17/12/18

Τα-δικά μου-βιβλία του 2018!

Ζήλεψα από τον Αντίχριστο, το ποστ του που κάνει κάθε χρόνο για βιβλία και μουσικές. Μουσικές δυστυχώς δεν έχω τέτοιο αρχείο, ή δεν ξέρω να το βρω.

Από τον καιρό που γέννησα δυσκολεύουμουν να διαβάσω. Από εκεί που ήταν το αγαπημένο μου χόμπι και καταβρόχθιζα βιβλία χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο, φτάννει να είχε ωραίο εξώφυλο και ωραίο κειμενάκι για προώθηση, ξαφνικά δεν είχα χρόνο ή πνευματική διάυγεια πλέον. Οπότε πλέον επιδιώκω να διαβάζω, δεν θα γίνει το να έχω χρόνο. Διαβάζω 20 σελίδες την ημέρα τουλάχιστον, και έχω ένα βιβλίο παντού. Για να βρω το χρόνο. Επίσης πλέον διαβάζω ενημερωμένα για να μην χάνω χρόνο σε βιβλία πατάτες.





Fantasy:
Outlander series: Μια εγγλέζα πάει πίσω στο χρόνο στην Σκωτία και γνωρίζει έναν Highlander. Και το κιλτ δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Το πρώτο βιβλίο ήταν απλά θεικό, 600-700 σελίδες που τις διάβασα με μανία. Μετά τα υπόλοιπα 3 ήταν δύσκολα και χρονοβόρα, σχεδόν σκέφτομαι να τα σταματήσω. Έπρεπε να αφήνω πίσω σελίδες με πελλάρες. Το λυπηρό είναι ότι η  πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, σε σχεδόν ολα τα βιβλία, αλλά που να την βρεις μέσα σε όλα τα παράλληλα και άσχετα γεγονότα, τους μικροκαβγάδες και παρεξηγήσεις που λαμβάνουν χώρα χωρίς λόγο και μπορεί να έχουν διάρκεια 30 σελίδες ασπούμε.
The magicians series: και σε αυτά τα βιβλία δυσκολεύτηκα. Ευτυχώς κρατήθηκα επδ στο τέλος το τελικό βιβλίο ήταν ωμότατα υπέροχο. Μια μίξη Χάρρυ Πόττερ και Ναρνιας, είναι οριακά fanfiction. Βασικά είναι η ρεαλιστική απεικόνηση του τι θα γινότας σε αυτά τα δύο εάν οι χαρακτήρες ήταν πραγματικά άτομα και αν οι μαγικοί κόσμοι ήταν όπως την πραγματικότητας μας.
Narnia: Eίπα να ξεκινήσω και γω τη Νάρνια επιτέλους. Πρώτο βιβλίο υπέροχο. Ελπιζω να τα τελειώσω το 2019. 

Romance:
To all the boys i lived before series: Πάντα έχω βιβλιαράκια σαν αυτά, απλά, ρομαντικά, εύκολα,χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Αν και το πρώτο ήταν λίγο νο νο νο, έγιναν διάφορα πράγματα στο δεύτερο και στο τρίτο. Ειδικά αν σκεφτώ ότι απευθύνεται σε νέα κορίτσια, αγγίζει θέματα οπως σεξουαλικότητα, slut shaming, bullying και δίνει δύσκολα και ωραία όμως μηνύματα. Ένα απλό θέμα όπως ο πρώτος έρωτας ενός κοριτσιού καταλήγει σε ένα κοινωνικό μήνυμα που δεν είναι σαφές, αλλά δίνεται σε μικρά μικρά κομμάτια χωρίς να κουράζει.
Rainbow Rowell (Fangirl, Attachments): H συγγραφέας απλά έχει την συνταγή για young adult romances. Δεν δουλεύει πάντα, επδ ίσως δεν είμαι και young adult αλλά διαβάζεται εύκολα.

Dystopian:
1984: ότι και να πω είναι λίγο.
A handmaid`s tale: ότι και να πω είναι λίγο.
Δυο διάσημα βιβλία που δεν μπορούσα να τα αφήσω κάτω. Δύο συγγραφείς που ζήλεψα για τον τρόπο που έγραψαν αυτά τα βιβλία.

Novels:
To be a wallflower: πρώτον έπρεπε να μάθω τι εν τουτο το wallflower, δεύτερο ήταν οκ, λίγο δύσκολο, λίγο ο τρόπος που ήταν γραμμένο δεν ανταποκρινόταν σε έναν έφηβο αλλά σε ένα παιδί. Από την άλλη υποτίθεται κάτι έχει και αυτό το παιδί δεν ξέρω και τι.
Americanah: απλά υπέροχο. Μια νιγηριανή πάει στην Αμερική και ξαφνικά γίνεται "μαύρη". Είμαι τοσο εχτός από όλα που αναφέρει αλλά δεν με ξένισε καθόλου. Μιλά για Νιγηρία, μιλά για Αμερικανους, κάνει κοινωνικό σχολιασμό, μιλά για σχέσεις με άτομα εχτός του εθνικού γκρουπ σου, μιλά για 1002 πράγματα ταυτόχρονα και παράλληλα μαθαίνουμε για το love story της χωρίς να κουραζόμαστε καθόλου. Το καλύτερο βιβλίο του 2018.  

Non fiction:
Όλα τα βιβλία που δεν αφορούν φανταστικά γεγονότα που διάβασα το 2018 τα προτείνω το καθένα για άλλο λόγο.
Butterfly effect: πώς η δωρεάν παροχή πορνό από σελίδες όπως pornhub έχει επηρεάσει την νέα γενιά και γενικά την βιομηχανία και την κοινωνία. Ο Ron Jonson ότι αγγίζει το αποδομεί και το  ψάχνει από όποια μεριά μπορεί και είναι δυνατό.
The child right to respect: ένα κλασσικο βιβλίο, γραμμένο από τον  Janusz Korczak. Κι αν δεν τον ξέρεις πάτα στο όνομα του να τον μάθεις. Ένα απλό βιβλίο για το ότι τα παιδιά μας δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αλλά άτομα, ξεχωριστά από εμάς και δεν μας ανήκουν.
David and Goliath: αυτό το βιβλίο είναι το Φιτζ αλλά αφού με κόλλησε στο ποτκαστ του συγγραφέα είπα να διαβάσω και το βιβλίο. Εξαιρετικό βιβλίο για το πώς κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, όπως τα βλέπει η κοινή γνώμη αλλά τα στατιστικά δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα, πως κάποια underdogs καταφέρνουν παρά τις δυσχερείς συνθήκες να λάμψουν ή να κερδίσουν.
Dear Ijeawele και We should all be feminists: μικρά και περιεκτικά βιβλία για όλους. Πώς ο φεμινισμός δεν είναι χαζός όπως κρούζω το σουτιέ μου, αλλά πώς μπορεί να βοηθήσει άντρες και γυναίκες να ξεφύγουν από το στερεότυπο, τον μάτσο άντρα στύλλο του σπιθκιού και την υποταγμένη δούλα και κυρά.
Parenting beyond pink and blue: πώς επηρεάζονται τα παιδιά μας από τους κανόνες της κοινωνίας, πώς επηρεάζονται στην καθημερινότητα τους. Πώς τα παιδιά δεν διαφέρουν σε τίποτε αρχικά, και πώς από τα δύο αρχίζουν να καταλαμβαινουν το φύλο τους και πώς πρέπει να συμπεριφέρονται για να ταιριάζουν στους κανόνες τις κοινωνίας. Όλα υποστηρίζονται με έρευνες και με references και όσο κ αν πιστεύετε ότι δεν ισχύουν για σας τόσο θα εκπλαγείτε για πράγματα που κάνετε και έχουν αντίκτυπο. Και σκέφτου είμαι μια φεμινίστρια με κόρη. Εξαιρετικότατο βιβλίο για το πως να απελευθερώσουμε τα παιδιά μας να είναι ο εαυτός τους, όποιος κ αν είναι αυτός, ένας άνδρας με ευαισθησίες ή μια γυναίκα που δεν ενδιαφέρεται για τα οικοκυρικά, μια γεννημένη μανα ή ένας πολύ αντρουά γιος, όποιος και να είναι απλά να είναι ο εαυτός τους χωρίς τες ηλίθιες πιέσεις της κοινωνίας.

Αυτά! Ελπίζω να μεν το έκανα πολύ νωρίς το ποστ και να τελειώσω αλλό τίποτε.

11/12/18

Μια Ελένη

Δεν μπορώ να διαχειριστώ καθόλου αυτό το θέμα με την φοιτήτρια που πέθανε στα βράχια μετά απο βιασμό. Δεν μπορώ χωρίς να κλείνει ο λαιμός μου κ να γεμώνουν τα μάτια μου.

Ίσως είναι η φωτογραφία της που ποστάρεται με τόση ευκολία παντού, οι λεπτομέρειες του φριχτού της θανάτου που αρνούμαι να διαβάσω. Το όνομα που μου είναι οικείο και λατρεμένο. Ίσως οι γονείς της που έστειλαν το παιδί τους να σπουδάσει και το έχασαν. Όλη αυτή η αγάπη, η προσπάθεια, οι θυσίες για να τελειώσει αυτό σαν ένα πράγμα, μια κούκλα για χρήση, ένα αντικείμενο για την ικανοποίηση δύο άγνωστων ανδρών που είχαν την υπεροψία να ελέξουν την ζωή της, να αποφασίσουν αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Ίσως επειδη θέλω να προστατεύσω την κόρη μου από αυτό. Ίσως επειδή δεν έκανε τίποτε αυτό το κορίτσι, αυτή η νέα γυναίκα πέραν του να είναι γυναίκα. Ίσως επειδή καταλαβαίνω πόσο τυχερή ήμουν που ενώ δεν έκανα τίποτε διαφορετικό από αυτή τη κοπέλα, την γλίτωσα με χουφτώματα, απειλές, εκβιασμούς, παρακολουθήσεις και άκομψα σχόλια από διάφορους.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Η πρόεδρος της Νέας Ζηλανδίας δάκρυσε καθώς απολογήθηκε στους γονείς μιας άλλης γυναίκας που πέθανε με παρόμοιο τρόπο στην χώρα της αυτές της μέρες.
Παγκοσμιως τα στατιστικα είναι εκκωφαντικά. Στην Κύπρο τα επισημα στατιστικά είναι χαμηλά, και αυτό φαίνεται να σχετίζεται και με τη τελευταία θέση της Κύπρου στην παρουσία γυναικών σε θέσεις ισχύος. Δηλαδή όσο πιο λίγες γυναίκες υπάρχουν σε διευθυντικές ή ηγετικές θέσεις τόσο πιο χαμηλή είναι και η αναφορά τέτοιων περιστατικών. Έρευνα που διενεργήθηκε το 2008 (ΜΙGS) αποδεικνύει ότι τα χαμηλά ποσοστά της κύπρου σε βιασμούς/απόπειρες βιασμών οφείλεται σε μη αναφορά περιστατικών. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, 10% των γυναικών που έλαβαν μέρος ηλικίας 18-24 είχε βιαστεί ή έγινε αποπειρα βιασμού από τον άντρα που βγήκε ραντεβού ή τον δεσμό της, το γνωστό date rape. (Bιασμός δεν είναι μονο η βίαιη σεξουαλική επαφή, είναι κ το να σκάσεις να σε γαμήσει επδ θέλει ενώ δεν θέλεις και δεν ακούει το όχι ούτε σταματά.) Άλλη έρευνα που διενεργήθηκε από ΕΕ (RFA) δείχνει αυτό το ποσοστό στο 22%. H ίδια έρευνα εχει ποσοστά κ για άλλα εγκλήματα όπως σεξουαλική παρενόχληση, εκφοβισμό και παρακολούθηση. Μια άλλη έρευνα του 2014 (Apostolidou et al.) που επικεντρώθηκε στην ενδοοικογενειακη βία με γυναίκες 18-60+, βρήκε το ποσοστό βίας στο 28%, με την σεξουαλική βία στο 15,5%. Οι άλλες μορφες ήταν φυσική βία, ψυχολογική βία και οικονομική. 


10/12/18

Κόρη δυόμιση χρονών και συγκατάθεση

Η κόρη μου είναι δυόμιση ετών και πάει νηπιαγωγείο.

Η κόρη μου είναι ήσυχο παιδάκι, που μεγάλωσε με ζώα κ έχει μάθει να χαιδεύει απαλά βελουδένια αυτάκια από γεννησιμιού της. Είναι τρυφερό παιδάκι.

Επι το πλείστον, δεν αντιδρά, σε παιδάκια που σπρώχνουν, χτυπούν, βιαιοπραγούν, αρπάζουν παιχνίδια επειδή έτσι γουστάρουν. Και είναι 99% αγόρια αυτά τα παιδάκια.

Όταν μου παραπονέθηκε ότι ένα συγκεκριμενο αγόρι την έσπρωξε και πάλι είπα να το κάνουμε σαν παιχνίδι, και να μάθει πώς να προστατεύει τον εαυτό της. Όταν τα μάτια της γέμισαν και με είδε με τρόμο κατάλαβα ότι κάτι πάει χ.

Την άλλη μέρα συζητώντας το μαζί της μου είπε οτι το παιδάκι αυτό την σπρώχνει και κλαίει, την χτυπά, την αγκαλιάζει, την φιλά και της κρατά το χεράκι της. Την ρώτησα αν αυτό το παιδάκι είναι φίλος της. Μου είπε όχι. Την ρώτησα αν η ίδια θέλει αυτό το παιδάκι να της κρατά το χεράκι της. Μου είπε όχι. Της είπα τότε κοιτάζοντας την στα μάτια, "τότε πες του όχι και τράβα το χεράκι σου". Και το δίχρονο κοριτσάκι μου μου είπε δακρύζοντας "Τον φοβάμαι".

Έσπασε η καρδιά μου. Το μωρό μου να κάθεται εκεί, να του κρατά κάποιος το χεράκι του, και να την αγκαλιάζει κάποιο άλλο δίχρονο, που επειδή την σπρώχνει και την χτυπά φοβάται να αντισταθεί.

Πήγα στο σχολείο, η δασκάλα μου τα επιβεβαίωσε όλα. Και ότι του αρέσει η κόρη μου, και της έχει αδυναμία και γι`αυτό. Την ρώτησα αν το μήνυμα που δίνουμε στο κοριτσάκι μου είναι ότι επδ κάποιου του αρέσει πρέπει να κάθεται να το δέχεται η κόρη μου αυτό, και αν επδ η ίδια φοβάται και δεν αντιστέκεται έχει δικαίωμα κάποιος να την αγγίζει ενω η ίδια δεν θέλει και μεις να το δικαιολογούμε όλο αυτό. Τότε το κατάλαβε.

Όχι δεν είναι μάνα μου αρέσκει του και μάνα μου δε κάνει της αγκαλιά και μάνα μου δώσε του το χεράκι σου, δώσε του το, ΟΧΙ δεν είναι οκ, και ναι η συγκατάθεση εν θέμα και στα δίχρονα τελικά.

Σε ένα κόσμο, που το να γεννηθείς κορίτσι έχει βαθμό επικινδυνότητας, και υπάρχουν συνέχεια κορίτσια θύματα αντρών στις ειδήσεις, ίσως να πρέπει να μάθουμε και στα δίχρονα την συγκατάθεση.




13/11/18

άλλοσπως αρκέφκουμε απότομα τελειώνουμε

Άσχετος πρόλογος.

Έχω επιβάλει μια περίεργη μοναξιά. Δεν έχω πολλή αντοχή και ανοχή για διάφορα πράματα. Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι, κούραση; κατάθλιψη τύπου; κρίση; Δεν ξέρω. Κάνω μια γενική αναθεώρηση. Δεν ξέρω που αρχίζει και που τελειώνει. Όλα είναι στον αέρα. Η σχέση μου, το σπίτι μου, οι φίλοι μου, η δουλειά μου. Είμαι δυστυχισμένη και έχω παραιτηθεί ψυχολογικά από πολλά πράγματα. Το μόνο που με ενεργοποιεί είναι η κόρη μου. Και αυτό δεν είναι υγιές. Οι μέρες μου είναι γεμάτες αλλά εγώ είμαι άδεια. Δεν βρίσκω ιδιαίτερη ικανοποίηση σε τίποτε.

Είχα σκοπό να γράψω για το ότι πολλοί δεν δέχονται άλλες απόψεις και να το κουβεντιάσω αλλά εννά πάω να γοράσω το revolutionary road που μουταιρκαζει σαν διαθεση νομιζω. Αν κ έχω τόσα βιβλία στην σειρά για διάβασμα που πάω ως Φεβ-2019.

18/10/18

Κλαμούρκα πάλε

Γυρεύουμε τον επόμενο προορισμό για τις επόμενες μας διακοπές. Η δουλειά με έχει εξαντλήσει. Μπορεί να μην είμαι το άτομο που θα βουρά όλη μέρα, αλλά εν τελειώνει ποττέ, και οι αποφάσεις που πρέπει να παίρνω εν κουραστικές, και όλη η διπλωματία και όλοι οι χειρισμοί που πρέπει να βρίσκω για να γίνεται η δουλειά. Ευτυχώς έχω ένα μπος που μου έχει εμπιστοσύνη. Και ότι θέλω γίνεται. Ή αν δεν γίνεται, μου εξηγά το γιατί όχι. Αφιερώνει τον χρόνο να μου εξηγήσει, για να ξέρω ότι με εκτιμά και με υπολογίζει και να με έχει σε καλη διάθεση. Επειδή ξέρει ότι μόνο έτσι θα μετακινώ τα βουνά και θα έχω όλα τα νήματα τεντωμένα. Η κόρη μου ανακαλύπτει την ανεξαρτησία της και αυτό την τρομάζει με αποτέλεσμα να δένεται παραπάνω μαζί  μου. Εν ένα παιχνίδι που τραβά το σχοινί να φύγει την μια φάση, και την επόμενη στιγμή χρησιμοποιεί το σχοινί για να δεθούμε σφιχτά η μια πάνω στην άλλη. Δεν ξέρω πότε είμαστε στην μια ή στην άλλη φάση, και καταλήγουμε να της σπάζω τα νεύρα της και κείνη τα δικά μου.  Εχτές είδα τον άντρα μου σύνολο 10 λεπτά. 5 λεπτά το πρωί η ώρα 6, και 5 λεπτά η ώρα 10 παρά. Νιώθω ότι τον έχασα εντελώς τον τελευταίο ίσως χρόνο. Μπορεί και παραπάνω. Κάθε μικρή διένεξη μοιάζει βλακεία στο γενικό πλαίσιο πλέον οτι εν βρίσκω χρόνο να τον δω. Δουλειά, παιδί, σπίτι, φαί. Να προσέχεις τον εαυτό σου, να έχεις ενδιαφέροντα, να πηγαίνεις ποτζιεί ποδά. Να βλέπεις την οικογένεια σου, να βλέπεις τες φίλες σου, να φροντίζεις την σχέση με τον άντρα σου, να έχετε χρόνο δικό σας. Μα πως; Εν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, εν προλαμβαίνω εγώ. Κατα τες 930 συνήθως φύρνουμε πας τον καναπέ

Εν ξέρω αν εν όλα πάρα πολλά για μένα.

Μερικές φορές σκεφτουμαι ότι αυτή θα είναι η ζωή μου από τώρα και στο εξής. Καμιά φορά που συζητούμε αν θα πιάσουμε σπίτι σκέφτουμαι ότι εννα γεράσουμε δαμέ κ πανικοβάλλουμαι.

Παλιά ήθελα να πάω ένα εξάμηνο στην Ρώμη. Τωρά πότε θα γίνει εν ξέρω. Αν θα γίνει. Είχα δει παλιά εκείνη την ταινία με τον Ντικάπριο και την Γουινσλετ. Που αποφασίζουν να μετακομίσουν στο Παρίσι. Και εκείνη μένει έγκυος στο τρίτο και τελικά προσπαθεί να κάμει έκτρωση και πεθαίνει. Σπόιλερ αλέρτ! (Νομίζω ενναιν έτσι που δουλεύκει). Εν θα ήταν ωραία να ξεσπιτωθούμε σε κάποια φάση;

4/10/18

Κόρη μηλιά κόρη μηλιά το άπτεητ

Είχα αναφερθεί σε προηγούμενο ποστ, τούτο, πως γενικά γυρεύκουμε για διάφορα θέματα κ διαβάζω. Και ένα που τα θέματα που με κρούζει γενικώς εν το πώς να προστατεύσω την κόρη μου από τον σεξισμό. Γενικά, ούτε ο άντρας μου εν κάθεται να συζητήσει μαζί μου, πιστεύει ότι εν υπερβολές και όταν παρουσιάζω επιχειρήματα και δεδομένα μου λέει οτι εν άδικο επδ εγώ το ψάχνω το θέμα και εκείνος όχι οπότε δεν μπορεί να με αντικρούσει, αλλά ύστερα που του διώ να διερευνήσει εν το κάνει. Ένας φαύλος κύκλος. Ούτε καν διάφορες φίλες μου και γνωστές δεν μπαίνουν στην διαδικασία. Εχτός από 4 φίλες μου-μια γυναικοπαρέα-που μπορούμε να πούμε μερικά πράματα παραπάνω. 

Στα πλαίσια αυτά επαράγγειλα διάφορα βιβλία, και ένα που τ΄λειωσα τωρά με τάραξε. Ψες διάβασα για ένα πολύ ενοχλητικό θέμα. Και σαν γνήσια ερευνήτρια επιστήμων μπαίνω στον κόπο, να κάνω reference check. Το βιβλίο έκανε αναφορά, στο πως τα στερεοτυπα για κάθε φύλο και τρυπώνουν στο υποσυνείδητο και επιδρούν στις επιδόσεις παιδιών όταν ενεργοποιούνται. (Δεν θα μπω σε περιπλοκες περιγραφές, το βιβλίο καλύπτει από θέματα Neuroscience, ανατομία, ψυχολογία, στατιστική και αποδεικνύει ότι τα δύο φύλα δεν διαφέρουν όσο διαφέρουν τα άτομα μεταξύ τους.)
Παρουσίασε μια έρευνα που έγινε, όπου γυναίκες και άντρες από ένα Πανεπιστήμιο, με ψηλούς βαθμούς στα μαθηματικά χωριστήκαν σε 2 ομάδες. Οι δύο ομάδες παρακολούθησαν τηλεόραση και είδαν 6 διαφημιστικά. Η μια ομάδα είδε ουδέτερα διαφημιστικά. Η άλλη ομάδα είδε διαφημιστικά στερεοτυπικά, όπου οι πρωταγωνήστριες, ή χαίρονταν για την κρέμα τους ή λαχταρούσαν να ψήσουν κ να φαν κέηκ. Μετά όλοι έκαναν το ίδιο τεστ μαθηματικών. Οι άντρες και στις δύο ομάδες, πήραν τα ίδια αποτελέσματα επιτυχίας-μεσους όρους. Τα αποτελέσματα των γυναικών ήταν διαφορετικά. Ο μέσος όρος των γυναικών που παρακολούθησαν τα στερεοτυπικά διαφημιστικά ήταν σημαντικά κατώτερος αυτών που δεν τα είχαν παρατηρήσει. Φυσικά δεν είναι τόσο απλό, καιγια να καταλήξουν στο συμπέρασμα αυτό και να το προσφέρουν με σιγουριά έλεξαν και έκλεισαν διάφορες τρύπες ή αβεβαιότητες που μπορεί να υπήρχαν. Και επίσης η έρευνα επαναλήφθηκε επιτυχώς και άλλες φορές απο άλλες ομάδες. Όπως ένας λογικός επιστήμονας ξέρει, καμία έρευνα εν ισχύει σίουρα αν δεν επαναληφθεί από άλλους.Ακόμα, η μέθοδος εφαρμόστηκε και σε άλλες ομάδες, όπως διαφορές εθνότητες, πχ. αφρικανους. Με παρόμοια αποτελέσματα. 

Αν ξέρετε να διαβάζετε έρευνες και στατιστικές ορίστε:

Consuming Images: How Television Commercials that Elicit Stereotype Threat Can Restrain Women Academically and Professionally

Το πόσο με τάραξε αυτό. Επειδή προσπαθώ. Να την μεγαλώνω εχτός στερεοτύπων. Να μεν μπαίνω στο τρυπάκι. Να γίνει  αυτή που θέλει και όχι αυτή που πρέπει. Αλλά έχουμε πρόβλημα παντού. Σπίτι μας. Στο σχολείο. Στην κοινωνία. Όχι ηθελημένα. Ακόμα και εγώ η ίδια μπορεί να έχω κολλημένα στερεότυπα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τα οποία να εμφανίζονται την ώρα που δεν έχω την υπομονή να κάμω το σωστό. Και σημαίνει ότι νιώθω ότι εν μπορώ να κάμω και πολλά πράματα. Τούτη εν η πραγματικότητα.

Το βιβλίο εν το έχω πλέον, εδάνεισα το σε μια φίλη μου, που έχει γιο. Αναφέρομαι πιο πάνω μόνο για γυναίκες. Το βιβλίο  όμως αναφέρεται και σε μεγάλο βαθμό και στους άντρες.




25/9/18

O Σεπτέμβρης τελειώνει κ πρέπει να ξυπνήσω

Γενικά περνώ μια καταθλιπτική περίοδο το τελευταίο εξάμηνο που δεν βρίσκω τον λόγο που η ζωή μου εν έτσι σκέδιο. Και το ταξίδι σε μια υπέροχη ευρωπαϊκή πόλη ήταν το κερασάκι στη τούρτα.

Μέχρι τώρα, όποτε πήγαινα κάπου εχτός και ερχόμουν πίσω με έπιαννε η κατάθλιψη για μένα. Που ζω και τι κάνω. Μες τες επόμενες μέρες ξεχνούσα, με έτρωγε η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά και ασήμαντα.

Η  κόρη μου είναι τώρα σε φαση που ρουφά σαν το σφουγγάρι. Λίγες μέρες εκεί και έμαθε λεξούλες και απαντούσε σε ξένους, χτυπούσε εισητήρια του μετρό, έμαθε το πρόγραμμα που ακολουθούσαμε στην πόλη. Έβλεπε τα άλλα παιδάκια τι κάναν και έπαιζε στους ατέλειωτους κήπους και πάρκα. Τα ερεθίσματα που λάμβανε ήταν αμέτρητα. Τα ερεθίσματα που μπορούν να λάβουν τα παιδάκια σε εκείνη την πόλη είναι ατέλειωτα. Ποταμούς και βάρκες και "πάκιες", αμέτρητα μουσεία με προγράμματα για παιδιά. Και προγράμματα πρωτοποριακά, για τέχνη, τεχνολογία, επιστήμες. Αμέτρητοι χώροι για επίσκεψη.

Σκέφτομαι και τα πράματα που κάνουμε στην Κύπρο με το μωρό. Από το πάρκο της Αθαλάσσας μέχρι το μολ και πίσω. Η Λευκωσία εν έχει χώρο για περπάτημα. Ούτε πεζοδρόμια. Και να τα κάμει, τον μισό χρόνο δεν μπορείς να φκεις έξω. Έχει κάτι μαθήματα που αρχίσαν δειλά δειλά. Αλλά εν περιορισμένα και σίγουρα εν συκγρίνονται ασπούμε με ένα τεράστιο μουσείο που κάνει κ πρόγραμμα. Εν το ίδιο ασπούμε να κάνεις τέχνη σε ένα δωματιούι στον Στρόβολο με το να κάνεις τέχνη στο μουσείο μοντέρνας τέχνης; Εν το ίδιο να παίζεις μηχανούες στο μολ με το να κάνεις πρόγραμμα για νήπεια που σου δείχνουν πως μεταφράζεται κάτι σε εικόνα στο μουσείο ήχου και εικόνας;

Ως τωρά κάθε φορά που στρέφουμουν Κύπρο από μια ωραία πόλη η κατάθλιψη ήταν αποκλειστικά για μένα. Γιατί να μεν φεύκω. Τωρά η κατάθλιψη εν κ για την κόρη μου. Που την περιορίζω έτσι, που αυτά τα παιδάκια σε αυτή την πόλη θα έχουν το πλεονέκτημα έναντι της. Άρα;

6/8/18

Κόρη μηλιά κορή μηλιάααααα

Ακούτε τωρά πως επήεν τούτη η υπόθεση.

Ακούω podcasts στον δρόμο για την δουλειά, λόγο highway προσφέρετε. Επίσης μαθαίνεις πράματα και προσφέρουν σου κάτι παραπάνω που τες πελλάρες του ραδιοφώνου. Και πάω που το ένα στο άλλο. Που τα αγαπημένα μου εν ένα-φυσικα-για εγκυμοσύνη, γέννα και το να είσαι γονιός,αλλά με θέματα που εν περιμένεις. Πχ ένα επεισόδιο  ήταν "the parents guide on doing it" όπου ανάφερε διάφορα θέματα που δεν περιμένεις για τη σεξουαλική ζωή μετά την γέννα, ή δεν τολμούν πολλοί να μιλήσουν. Επίσης αγγίζει, υπογονιμότητα, εκτρώσεις, αποβολές, γκέυ γονείς, γκέυ παιδιά, και γενικά τέτοια θέματα. Ονομάζεται "the longest shortest time"-κατάλαβες το γιατί;; Ε καθώς το άκουα επροτείναν ένα άλλο podcast που λέγεται "Unladylike", το οποίο εν πολλά δύσκολο για μένα. Πρώτον επειδή σε κάθε επεισόδιο, ξεκινώ να διαφωνώ με εκείνα που λένε, και καταλήγω να αναθεωρώ, μερικώς τουλάχιστον, ως το τέλος. Δύο επεισόδια με ταράξαν όσο τίποτε. Το ένα ήταν το "how to be a bad mom" που καταρρίπτει το ιδεώδες ότι όλες οι γυναίκες έχουν έμφυτη την μητρότητα και το double standard που υπάρχει για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες. Ότι δεν έχει να κάνει με το φύλο, αλλά με τον άνθρωπο, ότι έχει πατεράδες που είναι καλύτεροι στο να φροντίζουν τα παιδιά παρά οι μαμάδες, και ότι είμαστε preconditioned να πιστεύουμε το ανάποδο. Ένα άλλο που με τάραξε εν το "how to dress for success", που μιλά για το πόσο καταπιεσμένες είναι οι γυναίκες στο να χώνουν ή να αλλάσσουν το πως ντύνουνται, να χώνουν τους κώλους τους και τα βυζιά τους για να τες παρουν στα σοβαρά. Εν κάτι που εμένα με επηρεάζει καθημερινά, και δεν είμαι καμιάπου δείχνει γενικά. Στην δουλειά καταλήγω να φορώ μακρυές φαρδιές μπλούζες με ψηλό λαιμό που στην υπόλοιπη  μου ζωή δεν προτιμώ. Και περνώ τις μέρες μου νιώθοντας σαν τον κούλουφο και εχτός εαυτού, φορώντας ρούχα που δεν μου αρέσουν και δεν με κολακεύουν λόγω του φύλου μου στην τελική. Αυτό το επεισόδιο με οδήγησε στο να σκεφτώ, πόσα άλλα κάνω χωρίς να το καταλαβαίνω, και πώς μπορώ να προστατεύσω την κορη μου από αυτό. Ότι δεν χρειάζεται και η ίδια να κάνει ίσως πολλούς απότους συμβιβασμούς που κάνω εγώ στη ζωή μου.
Και έτσι κατέληξα σε διάφορες σελίδες να ψάχνω για το πώς να μεγαλώσεις δυναμικά κορίτσια και γενικά πως να καταπολεμήσεις τον σεξισμό του boy or girl. Βρήκα δύο πολύ ωραία βιβλία. Ξεκινώντας να διαβάσω το ένα δεν το άφησα μέχρι να το τελειώσω. Υπέροχο, πανέυκολο και με πολύ καλά σημεία. Πέραν του φεμιστικού του θέματος υπήρχε και ένα σημείο για την ταυτότητα, την εθνική ταυτότητα. Ότι πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά μας την εθνική τους ταυτότητα χωρίς να τα κάνουμε περήφανα ή χωρίς να ντρέπουνται, δηλαδή να μεν λαλούμε "σαν την κύπρο εν έχει" αλλά και όχι το "κύπρος τι περιμένεις". Επίαστηκα τζιαμέ. Ένιωσα ούλλο το κενό που υπάρχει μέσα μου, και την ανάγκη να το καλύψω για να το μεταφέρω στην κόρη μου. Το γιατί υπάρχει το κενό εν  μια τεράστια συζήτηση που αγγίξαμε που πάνω που πάνω με την Πέγκυ εχτές το απόγευμα που έκαμνα 10000000000 τηγανήτες με μπανάνες αυγά και βρώμη να φκάλουμε την βδομάδα.

Το πως θα το καλύψω εν ξέρω. Θέλω τα φώτα σας, κυπριακή ταυτότητα, κυπριακή ιστορία, κυπριακά τραγούδια. Δώστε μου όσοι εν βαρκέστε. Ίσως εν λάθος να ποστάρω δαμέ, εν κ μείνετε κ πολλοί. Εν έχω τίποτε, και πέραν του Αλκίνοου εν ξέρω ποιός άλλος έτζισεν να κάμει μια ωραία παρουσίαση κάποιων τραγουδιών που να μεν είναι τέλεια παλιακά. Νιώθω ότι εν υπάρχει τρόπος να κάμω την επανασύνδεση.

3/8/18

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #9 αγόρι μου στολίδι μου

Έτυχε και βρεθήκαν στον ίδιο χώρο η προσωπική και η επαγελματική μου ζωή. Δλδ ο Φιτζ κ η κόρη σε ιβεντ της δουλειάς. Εγώ τούτα τα  πράματα εν κ ξέρω πως  να τα χειριστώ αφού είμαι 2 διαφορετικά άτομα. Στη δουλεια κρατώ λλίες αποστάσεις κ έχω επιβάλει κάποια όρια στους άντρες κυρίως. Επίσης είμαι λλίο πιο χωρκατοκατάσταση αφού αυτό επιβάλει ο κόσμος που συναναστρέφουμαι. Πολλοι ξένοι το πρώτο πράμα που ξέρουν να σου πουν εν το "κόρη, κορού, κορούα". Επίσης πιο συντηρητική στο ντύμα. Πελλάρες βασικά.

Ε ήρτεν ο σύζυγος, με τα πουκάμισα του και τες φράντζες του.Κ εν ξέρω αν εν σαν κανόνας ευγενείας δαμε, ή αν επιβάλλεται, επελλάναν με την επομένη ο συναδέλφισσες. Ομορφόπαιδο πάνω ομορφόπαιδο κάτω. Οκ, ντάξει χαμογέλασα, έχω καλό γούστο η άτιμη. Που να τους λαλούσα κ πως τον γνώρισα να φυρτούν για την τύχη μου. Αλλά γυρίζει μια και σύρνει  μου:

"Ήντα πράμα σιαίρεσαι ρε Μπεατρίξ"

Αλληθώρησα. Εν φέρνω σπαθί στη δουλειά γιατι εννα σφάξω κανένα κ έχω απόγονο να θρέψω. Ετράβηξα το dirk μου-έμεινε μου απωθημένο που τον Jamie, τι εννοείς ποιόν Jamie, ένας εν ο Jamie, Sassenah μου.

Αρπάζω την που τον γιακκά και βάλλω το στιλέτο μου που κάτω που το μμάτιν της.

"Εννα μας πεις και αλλο τίποτε πιο χοντρό; Θέλεις να ξέρεις και ήνταλως τον σιαίρουμαι να σου πω λεπτομέρειες. Γεναίκα πράμα έπρεπε να μεν αντικειμενοποιείς έτσι ένα πλάσμα. Εν και εν ο δονητής μου, εν ο άντρας μου.....Ρα!" έτσι για να μιλήσω και τη γλώσσα της. Έφυε μου κ τρύπησα την λλίο, έτρεξε μια σταγόνα αίμα, θαύμα θάυμα, η συνάδελφος κλαίει γιαίμα, λιμός και καταποντισμός.
 

30/7/18

Time (out) in #34: Γαμήσια σας

Καθούμασταν με τον σύζυγο, στο σαλόνι. Ήταν Σάββατο νύχτα, ήμασταν διαλυμένοι που το χωρκοϊρκό της ημέρας και τα βούριστρα της βδομάδας. Εκοιμήσαμε την κόρη-με 1000 ζόρια, εφυρτήκαμε πας τους καναπέδες να δούμε ταινία. Έτσι καθώς καθούμασταν, μπαμ μπουμ στα ξαφνικά. Ντάξει, δεν ειναι και η πρώτη φορά. Πυροτεχνήματα. Οι κάττοι ξιππαστήκαν, η μια εχώστηκεν, ο σκύλος χαβά. Εγώ πήγα ως το δωμάτιο της κόρης να ελέξω ότι όλα καλά.

Επέρασε το κακό, ξαναφυρνούμαστε πας τον καναπέ. Ξανά την ταινία.

Στο μισάωρο όσο και ριλαξάραμε, ξανά μανά.  Μπαμ,μπουμ. Άλλα πυροτεχνήματα άλλου γάμου. Ίδια ιστορία, οι κάττοι να σπουρτούν δεξιά και αριστερά εγώ να βουρώ στο  δωμάτιο της κόρης.

Και πάλι ηρεμούμε ξαναπαίρνουμε τις θεσεις μας, η μια η γάτα έπαιξε το εκ του ασφαλούς και δεν ξαναξεπρόβαλε. Και ήξερε τι έκαμνε, επειδή πάλε στο 45λεπτο, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ. Ξιτίμαζα μέσα που τα δόντια μου, Εννά μου πεις σιγά κόρη και συ. Εν πολλά σπαστικό όμως, να αγχώνεσαι αν θα ξυπνήσει το κοπελλούι σου, ειδικά αν ξυπνά 2-3 φορές την νύχτα.

Ετέλειωσε και η ταινία, μια μετριότητα. Πάμε να κοιμηθούμε. Ξαπλώνουμε και εν εκείνη η γλυκιά στιγμή, που είσαι ένα στάδιο πριν κοιμηθείς. Και φυσά το αερούι, και σηκώνει σου την τρίχα.

ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΘΚΙΑΟΛΕ ΜΑΥΡΕ ΠΙΑΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΕΝ 12 Η ΩΡΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΚΑΠΗΛΕ ΣΑΣ, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Φτάνω στο κέντρο. Τα πυροτεχνήματα ακόμα μάχουνται. Ο κόσμος ποθαυμάζει. Ούτε πως εν μεσάνυχτα. Κατεβαίνω, πιάννω και το σπαθί μου.Μπαίνω μες το κέντρο. Ο γαμπρός με την νύφη αγκαλιάζουνται και θωρούν τα πυροτεχνήματα. Περπατώ αποφασιστικά. Φκάλλω το σπαθί που την θήκη. Σηκώνω το πάνω και με μια κίνηση αποκεφαλίζω τους. Πητούν τα γιαίματα.

"Εξυπνήσετε μου το μωρό χωρκατοκούλλουφοι, εννα μου βάλετε κ πυροτεχνήματα."

23/7/18

Τους φίλους τους διαλέγουμε γιαυτό δεν τους παιδεύουμε

Αυτό το θέμα το σκέφτομαι καιρό. Έχω την ικανότητα να κάνω φίλους και να τους διατηρώ. Έχω φίλους που έκαμα σε παρέα της κάθε φάσης της ζωής μου και τους διατηρώ μέχρι σήμερα. Από το νηπιαγωγείο μέχρι τελευταίως την μητρότητα. Σε κάθε φάση έχουμε νέες προσθήκες. Ντάξει από μια παρέα 10 ατόμων ασπούμε θα μου μείνουν το πολύ 3, αλλά πάλε μένουν.

Το σοβαρό θέμα που έχω τωρά είναι ότι οι φίλοι μου οι παραπάνω έχουν μωρά, αλλοι αρκέψαν τα δεύτερα (άλλοι εν άτεκνοι). Έχουν μωρά και είναι η πλήρης απομυθοποίηση. Γιατι μερικοί κάνουν πράματα που εν αντέχω, εν με βρίσκουν σύμφωνη. Και πώς το χειρίζεσαι τούτο το πράμα.

Δηλαδή, εν θέλω να κρίνω. Πόσην ώρα θωρεί τηλεόραση το μωρό σου. Έδωκες του αλεσμένα, κλπ. Ο καθένας άμα μεγαλώνει το μωρό του με αγάπη εν νομίζω οι διάφορες παραμέτροι να παίζουν ΤΟΣΟ πολλύ ρόλο. Άτε κ έφαε αλεσμένα ε οκ, το πολύ πολύ να βασανίζεσαι παραπάνω ώσπου να φάει κανονικά. Εν ξέρω κανένα να πάει δημοτικό ασπούμε κ να μεν ξέρει να φάει. Άτε και κοιμάται μαζί με τους γονείς του. Οκ ξεπερνιέται. Εύκολα.

Αλλά έχει πράματα που εν μπορώ ΠΑΡΑ να κρίνω. Δηλαδή να διάς των μωρών ζάχαρη αβέρτα. Να διάς ρυζάλευρα. Να αφήνεις το μωρό  να κλαίει με τες ώρες για να μάθει. Να του μιλάς υποτιμητικά. Πράματα που προφανώς κάνουν κακό. Να μεν μαθαίνεις την ευθύνη και τον σεβασμό του παιδιού σου. Να συμπεριφέρεται σαν καραγκιόζης και μαλάκας από 2 χρονών. Αφού διαφαίνεται η προσωπικότητα από τον καιρό που γεννιούνται. Τιθάσευσε την με σεβασμό στο παιδί σου και στους γύρω σου. (εννά μου πεις λαλείς τα δίχρονα μαλάκες; πιστέψετε με έχει)

Και στην τελική δεν ξέρω τι να κάνω με τους φίλους μου που οι μεθοδοι που χρησιμοποιούν στην διαπαιδαγώγηση και στο ανάθρεμμα των παιδιών τους με βρίσκουν κάθετα εναντίον. Πόσο μπορώ να έχω φίλους που οι αξίες τους εν διαφορετικές απότις δικές μου και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τρόπο που θεωρώ ίσως κακό;




9/7/18

Περί γκέυ γονιών

Πολλά πολλά στο μυαλό μου.

Συνέχεια σκέφτομαι διάφορα και αναθεωρώ.
Πριν χρόνια είχα γράψει ένα ποστ και κάπου κάπως αναφέρουμουν ότι εν θεωρώ ότι έχω εχώ το δικαίωμα να πω σε κάποιον γκέυ ότι απαγορεύεται να παντρευτεί και να κάμει οικογένεια. Και κάποιος μου σχολίασε απο κάτω ότι μετά που έγινε γονιός άλλαξε τούτη η άποψη του και ότι τα μωρά χρειάζονται μάμμα.

Οπότε ήθελα να δω αν θα άλλαζε αυτό το πιστεύω μου.

Εν άλλαξε, το ανάποδο. Το θεωρώ παράλογο πλέον, σκληρό και τουλάχιστον τραγικό. Να στερείς που ένα μωρό την πιθανότητα της οικογένειας-σε οποιανδήποτε μορφή. Να του στερείς την αγάπη, την στέγη, την ασφάλεια και την πιθανότητα ενός αξιοπρεπούς μέλλοντος που μπορεί να του παρέχει ένας άλλος άνθρωπος που εν απλά ομοφυλόφιλος.

Δεδομένων και όλων αυτων που φκαίνουν στην φορά και τα κάνω hide από το  newsfeed μου. Εχτός που ένα που ήταν στον τίτλο και το διάβασα, ότι ο αδερφός στην Ζάκυνθο σκότωσε τον πατέρα του επειδή του παραπονέθηκε η 9χρονη αδερφή του ότι πονούσε τα γεννητικά της όργανα.

Να προστατεύσουμε τα παιδιά από τους γκέυ, επειδή το παιδί θα γίνει γκέυ διά παραδείγματος, και όχι εκ φύσεως. Όπως μια συνάδελφο μου που δεν θέλει να τραγουδά στον γιο της Βουγιουκλάκη επειδή εν αγόρι. Και του θύμωσε επειδή έβαλε το κοκκινάδι της. Επειδή ο μη γένοιτο κολλήσει ομοφυλοφιλία που τούτα.

Άκουα ένα ποτκαστ, για parenting, και μιλούσε ένας γκέυ γονιός, για το πώς κατέληξαν να υιοθετήσουν τα παιδιά της αδερφής του, η οποία ήταν ναρκομανής. Τα παιδιά της 3 και 1 χρονών επιβιώσαν από εγκυμοσύνες υπό την επίρροια οπιοειδών και το να μεγαλώνουν με εμπόρους ναρκωτικών, την μητέρα τους να δουλεύει σαν πόρνη και ξυλοδαρμούς. Το 3χρονο δεν μιλούσε. Επίσης δεν είχε την δύναμη να πει όχι, επειδή είχε συνέπειες αν έλεγε όχι. Και όταν αναστατωνόταν έκλαιγε για ώρες ασταμάτητα. Ο γονέας περίγραφε πώς παρενέβηκαν και πήραν τα παιδιά της αδερφής του, πώς τα βοήθησαν, πώς τα πήραν σε παιδοψυχολόγους, και πόσο δυσκολεύτηκαν να γίνει νόμιμη η υιοθεσία επειδή για την πολιτεία ήταν προτιμότερο να επιστρέψουν τα παιδιά στην μάνα τους παρά με τους γκέυ θείους.

Είδα επίσης μια άλλη ιστορία, για ένα γκέυ ζευγάρι, που υιοθέτησε 5 παιδιά. Και πόσο δουλέψαν να τα συνεφέρουν που την ζημιά που τους κάναν οι στρέητ  γονιοί τους, με επιμονή και αγάπη, με στήριξη και ασφάλεια. Τι θέλουν τα παιδιά; Αγάπη και ασφάλεια! Αποδοχή.

Εν ξέρω τι εν προτιμότερο, να περνούν τα παιδιά μια σκατοζωή με εν ξέρω κ γω πόσα ψυχολογικά ή με δύο γονείς γκέυ, που θα τα περιπαίζουν στο σχολείο ασπούμε αλλά θα έχουν σθένος να το αντέξουν και επίσης θα έχουν την στήριξη ατόμων που επέζησαν από κάτι τέτοιο. Και τέλοσπάντων το σχολείο τελειώνει και εν έχει  και τόση σημασία.

Οπότε εν αλλαξε η άποψη μου.

21/6/18

Τα χρόνια του Χριστού

είναι όσα και τα δικά μου πλέον.

μπόρεις να το δεις και από τις δύο πλευρές!
1. στην ίδια ηλικία ο Χριστός κατάφερε να κάμει την πιο επιτυχημένη και κερδοφόρα θρησκεία, πολύ καλή μπίζνα.
2. στην ίδια ηλικία η Μπεατρίξ κατάφερε να ζήσει παραπάνω από τον Χριστό.

άρα και οι δύο επιτύχαμε κάτι-φιουξ

Μπορώ να πω, στα 30 και κάτι περνώ την καλύτερη μου φάση.
Αναλογιζόμενη την ζωή μου μπορώ να πω είμαι ικανοποιημένη.
1. έκαμα ένα κοπελλούι πόμπα πράμα-μη κακόν. Ναι ξέρω το ότι ούλλοι έτσι θωρούν το δικό τους. είχε μου πει ο παπας μου ότι "ο κοράζινος το κοραζινούι".
2. έχω έναν άντρα που συνεχίζω να θαυμάζω. Ασπούμε άμα τον ακούω που μιλά για τη δουλειά, άμα τον θωρώ στην δουλειά, άμα τον θωρώ να χειρίζεται ήρεμα τις καταστάσεις θέλω να τον βάλω χαμέ και να του φκάλω το λάδι του. Ύστερα θυμούμαι όσα πράματα έχω να κάμω ως την ώρα που θα κοιμηθώ και λαλώ οκ αστο άλλη μερα.
3. έχω μια δουλειά καλή. είμαι σχετικά νέα για τη θέση που έχω στην εταιρεία που την έχω. ντάξει και άλλοι είναι στην θέση μου σε άλλες εταιρείες,  η διαφορά είναι ότι εγώ εν έχω άλλους  που πάνω μου, έχω την απόλυτη ευθύνη. μπαίνει η υπογραφή μου, δεν παρεμβαίνει κανένας άλλος που πάνω μου. και κανένας δεν με προστατεύει. τούτο εν φοιτσιάρικο, έχω κρίσεις άγχους, είμαι συνέχεια στην πρίζα. αλλά που την άλλη μαθαίνω, έχω εμπειρίες και πιάννω σχετικά καλά λεφτά!
4. αντεπεξέρχομαι στις καθημερινές δυσκολίες και απαιτήσεις. η ζωή μου έχει αλλάξει 99% από την έλευση της κόρης. δεν μου λείπει τίποτε/οκ εχτός του σεξ και του ύπνου/όλα τα άλλα νιώθω ότι είναι δευτερεύοντα και προσωρινά. είναι κουραστική η καθημερινότητα αλλά ούλλα χαλάλι της.
5. η μητρότητα είναι υπέροχο πράμα. νιώθω πολύ τυχερή για την κόρη μου. νιώθω ότι κάθε μέρα ολοκληρώνεται η ζωή μου. θέλω να ζω να την θωρώ. θέλω να ζω να την αγγίζω. θέλω να ζω να την θωρώ με τον παπά της. Εν έχει πιο ωραίο πράμα να επιβεβαιώνω ότι ο άντρας που εδιάλεξα για πατέρας των παιδιών μου εν καλύτερος παπάς από ότι υπολόγιζα. Κ ας έχω κ έχει παράπονα! εν και γίνεται να είμαστε τέλειοι.
6. έχω ένα γκρουπ φιλενάδων, φίλων κ λοιπών που με καλύπτει. Και τους κρατώ γερά, όσο δύσκολο κ αν είναι πλέον να βρεθούμε.
7. κάμνω μια ζωή που μου αρέσει. όπως είναι είμαι χάππυ!

νομιζω τα 30+ εν η πιο ωραία ηλικία.

29/5/18

Πράματα που με νευριάζουν

Να φκαίνεις έξω την προηγούμενη νύχτα και να μου έρκεσαι δουλειά την επομένη και να κλαίεσαι, "εν σώννω είμαι με 3 ώρες ύπνο". Και εγώ να έχει μία βδομάδα που ξυπνώ με το μωρό κάθε 15 λεπτά επειδή έχει βήχα/μύξες/φκάλλει δόντια ταυτόχρονα. Και σώννω ακόμα. Άτε.

Να με ρωτάς αν θηλάζω ακόμα, όταν λέω ναι να με θωρείς σαννα και είμαι ανώμαλη. Και να μεν έχεις την εμπειρία. Είμαι ένοχη για τούτο, έκρινα και γω πριν  να έχω μωρό, γιαυτό κοπέλες χωρίς παιδιά απ`εν έξω του χορού ξέρει πολλά τραγούδια. Επίσης κοπέλες με μωρά που δεν θηλάσατε, αν εσάς το μωρό εν 2-3 χρονών και ακόμα πίννει που το πιπερό γιατί με κρίνεται εμένα; Και κοπέλες σαν εμένα, που θέλετε να κόψετε τον θηλασμό αλλά δυσκολεύκεστε, που είσαστε κουρασμένες αλλά το νιννί εν είναι έτοιμο ακόμα, που θέλετε το σώμα σας πίσω, που προσπαθείτε να εύρετε τον τρόπο, και που έχετε και την κριτική όλων πάνω σας, υπομονή!

Να έχεις άποψη. "Εμένα εν η άποψη μου". Το  ότι έχεις άποψη δεν σημαίνει ότι ειναι και η αλήθεια.

Να μεν παίρνεις  μιαν απόφαση. Και να κρέμουμαι που πάνω σου ώσπου να αποφασίσεις. Εννά μείνεις; Εννά φύεις; Ώσπου να με πιαν τα νεύρα και να φύεις θέλεις εν θέλεις.

Να προαποφασίζεις για μένα! "Θα κάνουμε αυτό και αυτό, ένναιν Μπεατρίξ;" Πλέον απαντώ: "Ένναιν".

Να είσαι 25+ να έχεις ούλλο το χρόνο δικό σου, να εν τα χρόνια που πρέπει να χτίσεις την "καριέρα" και να θέλεις και τα λεφτά και την βολή σου. Σόρρυ φιλε/φίλη μου, εν πάει έτσι! Πρέπει να σπείρεις για να θερίσεις!


21/5/18

Η έρημος της συζήτησης

Μιλούσα με μια Πέγκυ, και μου έλεγε τελοσπαντων ότι κάτι φίλοι μας εν έχουν τίποτε να πουν πέραν του πότε να παντρευτείς, μετά πότε να κάμεις μωρό, κλπ κλπ.

Έχει που κείνη τη μέρα που το σκέφτουμαι.

Και γω στα ίδια κινούμαι.

ΝΤΑΞΕΙ, δεν είμαι γαούρα να ρωτώ έτσι προσωπικά πράματα, πότε θα αγκαστρωθεί κάποια ή αν θέλει ασπούμε.

Αλλά μιλώ για το μωρό. Εν ξέρω γιατί.

Η  αλήθεια, έχω πολλά να πω.

Να σου πω για την δουλειά;
Να  σου πω αν γράφω;
Να σου πω αν επήαμε ποτζιεί κ ποδά;
Να σου πω για το βιβλιο που διαβάζω;
Να σου πω το  πότκαστ που ακούω;

Πε μου θέμα και αρκέφκω.

Η αλήθκεια είναι αυτές οι συζητήσεις δεν ενδιαφέρουν κ κανένα.

Ειδικά αν μιλήσεις για intellectual καταστάσεις εν δύσκολο να καταφέρεις να κάμεις συζήτηση. Βρίσκω ότι πολλοί ανθρώποι δεν έχουν να προσφέρουν στη συζήτηση ή με βοηθήσουν να την προχωρήσω.

Ακόμα και με αυτή τη Πεγκυ, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Νιώθω ότι είμαστε σε εντελως άλλες φάσεις και καρτερώ να ξαναβρεθούμε.

Επίσης βρίσκω ότι κυρίως έχω πολλά να πω με τις μαμαδοφίλες μου. Επδ πας την κουβέντα για αρρώστιες και τους αντράδες που μας σπάζουν και τα φαγιά των μωρών, κόφκεις και σοβαρές κουβέντες. Έχεις τρόπο να ανοίξεις την συζήτηση και να την προχωρήσεις. 

Και έτσι καταλήγω να μιλώ για το μωρό. Που εν το εύκολο. Το προφανές.
Είμαι μόνο αυτό;

Όχι.

Νιώθω ερημιά;

Ναι

Ξέρω που πάει αυτό το ποστ;

'Οχι

Εννά το ποστάρω;

Ναι

4/5/18

Ούλλα χαλάλι σου

Βασικά χαμός. Η ζωή. Θέλεις να σου περάσουν όλα  τα ψυχολογικά; Κάμε κοπελλούι ενώ έχεις παράλληλα μια απαιτητική δουλειά και έναν άντρα που όσο περνά ο καιρός γίνεται ο πιο επιτυχημένος επαγγελματίας που ξέρεις κ βουρούν τον ούλλοι που πίσω.
Νομίζω το μεγαλύτερο λαχείο στην ζωή μου ήταν ο Φιτζ. Πέραν των μικροθεμάτων που εχουμε, εν απίστευτο πως καταφέρνει να τον θαυμάζω συνέχεια παραπάνω. Ειδικά με τον δικό μου χαρακτήρα που γενικά αποδομώ τον άλλο και βρίσκω τρόπους να τον απομυθοποιώ. Επαγγελματικα τον γνώρισα στην αρχή του, είχε "κόκκαλο" αλλά τωρά εν σε άλλο επίπεδο. Εν στιβαρός και έχει λόγο και ο τρόπος που αντιδρά πλέον, που διαχειρίζεται καταστάσεις εν απλά παράδειγμα προς μίμηση. Πάντα ήταν στιβαρός-στο κάτω κάτω τον περιέγραψα να διά μέσα με το τράκτο. Αλλά τωρά εν χρειάζεται καν τράκτο, εγινε ο ίδιος τράκτο. Επίσης εν πολλά υπέροχος παπάς. Και εν σύντροφος που προσπαθεί. Και φροντίζει τον εαυτό του. Και στην τελική εν ένας άντθρωπος που δουλεύει 7 μέρες τη βδομάδα και πάλε βρίσκει χρόνο και τρόπο να απολαμβάνει πράματα στη ζωή του. Και εν τούτο που μου έμαθε. Μικρές απολαύσεις κάθε μέρα για να εν ωραία η ζωή. Έστω κι αν είναι απλά ένας ωραίος καφές το πρωί.
Βασικά εξεκίνησα να σας πω πως δεν έχω ώρα για κρίσεις. Αλλά κατέληξα να ευλογώ τα γένια μου που πήγα σε κείνο το ραντεβού. Και περάσαμε όλες τις φουρτούνες. Και όλες τις υποχωρήσεις. Ούλλα χαλάλι σου μάναμου!

Φυσικά τούτα ούλλα μπορεί να εν επειδή κοντεύκει η επέτειος μας και επίσης είμαι κοντά σε ωορηξία και οι ορμόνες μου είναι σε ιδανικές συγκεντρώσεις.

"that was a serious TMI kiddo" που θα έλεε και ο Φιτζ χαχα

19/3/18

Μετά συζύγου κ τέκνου

Από τα θέματα που με βασανίζει τον τελευταίο διάστημα είναι η σχέση μου μετο σύζυγο λόγω του τέκνου.

Γενικά η συμβουλή είναι ασπούμε, χρειάζεται κ το ζευγάρι χρόνο. Πρέπει το ζευγάρι να βρίσκει χρόνο. Πρέπει να κάνουμε σεξ. Πρέπει να πηγαίνουμε έξω μαζί. Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Προσπαθώ.

Αλλά δεδομένων των συνθηκών μας είναι εξαιρετικά δύσκολο. Δηλαδή τελευταία φορά που βγήκαμε οι δύο μας εν θυμούμαι πότε είναι. Μπορεί πριν τα Χριστούγεννα.

Το σεξ άλλαξε επίσης. Εννοείται, και όρεξη να σου έρτει είσαι τόσο κουρασμένος/η που δεν σώννεις να ταράξεις το δακτυλούι σου. Κ στο τέλος μιας καθημερινής το μόνο που θέλεις να κάμεις είναι μπάνιο και ύπνο.

Επίσης αλλάξαν και τα πράματα που εκτιμώ στον σύζυγο μου. Δηλαδή, παλιά θα ήταν ρομαντικό να μου φέρει φκιόρα. Τώρα ρομαντικό είναι να αλλάξει το παννί του μωρού το πρωί. Και το πιο σέξυ πράμα στο κόσμο είναι πλέον το να αγκαλιάζει το μωρό, να την βλέπει με λατρεία, να της αφιερώνει τραγούδια και να παίζουν μαζί. Αλλάξαν τα πάντα.

Σκέφτουμαι συνέχεια αν κάνω κάτι λάθος στη σχέση μας. Αλλά έστω κ χωρίς ιδιαίτερο σεξ, χωρίς ιδιαίτερο χρόνο μαζί, χωρίς να μπορούμε να μιλήσουμε τα πάντα, νιώθω πιο κοντά του από ότι ποτέ. Νιώθω ότι το να φροντίζουμε αυτό το μικρό παιδάκι, που θα αφήσουμε πίσω σαν κληρονομιά στον κόσμο όταν τον αποχαιρετήσουμε, είναι το πιο σημαντικό πράμα, αυτό που μας έφερε όσο πιο κοντά  θα μπορούσαμε να έρθουμε. Ότι είμαστε πλέον ένα. Και αυτά τα χρόνια, αυτό είναι το ζητούμενο. Να μεγαλώσουμε ένα άτομο όσο καλύτερα μπορούμε, όσο πιο ισορροπημένα, να του δώσουμε ότι εφόδιο υλικό και ψυχικό. Φροντίζοντας το μωρό μας, φροντίζουμε έμμεσα ο ένας τον άλλο. Κάνοντας πράγματα μαζί για το μωρό μας, ερχόμαστε τόσο κοντά.

Και σαν προέκταση του τρόπου που νιώθω πλέον για τον σύζυγο μου, έρχομαι και σκέφτομαι. Η σχέση μας, αυτή η σχέση που άλλαξε, τώρα ειναι σε μικρή παύση. Ναι μεν είναι ζωντανή, επειδή σέβεται αυτά που λέω, και σέβομαι αυτά που λέει, κρατούμε κοινή πολιτική και παλεύουμε για τα ίδια πράματα. Απλά δεν έχουμε άλλο χρόνο. Αν  τώρα χαλάσει αυτή η σχέση, τότε ίσως δεν ήταν η κατάλληλη; Αν ο άντρας ή η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται ότι τώρα αυτό είναι το πρωταρχικό θέμα, το παιδί, και αντιδρά στο ότι δεν υπάρχει χρόνος για το "Εμείς"-όπως το ξέραμε πριν φέρουμε ένα άτομο στον κοσμο, τότε ίσως καλύτερα να μην το κάναμε κ καθόλου; Τώρα που μας χρειάζεται; Τώρα που την βλέπουμε λίγες ώρες την μέρα; Αυτό το μωρό που είναι σάρκα και αίμα μας.

Εμείς δεν αντιδρούμε. Ζούμε τη λατρεία να "κοιμόμαστε" όλοι μαζί αγκαλιασμένοι,  και σταματώ να ανησυχώ.

8/3/18

Χαππυ γουμενς ντέη!

Σήμερα έκλαψα στο αυτοκίνητο καθώς οδηγούσα στην δουλειά. Εσκέφτουμουν την κόρη μου, που θα μεγαλώσει και να γίνει γυναίκα. Το αθώο της μυαλό, έχει ήδη εμποτιστεί με στάνταρτς. Εν ζητά από παπά, παππού ή θείο να φάει, να της ανοίξουν το καλαμακι, ή να της κάνουν κάτι. Μόνο από μάμα,γιαγιά ή θεία.

Εν η μέρα της γυναίκας, και συμβαίνουν όλα τα προσβλητικά, να σου λεν να ζήσεις, να διούν φκιόρα, να διαφημίζουν απορρυπαντικά και καλλυντικά. Και όλα αυτά μια μέρα που θεωρητικά είναι για να θυμόμαστε ότι οι γυναίκες-όπως και οι μαύροι-αγωνιστήκαν για να αναγνωριστούν ως ανθρωποι. Ως ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας. Επιάσαν αυτή την μέρα, του αγώνα, της διαδήλωσης, της χειραφέτησης, του αίματος και την γελοιοποιούν με καρδούλες και ροζ και προσφορές και χρόνια πολλά.

Στον κόσμο όλο, οι γυναίκες αποτελούν την ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Αν κρίνω που το σπίτι μου, που τίποτε εν θα εγίνετουν αν δεν το κάνω εγώ. Η γυναίκα κάνει το σπίτι, την οικογένεια και τα παιδιά. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Έτσι είναι. Η γυναίκα οργανώνει, παίρνει, φέρνει, ρυθμίζει και διαχειρίζεται. Ακόμα και όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται και από τους δύο, η γυναίκα έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα για να φέρει τις προτάσεις στον άντρα και να αποφασίσουν. Μια τεράστια προεργασία.

Σε μια χώρα, που οι υποψήφιοι πρόεδροι εκάμαν διαφορετικές συνάξεις με γυναίκες για τα θέματα των γυναικών. Επειδή προφανώς τα θέματα των γυναικών εν είναι σοβαρά αρκετά για να τα παρακολουθήσουν και οι άντρες ίσοι συμπολιτες τους. Και πρέπει να συζητιούνται ξεχωριστά και να μεν χαραμίζουν τες ώρες τους οι άντρες.

Όταν στην ίδια μου την οικογένεια καρτερούσαμε για χρόνια να κάμει ο γκόμενος της  ξαδέρφης μου πρόταση γάμου. Η ίδια δεχόταν πιέσεις από παντού. Για να την πάρει. Ο ίδιος δεν την έπαιρνε. Η ίδια δεν του άρκεφκε κουβέντα επειδή σαν καλή κορούδα πρέπει να καρτερά τον άντρα να αποφασίσει να την πάρει. Και όταν της έκαμε προταση είπαν όλοι επιτέλους! Και έσπασε μας. Λες και η απόφαση για να γίνει ένας γάμος προφανως εν του άντρα. Και όχι κοινή. Και προφανώς η αποκατάσταση μιας κοπέλας από τον γκόμενο εν υπόθεση όλης της ευρύτερης οικογένειας της. Και όλοι την λυπούνται ώσπου να καηλήσει ο άντρακλας να της κάμει την χάρη να την πάρει. Για να γεννήσει, να του κάμει κοπελλούθκια, να αλλάξει το σώμα της. Πολύ πιθανον να κινδυνεύσει κ η ζωή της. Για να του κρατά το σπίτι, ενώ προσφέρει και τον μισθό της, για να του κάνει τις δουλειές και να φροντίζει όλες τις λεπτομέρειες. Και να της θυμώνεται όταν της φεύκει και τίποτε και δεν προλάβει, ή γιατί εν ασυστάριστα πάλε, ή εν έβαλε τα πιατα στο πλυντήριο ή ξεχείλησε ο κάλαθος. Γιαυτό παρακαλούσε!

Όταν ο ίδιος μου ο άντρας, θύμωσε όταν αγόρασα της κόρης μου μπλουζάκι που γράφει "smash the patriarchy" και "fight like a girl". Επειδή είναι πολιτικοποίηση. Επειδή όταν θέλεις η κόρη σου να μεγαλώσει και να σκέφτεται ότι είναι ίση και ισάξια με άντρα, όχι στα μάτια της οικογένειας της, αλλά στην κοινωνία, είναι πολιτικοποίηση, και όχι απλά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όταν εγώ η ίδια ταράχτηκα και σκέφτουμουν το μέρες που είδα σε ένα έργο να βιάζεται ένας άντρας από άλλο άντρα, αλλά όταν είδα βιασμό μιας γυναίκας το παρακολούθησα πιο εύκολα. Στο κάτω κάτω είναι πιο συνηθισμένο και αποδεκτό να βιάζεται μια γυναίκα. Όταν αμφισβήτησα την ίδια μου την αδερφή όταν μου είπε ότι ένας γιατρός τη φέρθηκε απρεπώς και ίσως το παρασκέφτεται και εν υπερβολική. Λες και εν πολλά δύσκολο να καταλάβει όταν ο άλλος μπαίνει μες τον προσωπικό της χώρο, ή τζιείζει της λλίο παραπάνω που το κανονικό. Όταν ήρθε ο συνάδελφος πριν λλίο να μου πει χρόνια πολλά και του είπα ότι εν τουλάχιστον προσβλητικό και τωρά σκέφτουμαι ότι τον αποπήρα τον άνθρωπο και να πάω να του πω σόρυ.

Ε κ χρόνια πολλά ρε κοπέλλες και χάππυ γουμενς ντέη.

5/3/18

Η ζωή εν σχετική.

Μέρα μπαίνει και μέρα βγαίνει. Είμαι τόσο απασχολημένη. Προχτές έπαθα κρίση στρες. Είχα ένα βάρος στο στήθος μου. Σφίξιμο. Τάση για εμετό. Στρες. Εν ηρεμουσα. Για την δουλειά. Μου φαίνεται αδιανόητο.

Πώς είναι δυνατόν, εγώ; Πώς γίνεται; Δεν μου το συγχωρώ.
Εγώ που πιστεύω σε τόσα πράματα. 

Που ξέρω ότι η ζωή εν σχετική. Που ξέρω ότι ζούμε όλοι σε ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Που ξέρω, ότι όλοι ζούμε στο παρελθόν. Που ξέρω ότι ο κόσμος μου εν μοναδικός, ότι όλα τα άλλα εν προβολές στην αντίληψη μου. Που πληγώνουμε που δεν θα μπορώ να μπω ποτέ στον κόσμο της κόρης μου. Πώς γίνεται εγώ να αγχωθώ για την δουλειά; Για τες πελλάρες; Για τα τετλάινς!!!


Εν αδιανόητο, πώς με ρούφησε η καθημερινότητα, τα τασκς που πρέπει να καμνω για....να φκάλλω λεφτά! Ακόμα εν πλαστό πράμα. Για τον αέρα κουπανιστό που τον χρησιμοποιείς στην σημερινή κοινωνία.


Που τελειώνουν οι πιέσεις της κοινωνίας και τα πράματα που πρέπει να κάνεις για να επιβιώνεις και που ξεκινά ο πραγματικός σου εαυτός.


28/2/18

Τι χρειάζεται

Να κάθεσαι να αγχώνεσαι για την δουλειά, να παίζουν τα τηλέφωνα μέρα νύχτα και να σε πελλανίσκουν. να έρκουνται τα ήμεηλς και να θέλουν απάντηση τωρά, πε μου τωρά. Να σου σπάζουν τα νεύρα σου ούλλοι. Να νευριάζεις, να φωνάζεις στα μίττινγκς και μετά να μετανιώνεις.

Να παίζεις με το μωρό σου, να την θωρείς να σου κουνάει το δακτυλάκι τσαχπίνικα "όχι μάμμμα". Να κοιμάστε αγκαλιά. Να σου κάμνει αππώματα. Να θέλεις να μάθεις τι ακριβώς σκέφτεται.

Να οδηγείς από σπίτι στη δουλειά και από τη δουλειά στο σπίτι.

Ώσπου να μπεις στο FB και να δεις κείνη τη φωτογραφία. Μιας άλλης κορούας, που φορεί ίδιες κλάτσες ή παρόμοιες με της κόρης σου. Ριγέ πολύχρωμες. Εν έχει παπούτσια. Στην ίδια ηλικία περίπου. Κρατά την ο παπάς της και βουρά. Το χεράκι της εν ολογαίματο. Και τρέχουν. Να σωθούν.

Αυτό χρειάζεται για να γειωθείς.

11/1/18

Time out #33 Στο Τίφανις

Αναμένεται να αρκέψω ξανά να σφάζω κόσμο.

τώρα να αναγιωθεί αλλό λλίο η κόρη  και να δείτε. όποιος της τζίζει θα τον σκοτώνω.

πήγαμε τις προάλλες στο Τίφανις. όσοι εν το ξέρετε εν καφέ/παιδότοπος αλλάγια μικράκια.
πήγαμε τις προάλλες στο τίφανις. Έπαιζε το νιννάκι μου σούπερμαρκετ κ κουζινάκι. Ήρταν 3 ζευγάρια. νέοι γονείς όι σαν εμάς που ντάξει 30αρήσαμε κ μετά. περί τα 28 με 1-2 κοπελλούθκια 3 χρονών μαξ ο καθένας.

Ξαπολήσαν τους, μαλάκα, κ εκάτσαν. Εγυρίζαν ανα διαστήματα να ελέξουν τι κάνουν τα τέκνα τους και μετά συνεχίσαν το χαχαχα κ το χιχιχι κ το κουμέρα κ κουμπάρε και αυτά τα χλιαρά της μέσης κυπριακής παρέας που γνωρίζουνται που το πάππου φιλίππου και βαφτίσαν όλοι όλους και δεν έχουν άλλο χώρο και χρόνο για άλλους επειδή έχουν την τέλεια παρέα και την τέλεια σχέση.

Ο ένας ο μιτσής πιο μιτσής που την δική μου, στο όριο του περπατά δεν περπατά ήταν ένα λέσχι.
που την ώρα που τον βάλαν μες τον παιδότοπο-εξαπολύσαν δλδ, που έκλαιε.  νον στοπ αγκάνισμα ελυπήθηκα τον. Έρκετουν η μάμμα του: "μα τι θέλεις Λοίζο μουυυ". Ε τι να θέλει κόρη μου. πιάστον,εν μας κόφτει αν ήρτες να πιεις την καφεδιά σου. Εν θέλουμε να σχίζεται ο κότσιρος σου. Εν λέω,εν σε παιδότοπο που ήμασταν οκ, κ φασαρία είχε κ μωρά να κλαιν κ να κάνουν φασαρία. Αλλά επίτηδες να τον αφήνεις να κλαίει κ να μεν σου καίγεται καρφί, να αναστατωνόμαστε όλοι και τα μωρά μας, είναι πρώτου επίπεδου γαουροσύνη.

Στην πολλή την ώρα ο Λοίζος το πήρε απόφαση ότι η μάνα του εν μια γαούρα κ δεν θα έρτει, ο παπάς του εν ένας γάρος και δεν εδίκλεισε καν, λαλεί του κουμπάρου κάτι για το τζυνί και τες τζίκλες κ έσκασε. Και φυσικά άρκεψε τες πελλάρες. Ότι αναμένεται δλδ, τα ψυχολογικά που τν φορτώνουν οι γονιοί του να τα πλερώνουμεν εμείς. Έπαιζε το μωρό μου μια χαρά, θωρείς τον σκατομπάσταρτο επήε άρπαξε της που μες τα χέρια το παιχνίδι. Η δική μου εν αντέδρασε, έμεινε να τον θωρεί του τύπου "wtf". Στην συνέχεια,αφού ο Λοίζος έκανε μπούλινγκ σε όλα τα υπόλοιπα μωράκια εγώ μπήκα να παίξω με το νιννάκι μου. Σε μια φάση, σαν σε αργή κίνηση, θωρώ το σκατοχέρι του σκατολοίζου να αρπάσσει τα μαλλιά της κόρης μου. Αρπάσσω το χέρι του, και σούζω το καθώς του έλεα "ΟΧΙ". Και φωνάζω δυνατά: "ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΡΑΒΑ ΜΑΛΛΙΑ"

Εσυγκινήθηκε ο πατέρας να έρτει, "Μα τι έκαμε, όι όι εν το ξανάκαμε". "Λοίζο, κακό, μην το ξανακάμεις".

Ηταν να του πω, μπράβο ρε τσιακκο είσαι ο καλύτερος, έτσι συμμόρφωσε τον Λοίζο, το έχεις. Αλλά εσιώπησα.

Η προσοχή μου και πάλι στην υπέροχη μου λαμπερή κ πολύτιμη κόρη.

Εν λυπήθηκα τον Λοίζο; Λίγο ναι. Πιο πολύ όμως λυπήθηκα την κόρη μου. Που μπορεί μια μέρα να ερωτευτεί έναν Λοίζο κ να τηςκάνει την ζωή πατίνι. Που μπορεί μια μέρα να δουλεύκει με εναν Λοίζο, να έχει φίλο έναν Λοίζο κλπ