετώπιζα. Μίλησα με μια φίλη μου, έγκυος στο δεύτερο επίσης που δυσκολεύτηκε πάρα πολύ και μου είπε "σταμάτα, τίποτε, μεν μετράς, μεν υπολογίζεις, μεν σκέφτεσαι, κάνετε σεξ και φτάνει. Μην έχεις τεστ σπίτι και μην κάνεις τεστ πριν να έχεις καθυστέρηση". Οκ λέω.
Σταμάτησα να μπαίνω στο "countdown to pregnancy". Σταμάτησα να μετρώ τις μέρες. Σταμάτησα να ψάχνω συμπτώματα. Σταμάτησα να λέω του Φιτζ ποτε εν ώρα για σεξ. Οι γόνιμες μέρες ήρθαν κ περάσαν. Η μέρα που ήταν να δω περίοδο ήρθε κ πέρασε. Σίγουρη εγώ εν ειμαι έγκυος. Περάσαν ακόμα 5 μέρες. Ο Φιτζ κάθετος, όχι τεστ. Εγώ οριζόντια, να κάνω τουλάχιστον να φύω που την έννοια να δω περίοδο.

Κατούρησα, έστειλα τον να δει. Έρκεται πίσω ξαπλώνει λαλεί μου αρνητικό. Ήξερα το. Πάω  να το δω και γω. Χασιμιό το τεστ. Ελέγχω τον καλαθο τίποτε. Πάω πίσω στο κρεβάτι. Ρωτώ τον που εν το τεστ. Αρκέφκει μου κάτι πελλάρες, εν κρίμα το μωρό, το καημένο το μωρό μας δεν ξέρει τι την περιμένει. Γιε μου λαλω του εν θετικό; Εν απαντά πάλε. Αψυχολόγητα πράματα. Όπως ονειρεύεται μια γυναικα να μάθει αν εν έγκυος. Ο άντρας της να χώνει το τεστ κ να μεν της απαντά. Διά μου το τεστ. Μια θωλή γραμμούλα και μια έντονη.

2 γραμμούλες θετικό.

2 γραμμούλες θετικό.

Απαναία μου πάλε.

3 νύχτες αυπνίας.


9/7/19

Μετά τις διακοπές κλάμα

Τι εννα κάμω;

Βασικά και εσείς  άμα επιστρέφετε που διακοπές ελέγχετε το κόστος ζωής εκεί που ήσασταν; Πόσα θα εφκάλλετε με τα προσόντα σας. Πόσα εν το σπίτι και το σχολείο του μωρού. Πόσα εν το ρεύμα, το νερό και το τηλέφωνο;

Όποτε μου αρέσει ένας τόπος το κάνω. Εν σοβαρό; Να ανησυχώ;

Επίσης, 1 βδομάδα βοριοευρωπαικές περιπέτειες, ούτε άσθμα, ούτε μύξες, ούτε αψιού. <24 ώρες πίσω, αίμα από μύτη που τον ερεθισμό λόγω ατμόσφαιρας και πομπούες. Να το πάρω σαν σημάδι;

Η δε κόρη;;;; Μα τι παιχνίθκια στα πάρκα της πόλης. Τι μετρό και τραμ και άψοψη συμπεριφορά!

Σίουρα ένναιν ρόδινα ούλλα σε άλλες χώρες οκ, αλλά πραγματικά αδυνατώ να βρίσκω πλέον δικαιολογίες για δαμέ. Εν έχει ΤΙΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΕ

14/6/19

O ύπνος

Θυμούμαι παλιά, έπεφτα, είτε διάβαζα βιβλίο, είτε έκανα φαντασιώσεις μες τον νου μου και κοιμούμουν. Τούτο ήταν. Σχεδόν ποτέ δεν ξυπνούσα. Είχα έναν ύπνο βαθύ, από τον οποίο δεν μπορούσα να βγω εύκολα, τόσο πολύ βαθύ που λίγο περπάτημα, λίγο συζήτηση στον ύπνο τα έκανα. Πόλεμος να γινόταν δεν ξυπνούσα. Από το βράδυ ως το πρωί, και επίσης δεν τάρασσα. Μες το κρεβάτι έππεφτα μια στάση, ξυπνούσα στην ίδια. Ως τες 9-10 πήγαινα αδιάκοπα.

Το πρώτο πλήγμα ήταν όταν γνώρισα τον Φιτζ. Στην αρχή με ξυπνούσε για σεξ. Μετά με ξυπνούσε  με το άγχος. Ο Φιτζ εν έναν πλάσμα που δεν ξέρει να κοιμηθεί. Εν το έχει το πλάσμα. Όλη νύχτα φακκά γυρούς, ξυπνούμεν το πρωί τα σεντόνια εν όπως τα άντερα. Τραβά μου τα παπλώματα, τραβά μου τα μαξιλάρκα που εν το κεφάλι  μου πάνω, ενίοτε τρώω κ ξύλο. Αν έχει και κανένα σημαντικό πράμα στη δουλειά την επόμενη μέρα; Γάμα το εν τζιοιμούμαστε. Επίσης εν πρωινός τύπος, το αργότερο έτσι ως τες 7 παρά ξυπνά. Το νωρίτερο ξεκινά που τες 4:30. Στις αρχές που ήμασταν μαζί ασπούμε, ξυπνούσε, πήγαινε τίποτε τρέξιμο κλπ, ετοιμαζόταν, έφευγε για δουλειά και εγώ ακόμα ήμουν στο κρεβάτι. Εν ξέρω φυσικά πως έγινε, σίγουρα όχι επίτηδες, ίσως επδ θέλαμε να κάνουμε πράματα μαζί εκδρομές και θάλασσες,τσουκ τσουκ τσουκ, άρχισα κ γω να προσαρμόζομαι να ξυπνώ όλο κ νωρίτερα.

Το δεύτερο πλήγμα ήταν το καττί μας. Σώσαμε ένα καττί από το στόμα του σκύλου. Το πήραμε σπίτι, το φροντισαμε, το ερωτευτήκαμε και το κρατήσαμε. Ε το καττί να τρίφκεται πάνω σου και νιάου νιάου κ μετά να αρκέφκει να βουρά μες το σπίτι πας το κρεβάτι πανω σου, τα ξημερώματα, να θέλει φαί, να θέλει παιχνίδι. Είμαι κ φιλόζωη, άτε σήκου να το ταίσεις, να του παίξεις κλπ. Τι να κάνω; Εν γατούλι εν καταλάβει που ρολόι.

Το τρίτο πλήγμα και σοβαρότερο εν η κόρη, το κοπελλούι του Φιτζ. Ε μα τι περίμενες θα μου πεις. Η κόρη μου επίσης δεν ξέρει να κοιμηθεί, ξυπνά που το ξιφώτι με τρελά κέφια, και ξιφώτι εννοούμεν 5 φίλοι μου. Την Κυριακή η ώρα 5-το πρωί. Όταν ήταν βρέφος ξυπνούσε να θηλάσει 37 φορές την νύχτα. Τωρά ξυπνά και περπατά και γυρεύκει μας. Ξυπνά και θέλει να φάει Χ (όπου Χ βάλε φαγιά που της ήρτε) Ξυπνά κ θέλει να πιει Χ (ίδιο κόνσεπτ) Μιλά στον ύπνο της. Φωνάζει ονόματα κλπ.

Οπότε μια τυπικη νύχτα μου πλέον. Ξάπλα με κόρη στο κρεβάτι της ώσπου να κοιμηθεί. Ενίοτε μπορεί να τον πάρω και λίγο-οπότε γαμήθηκε χειρότερα η νύχτα μου αφού σημαίνει ότι ξυπνώ στις 11 όπως τον άππαρο.Μετά αποκοιμιέμαι στον καναπέ μέχρι 1. να με ξυπνήσει η κόρη που μου φωνάζει ή που ήρτε κ ήβρε με να με ξυπνήσει, 2. ξυπνώ κ πάω να πέσω. Μετά είτε συνεχίζω με την κόρη στο κρεβάτι της-πουνιές κλωτσιές, φωνές νεκατωματα ως τες 6 κ κάτι. Είτε πάω στο κρεβάτι κ καρτερώ πότε θα με ξυπνήσει η κόρη να πάω στο κρεβάτι της, να έρτει στο δικό μας όπου πουνιές κλωτσιές, φωνές νεκατωματα ως τες 6 κ κάτι.

Πρόσθεσε στον σύζυγο, κάττο και κόρη, και νεκατωσιές της δουλειάς και άγχη που με κρατάνε ξυπνια αρκετά συχνά και αυτός είναι ο νυχτερινός εφιάλτης μου χαχα.

 

7/6/19

Ο σύζυγος μου

Έτσι μέρες παλιά ήταν απλά τα γενέθλια μου, εγύρεφκα να κάμω τίποτε. Μια χρονιά ήμουν μόνη μου επειδή εν είχα φίλους κοντά.

Αλλά από όταν γνώρισα "τον σύζυγον μου", έτσι καιρούς πριν χρόνια, τούτες οι μέρες εν πάντα αναπόλησης. Γιατί όσα έζησα μαζί του τότε ήταν σαν ταινία που θωρείς μόνη σου με μια κούππα παγωτό και όταν τελειώνει νιώθεις καλύτερα για τον κόσμο γυρώ σου. Σαν τραγούδι που βάλλεις δυνατά ένα απόγευμα άνοιξης στο αυτοκίνητο και ανοίγεις τα παράθυρα να σου διά ο αέρας καθώς διασχίζεις ένα δρόμο μες τα δέντρα. Πεθυμώ τον κάθε μέρα, κείνον τον άγνωστο που ήταν όσα ήθελα.

Σήμερα, είμαστε κ οι δύο στραπατσαρισμενοι, επεράσαμε διάφορα μαζί. Εϊδα τον στα καλά του κ στα κακά του, το ίδιο κ κεινος. Άμα επικεντρώνουμε στο τωρά μπορεί να πνίουμε, που εν έχω χρόνο, που εν είμαι εγώ, που ακόμα και το να κλάσω την Παρασκευή πρέπει να το κανονίσω από την Κυριακή. Αλλά άμα γυρίσω πίσω κ δω τον δρόμο που καλύψαμε, τα πράματα που αντιμετωπίσαμε, που είμαστε δυο πέτρες που τριφκούμαστε τόσα χρόνια και λειαίνουμε τες επιφάνειες μας.

Τουλάχιστον εζήσαμε το λαβ στόρυ μας, τοσο έντονα που η επίγευση του ακόμα εν στο στόμα μου, τότε που φιλιούμασταν. Τουλάχιστον τα κάναμε όλα γρήγορα πριν προλάβουμε να φοηθούμε κι άλλο. Τουλάχιστον εκάναμε το κορίτσι μας που απέδειξε ότι τα γονίδια μας σε συνδυασμό φκάλλουν επιτυχίες. Τουλάχιστον ήμασταν πάντα τόσο μέσα στη σχέση μας που ήταν πιο εύκολο να προσπαθήσουμε παρά να παρετήσουμε.

Κ γι`αυτό εν η αγάπη της ζωής μου. Ελπίζω να παραμείνει!

24/5/19

Αδιέξοδο

Εχτές ετέλιωσα κατά τες 6:30 που τη δουλειά. Ήμουν διαλυμενη, πολλή ένταση τον τελευταίο καιρό. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έκρουζε, άνοιξα το παράθυρο, εμασούσα μούγιες, έφκηκα της βιομηχανικής και περνούσα μέσα χωράφκια με ππάλες να φκω αυτοκινητόδρομο. Ξεκίνησε το τραγούδι και έπαιζε και εν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.

Πότε εφτάσαμε πάλε στα αδιέξοδα;

Πότε εκαταλήξαμε πάλε στην πλήρη επαγγελματικη απογοήτευση. Εν ξέρω τι εν χειρότερο, πριν που εν ήξερα για τι ήμουν ικανή και εδιούσα μέσα να δω τη δύναμη μου, ή τωρά που ξέρω για τι είμαι ικανή και δεν μπορώ να το κάνω επειδή πρέπει να αναλώνουμε στα ιδια και τα ίδια μάταια και ανικανοποίητα. Κάθε μέρα με τα ίδια άτομα να κάνουν τα ίδια πράματα. Ένας φαύλος κύκλος. Που δεν λύνεται.

Πότε η πιο δύσκολη και βλαβερή σχέση έγινε εκείνη με την μάνα μου. Πόσο δύσκολο ειναι να δεκτείς κάποια πράματα πλέον, πόσο δύσκολο είναι απλά να αποτραβηχτείς πίσω και να διατηρήσεις ισορροπίες όχι με την μάνα σου πλέον, αλλά με την ΓΙΑΓΙΑ του παιδιού σου. Πότε εφτάσαμε να πρέπει να προστατευτώ που την μάνα μου.

Πότε έφτασε η μόνη σχέση που μου διούσε ελπίδα για τη ζωή να εν στην εντατική και διούμε ορρούς και φάρμακα πέρκει την σώσουμε;

Πότε εφτάσαμε πάλε στες μοναξιές; Να κουντούμε κάθε μέρα πάρατζιει, να μεν βρίσκουμε πλάσμα να μιλήσουμε και να μεν θέλουμε να μιλήσουμε; Να είμαστε μόνοι μας και να θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Να ζούμε μες την απογοήτευση;

Πότε εφτάσαμε να μιλούμε στον πληθυντικό για έναν άτομο;

Ευτυχώς που υπάρχει και η κόρη μου.



13/5/19

Ότι να ναι της ηλικίας

Υπάρχουν οι λέξεις:
-η κουμέρα μου
-ο σύζυγος μου

στο λεξιλόγιο μου.

Εχτές είδα κάτι φωτογραφίες που ένα κλαπ, και σκέφτηκα: μα εν τύπου ιβεντ κ τάχα pyjama party στο κλαπ κ πήγαν όλες με τα νεγκλιζέ; Δεν ήταν pyjama party εν η μόδα προφανώς.

Πρέπει να θυμούμαι να μεν κρίνω. Αλλάξαν τα ήθη προφανώς και ειμαι εχτός.

Έχω κ καμπόσες μητσιές δαμέ που αγχώνουνται που κλείουν τα 25 ότι μεγαλώνουν κ μεινίσκω χάσκοντας.

Μπορώ να πω οτι μου αρέσει που μεγαλώνω. Εν πιο άνετα. Φορείς ότι ρούχα θέλεις, βρίσκεις τον εαυτό σου, την δύναμη σου, τι σε κόφτει και τι όχι. Τι αξιζει και τι όχι, που βάλλεις τα όρια και που τραβάς πίσω.

Επίσης πρέπει να εύρω τι να κάνω τα φουστανούθκια μου και τα 12ποντα μου. Θεωρητικά θα ξαναμπω, αλλά ωσπου να ξαναμπώ θα εν εκτός μόδας.  Επίσης εν νομίζω να ξαναφορήσω 12ποντα έβερ αγκέν. Εχτός αν χωρίσω τον χάσπαντ και μου την δώκει. Που πάλε ενναν εχτός μόδας. Πλας εν ξέρω αν πρέπε να φυλάξω τίποτε της κόρης να φορεί βίντεητζ όπωςφορώ εγώ της γιαγιάς μου κάτι κομμάθκια.

Σε ένα μήνα κλείνω τα 34! Βασικά εν καταλάβω πόσων χρονών είμαι. Μερικές φορές ξεχνώ επίσης την ηλικία μου. Αν με ρωτήσεις άξιππα δεν ξέρω. 30 κάτι ασπούμε είμαι καλυμμένη. Υστερα θα πάμε 40 παρα κάτι.

Αμα βρέθουμε με τες μαμμάδες των συμμαθητών της κόρης μου νιώθω μητσιά. Φυσικά έχει κ πολλές που εν το δεύτερο τους οπότε μπορεί να είμαι όντως μητσιά ξέρω;

Τούτες τες πελλάρες σκέφτουμαι μεταξύ μαγειρέματος, λιποθυμιών πας στον καναπέ η ώρα 9 τη νυχτα, συσταρίσματος και να κάθουμαι στην τουαλέτα παρεα με ένα νήπιο, 2 κάττους και ένα σκύλο.

4/4/19

Χαρά μεγάλη

Είμαι μια μάνα άυπνη. Έχω ενα κοπελλούδι που δεν κοιμάται. Ή θέλει να κοιμάται μαζί μου, ή πάνω μου, ή στην απόσταση που άμα με γυρέψει να με εύρει. Κι αν δεν με εύρει ξυπνά και σηκώνεται να έρτει να με εύρει.
Δεν ξέρω άλλους που να παραχέστηκε τόσο η φάση.

Πριν σχεδόν ένα μήνα γέννησε μια φίλη μου, δεύτερο μωρό. Και όταν βρεθήκαμε μιλούσαμε για τις διαφορές του πρώτου και του δεύτερου.

Μου είπε ότι δεν ξέρει τι να κάνει με το δεύτερο. Το πρώτο το τάιζε, το άλλαζε το έβαζε κάτω κ κοιμάτουν. Αυτό, το ταίζει, το αλλάζει, το βάζει κάτω, διαμαρτύρεται, το πιάννει πάνω, σιωπά, το ξαναβάζει κάτω διαμαρτύρεται, το πιάννει πάνω συνεχίζει να διαμαρτύρεται, το ταίζει σταματά, σταματά να το ταίζει, διαμαρτύρεται, προσπαθεί να το ταίζει διαμαρτύρεται, αρχίζει να περπατά σιωπά. Στα πέντε λεπτά περπατήματος διαμαρτύρεται, κάθεται στην μπάλα του γιόγκα σιωπά. Και θέλει να τον κρατά συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια.

Εγώ:





Επιτέλους ακόμα ένα μωρό σαν την δική μου!!!


14/3/19

Εβαρέθηκα

Είμαι πλεον σε αυτή τη δουλειά 4 χρόνια. Κάθε μέρα ερχομαι κ κάθε μέρα περνούν 8 ώρες και μετά φεύγω. Τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχω όρεξη για τίποτε. Κάνω τα απολύτως απαραίτητα.

Δεν ξέρω τι να κάμω.

Είναι πολύ καλή δουλειά. Καλο κλίμα. Καλή εταιρεία. Μου έχουν δώσει αμέτρητες ευκαιρείες. Με εκτιμούν.

Δεν νομίζω να μπορώ να διακόψω ποτέ τους δεσμούς μου με αυτή την εταιρεία. Είναι μια μακροχρόνια σχέση με όλα τα καλά.

Αλλά εβαρέθηκα.

Εν έχω πλέον όρεξη να κάμω τίποτε.

Βαριέμαι ατέλειωτα. Εν μπορώ να έρκουμαι δαμέ 5μέρεςΧ8ώρες. Πας τούτο το γραφείο νονστοπ.



26/2/19

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

37. Η έλλειψη ενσυναίσθησης

Ε:Εγώ
Α: ένας άντρας

Ε-Παναγία μου, φαντάζομαι τωρά η γυναίκα σου με τη δεύτερη εγκυμοσύνη τι τραβά
Α-Τι τραβά, σιγά το πράμα η εγκυμοσύνη, μετά που γεννάτε ξεκινούν τα δύσκολα
Ε-Νομίζω σαν άτομο που εν επέρασε εγκυμοσύνη εν δικαιούσαι να έχεις άποψη ένναιν;

Άτε που εννα μου πεις σιγά το πράμα

21/1/19

Μανάες και υποκρισία


Εμένα αρέσκουν μου οι μαμάδες που εν ίσιες. Και που έχουν το κοπελούδι τους προτεραιότητα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις που εν τα όρια της κάθεμιας. Κ πότε πρέπει για το καλό όλων να μπει η ψυχική υγεία της μάμας πρώτα.

Παραδείγματος χάρην, νευριάζω με σχεδόν όλες που εν είχαν γάλα να θηλάσουν. Και να ξέρεις ότι ελάχιστες δεν έχουν αρκετό γάλα να θηλάσουν. Και ξέρεις ότι ακόμα και άτομα που εν είχαν αρκετά να θηλάσουν προσπαθούσαν και το πήραν όσο παραπάνω μπορούσαν. Νευριάζω που επδ εν τα κατάφερες να θηλάσεις-επδ ταχα εν ειχες αρκετο γαλα-φταίω εγώ που εθήλασα. Και λαλούν σου πόσο δύσκολο ήταν. Ερμμμ, ναι ξέρω, επέρασα το και γω. Και αρκέφκουν τα fed is best. Εν το αντιστοιχο που νευριάζω που μου λαλούν πόσο τυχερή είμαι που τα κατάφερα κ έχω καλή δουλειά κ πάννω καλό μισθό. ΛΕΣ Κ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΜΕ ΤΥΧΗ το ότι είμαι δαμέ που είμαι και όχι το ότι γαμιούμαι μέρα νύχτα σε τούτη τη δουλειά και πάω μπροστά. Λες και τα βυζιά μου ετρέχαν γάλα σαν το συντριβάνι κ απλά έβαλλα το μωρό που κάτω.

Εν σου λαλώ ότι πρέπει να θηλάσεις-εν με κόφτει προσωπικά τι κάνεις. Αλλά να πεις, εμένα η αντοχή μου ήταν ως δαμέ και έτσι εν θήλασα. Μπράβο σου κ παραδέχομαι σε. Μεν μου λαλείς όμως ότι είμαι τυχερή που μπόρεσα να θηλάσω. Εν ήμουν τυχερή, απλά γαμήθηκα με τες ώρες κ τα βυζιά έξω κ θήλασα. 5 ώρες την ημέρα, κάθε μια ώρα το μωρό πάνω, έκαμα τράπεζα γάλακτος κ θήλασα. Όπως εγώ εννα θαυμάσω τις μαμάδες που έχουν υπομονή στες ιδιοτροπίες και διαχειρίζονται τα μωρά τους καλά ενώ εγώ άμα με πελλάνει χρειάζομαι να φύω που το δωμάτιο αλλιώς εννά την πατσαρκάσω, εν κακό ότι εν έχω υπομονή στες ακατάσχετες γκρίνιες; Νιώθω ενοχές που εν καταφέρνω να τη διαχειριστώ και καταλήγω να μπήω παουρκά κάποιες φορές; Ναι. Κάνει με κακή μάμα; Δεν νομίζω, κάνω τόσα άλλα πράματα. Κάνει με νόρμαλ άνθρωπο με προτερήματα και ελαττώματα, που απλά τούτες εν οι αντοχές μου; Ναι.

Το ίδιο με τον θηλασμό.

Και μετά φτάνουμε στο άλλο ακρο. Στες υπέρμαχες του θηλασμού. Που σε θαυμάζουν επδ θηλάζεις ακόμα. Που πάεις να τους πεις ότι κλαίεις επδ θηλάζεις ακόμα. Ότι άμαν το μωρό σου θέλει πάλε γάλα έρκεται σου να τραβάς τα βυζιά σου να τα φκάλεις να τελειωνει τούτη η ιστορία. Ότι απέκτησες αποστροφή στον θηλασμό κ όταν σου τζιζει το μωρό εν σάννα κ βάλλει σου βελόνες. Ότι είσαι αβοήθητη σε τούτο το φαύλο κύκλο, που κανένας εν σε βοηθά να φκεις και δεν έχει φως στην άκρη του τούνελ και μετά νιώθεις ενοχές που νιώθεις έτσι για το μωρό σου και αμα σου δηλώνει ότι το  θέλει νιώθεις ακόμα πιο σκατά. Όλες σε αποσωπούν. Οι μισές μανάες θαυμάζουν σε- το οποίο νευριάζει σε-και οι υπόλοιπες σε μια φάση αρκέφκουν σου τα "μα ακόμα". Και η μια μάμα που σε καταλάβει επδ περνά το ίδιο, πάλε εν τολμά να το κόψει και απλά είσαστε κ οι δύο εγκλωβισμενες σε τούτη τη κατάσταση.

Και άμα γράψεις ότι έβαλες πάς το στήθος σου κάτι με άσχημη γεύση για να σταματήσει το μωρό να θέλει πέφτουν πάνω σου να σε φαν επδ εν αντέχεις άλλο.


15/1/19

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

36. Άτομα που μπαίνουν ενώ φκαίνεις κ δεν ποταβρίζουνται να πιασουν την πόρτα κ μένεις εκεί χάνος να την βαστάς μέχρι να περάσει η αυτού μεγαλειότης.

Είσαι αυτού γελειότης αγαπητέ ανάγωγε.

Και γι`αυτό πλέον αν δν βαστάς μωρό και αν δεν είσαι κανένα γερούι την ξαπολώ κ να διάς πάνω. Γαδούρι.

8/1/19

Τους φίλους-πρέπει-να τους ξε-διαλέγουμε

Είναι γεγονός ότι έχασα πλέον κάποιους φίλους που ήταν σημαντικοί στη ζωή μου. Αυτά τα Χριστούγεννα στείλαμε απλά τα Χρόνια μας Πολλά και αυτό ήταν. Ούτε καν δώρα στα παιδιά τους δεν πήρα. Και μιλούμε για ανθρώπους που περάσαμε μαζί τις σπουδές στην Αθήνα. Που με κράτησαν καθώς έκλαιγα, που μεθύσαμε μαζί, που περπατήσαμε μαζί στα σκοτεινά της δρομάκια, που τραγουδήσαμε δυνατά τα ουσίες και οινοπνέυματα και το χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια. Που με πιάσαν τηλέφωνο λεπτά μετά την πρόταση γάμου, που φίλησα και αγκάλιασα τα παιδιά τους.

Χρώμα δεν αλλλάζουνε τα μάτια αλλά στα ίδια μέρη δεν θα ξαναβρεθούμε. Και η προσπάθεια να διατηρήσουμε την φιλία μας αν και μεγάλη και σε διάρκεια, ίσως φέτος να έφτασε στο τέλος. Όχι πως δεν θα τους ξαναδω, ούτε πως δεν θα ξαναμιλήσουμε, αλλά είμαστε πλέον διαφορετικοί άνθρωποι, και οι κουβέντες μεταξύ μας δυστυχώς εκτός των επαγγελματικών έχουν στερέψει.

Λυπάμαι πολύ, και μου είναι δύσκολο να το αποδεκτώ. Επειδή οι φίλοι μου εν είναι πολλοί και συνήθως δένομαι και δίνουμαι. Αλλά πρέπει οι ανθρώποι να προχωρούν και οι σχέσεις όταν τελειώνουν να κλείνουν. Όπως και μου είπε η γλυκύτατη και αγγελική στο πρόσωπο Πέγκυ η οποία κρύβει μέσα της ένα ψυχρό δολοφόνο: εντάξει πολλοσκέφτεσαι το, ετέλειωσε προχωρούμε.

Έκαμα μια συζήτηση στο by the way τις προάλλες με μια φίλη μου καρδιακή για το πώς της συμπεριφέρθηκε μια φίλη της, και είμαι από τότε σε σκέψεις. Για το πώς πρέπει να εν οι φιλίες. Και τι φίλους θέλω να έχω. Η πιο πάνω εν μια φίλη μου, που μου μιλά εντελώς ανοιχτά, λαλεί μου τα δικά της χωρίς άμυνα, χωρίς προστασία, χωρίς φίλτρο. Χωρίς ενδοιασμούς, επδ εν θα την κρίνω. Και επίσης θα της πω την αλήθεια, ότι σκέφτουμαι, ακριβώς την αλήθεια, χωρίς να θέλω να την φτιάξω για να την καταπιεί. Και το ίδιο θα κάνει και μαζί μου, θα της πω την μαύρη την αλήθεια μου, και θα μου απαντήσει όπως είναι μέσα στο μυαλό της. Χωρίς άμυνα, εντελώς ωμά. Χωρίς να είμαστε ίδιες, μάλλον εντελώς διαφορετικές, όπως και οι ζωές μας. Και δεν ξέρω αν αυτά που λέμε εν λάθος ή σωστά αλλά ξέρω ότι εν μια σχέση που μας ξελασπώνει, και μια αγάπη βαθιά. Να είσαι τόσο εκτεθιμένος στον άλλο. Αυτό το είχα ξανά με ένα άλλο φίλο  μου που επδ εν πελλοεκκεντρικός πάει και χάνεται, και ενώ με έχει πληγώσει ξανα πάντα βρίσκει τρόπο πίσω, επδ σε όλα του εν αληθινός και ειλικρινής. Και εκείνα που λέει έτσι είναι. Και αν είχε ανάγκη να μεν μου μιλά για κάποια χρόνια αυτή ήταν η πραγματικότητα, χωρις άλλο κρυφό σκοπό. Κυρίως επειδή τον είδα μετά από 3 χρόνια και ήταν σαν να μεν επέρασε μια μέρα.

Θέλω να μπορώ να μιλώ, αυτό εν το σημαντικό. Θέλω να μεν έχω άμυνες, ούτε προστασία. Τούτο θέλω που τους φίλους μου. Εν ξέρω αν το βλέπω λάθος, αλλά πιστεύω με τους φίλους επδ του διαλέγεις για να εν η οικογένεια σου, πρέπει να έχεις τες λιγότερες δυνατές άμυνες. Επειδή δεν θα θέλουν να σε πληγώσουν. Επδ σε έχουν ψηλά και σε υπολογίζουν. Επειδή θέλουν το καλό σου. Και εσύ το δικό τους. Επειδή η άποψη τους μετρά. Επειδή χαίρεσαι με την επιτυχία τους, με τα μωρά τους και με την σχέση τους, με τα σπίθκια τους και με την ζωή τους και τα κατορθώματα τους. Κυρίως επειδή καταφέρνεις να χαίρεσαι παρότι εσύ μπορεί να απέτυχες. Καμαρώνεις που τα καταφέρνουν, και θωρείς να μάθεις που κείνους. Καμαρώνεις και προσπαθείς να μάθεις που τούτους που σου κάνουν την τιμή να εν φίλοι σου. όπως καμαρώνουν και κείνοι και μαθαίνουν που σένα!

Τούτο θέλω. Και γιαυτό πρέπει να αφήνω αυτές που δεν τραβούν να σβήνουν, χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήταν κάποτε που τες πιο σημαντικές σχέσεις που είχα.