19/3/18

Μετά συζύγου κ τέκνου

Από τα θέματα που με βασανίζει τον τελευταίο διάστημα είναι η σχέση μου μετο σύζυγο λόγω του τέκνου.

Γενικά η συμβουλή είναι ασπούμε, χρειάζεται κ το ζευγάρι χρόνο. Πρέπει το ζευγάρι να βρίσκει χρόνο. Πρέπει να κάνουμε σεξ. Πρέπει να πηγαίνουμε έξω μαζί. Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Προσπαθώ.

Αλλά δεδομένων των συνθηκών μας είναι εξαιρετικά δύσκολο. Δηλαδή τελευταία φορά που βγήκαμε οι δύο μας εν θυμούμαι πότε είναι. Μπορεί πριν τα Χριστούγεννα.

Το σεξ άλλαξε επίσης. Εννοείται, και όρεξη να σου έρτει είσαι τόσο κουρασμένος/η που δεν σώννεις να ταράξεις το δακτυλούι σου. Κ στο τέλος μιας καθημερινής το μόνο που θέλεις να κάμεις είναι μπάνιο και ύπνο.

Επίσης αλλάξαν και τα πράματα που εκτιμώ στον σύζυγο μου. Δηλαδή, παλιά θα ήταν ρομαντικό να μου φέρει φκιόρα. Τώρα ρομαντικό είναι να αλλάξει το παννί του μωρού το πρωί. Και το πιο σέξυ πράμα στο κόσμο είναι πλέον το να αγκαλιάζει το μωρό, να την βλέπει με λατρεία, να της αφιερώνει τραγούδια και να παίζουν μαζί. Αλλάξαν τα πάντα.

Σκέφτουμαι συνέχεια αν κάνω κάτι λάθος στη σχέση μας. Αλλά έστω κ χωρίς ιδιαίτερο σεξ, χωρίς ιδιαίτερο χρόνο μαζί, χωρίς να μπορούμε να μιλήσουμε τα πάντα, νιώθω πιο κοντά του από ότι ποτέ. Νιώθω ότι το να φροντίζουμε αυτό το μικρό παιδάκι, που θα αφήσουμε πίσω σαν κληρονομιά στον κόσμο όταν τον αποχαιρετήσουμε, είναι το πιο σημαντικό πράμα, αυτό που μας έφερε όσο πιο κοντά  θα μπορούσαμε να έρθουμε. Ότι είμαστε πλέον ένα. Και αυτά τα χρόνια, αυτό είναι το ζητούμενο. Να μεγαλώσουμε ένα άτομο όσο καλύτερα μπορούμε, όσο πιο ισορροπημένα, να του δώσουμε ότι εφόδιο υλικό και ψυχικό. Φροντίζοντας το μωρό μας, φροντίζουμε έμμεσα ο ένας τον άλλο. Κάνοντας πράγματα μαζί για το μωρό μας, ερχόμαστε τόσο κοντά.

Και σαν προέκταση του τρόπου που νιώθω πλέον για τον σύζυγο μου, έρχομαι και σκέφτομαι. Η σχέση μας, αυτή η σχέση που άλλαξε, τώρα ειναι σε μικρή παύση. Ναι μεν είναι ζωντανή, επειδή σέβεται αυτά που λέω, και σέβομαι αυτά που λέει, κρατούμε κοινή πολιτική και παλεύουμε για τα ίδια πράματα. Απλά δεν έχουμε άλλο χρόνο. Αν  τώρα χαλάσει αυτή η σχέση, τότε ίσως δεν ήταν η κατάλληλη; Αν ο άντρας ή η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται ότι τώρα αυτό είναι το πρωταρχικό θέμα, το παιδί, και αντιδρά στο ότι δεν υπάρχει χρόνος για το "Εμείς"-όπως το ξέραμε πριν φέρουμε ένα άτομο στον κοσμο, τότε ίσως καλύτερα να μην το κάναμε κ καθόλου; Τώρα που μας χρειάζεται; Τώρα που την βλέπουμε λίγες ώρες την μέρα; Αυτό το μωρό που είναι σάρκα και αίμα μας.

Εμείς δεν αντιδρούμε. Ζούμε τη λατρεία να "κοιμόμαστε" όλοι μαζί αγκαλιασμένοι,  και σταματώ να ανησυχώ.

8/3/18

Χαππυ γουμενς ντέη!

Σήμερα έκλαψα στο αυτοκίνητο καθώς οδηγούσα στην δουλειά. Εσκέφτουμουν την κόρη μου, που θα μεγαλώσει και να γίνει γυναίκα. Το αθώο της μυαλό, έχει ήδη εμποτιστεί με στάνταρτς. Εν ζητά από παπά, παππού ή θείο να φάει, να της ανοίξουν το καλαμακι, ή να της κάνουν κάτι. Μόνο από μάμα,γιαγιά ή θεία.

Εν η μέρα της γυναίκας, και συμβαίνουν όλα τα προσβλητικά, να σου λεν να ζήσεις, να διούν φκιόρα, να διαφημίζουν απορρυπαντικά και καλλυντικά. Και όλα αυτά μια μέρα που θεωρητικά είναι για να θυμόμαστε ότι οι γυναίκες-όπως και οι μαύροι-αγωνιστήκαν για να αναγνωριστούν ως ανθρωποι. Ως ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας. Επιάσαν αυτή την μέρα, του αγώνα, της διαδήλωσης, της χειραφέτησης, του αίματος και την γελοιοποιούν με καρδούλες και ροζ και προσφορές και χρόνια πολλά.

Στον κόσμο όλο, οι γυναίκες αποτελούν την ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Αν κρίνω που το σπίτι μου, που τίποτε εν θα εγίνετουν αν δεν το κάνω εγώ. Η γυναίκα κάνει το σπίτι, την οικογένεια και τα παιδιά. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Έτσι είναι. Η γυναίκα οργανώνει, παίρνει, φέρνει, ρυθμίζει και διαχειρίζεται. Ακόμα και όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται και από τους δύο, η γυναίκα έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα για να φέρει τις προτάσεις στον άντρα και να αποφασίσουν. Μια τεράστια προεργασία.

Σε μια χώρα, που οι υποψήφιοι πρόεδροι εκάμαν διαφορετικές συνάξεις με γυναίκες για τα θέματα των γυναικών. Επειδή προφανώς τα θέματα των γυναικών εν είναι σοβαρά αρκετά για να τα παρακολουθήσουν και οι άντρες ίσοι συμπολιτες τους. Και πρέπει να συζητιούνται ξεχωριστά και να μεν χαραμίζουν τες ώρες τους οι άντρες.

Όταν στην ίδια μου την οικογένεια καρτερούσαμε για χρόνια να κάμει ο γκόμενος της  ξαδέρφης μου πρόταση γάμου. Η ίδια δεχόταν πιέσεις από παντού. Για να την πάρει. Ο ίδιος δεν την έπαιρνε. Η ίδια δεν του άρκεφκε κουβέντα επειδή σαν καλή κορούδα πρέπει να καρτερά τον άντρα να αποφασίσει να την πάρει. Και όταν της έκαμε προταση είπαν όλοι επιτέλους! Και έσπασε μας. Λες και η απόφαση για να γίνει ένας γάμος προφανως εν του άντρα. Και όχι κοινή. Και προφανώς η αποκατάσταση μιας κοπέλας από τον γκόμενο εν υπόθεση όλης της ευρύτερης οικογένειας της. Και όλοι την λυπούνται ώσπου να καηλήσει ο άντρακλας να της κάμει την χάρη να την πάρει. Για να γεννήσει, να του κάμει κοπελλούθκια, να αλλάξει το σώμα της. Πολύ πιθανον να κινδυνεύσει κ η ζωή της. Για να του κρατά το σπίτι, ενώ προσφέρει και τον μισθό της, για να του κάνει τις δουλειές και να φροντίζει όλες τις λεπτομέρειες. Και να της θυμώνεται όταν της φεύκει και τίποτε και δεν προλάβει, ή γιατί εν ασυστάριστα πάλε, ή εν έβαλε τα πιατα στο πλυντήριο ή ξεχείλησε ο κάλαθος. Γιαυτό παρακαλούσε!

Όταν ο ίδιος μου ο άντρας, θύμωσε όταν αγόρασα της κόρης μου μπλουζάκι που γράφει "smash the patriarchy" και "fight like a girl". Επειδή είναι πολιτικοποίηση. Επειδή όταν θέλεις η κόρη σου να μεγαλώσει και να σκέφτεται ότι είναι ίση και ισάξια με άντρα, όχι στα μάτια της οικογένειας της, αλλά στην κοινωνία, είναι πολιτικοποίηση, και όχι απλά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όταν εγώ η ίδια ταράχτηκα και σκέφτουμουν το μέρες που είδα σε ένα έργο να βιάζεται ένας άντρας από άλλο άντρα, αλλά όταν είδα βιασμό μιας γυναίκας το παρακολούθησα πιο εύκολα. Στο κάτω κάτω είναι πιο συνηθισμένο και αποδεκτό να βιάζεται μια γυναίκα. Όταν αμφισβήτησα την ίδια μου την αδερφή όταν μου είπε ότι ένας γιατρός τη φέρθηκε απρεπώς και ίσως το παρασκέφτεται και εν υπερβολική. Λες και εν πολλά δύσκολο να καταλάβει όταν ο άλλος μπαίνει μες τον προσωπικό της χώρο, ή τζιείζει της λλίο παραπάνω που το κανονικό. Όταν ήρθε ο συνάδελφος πριν λλίο να μου πει χρόνια πολλά και του είπα ότι εν τουλάχιστον προσβλητικό και τωρά σκέφτουμαι ότι τον αποπήρα τον άνθρωπο και να πάω να του πω σόρυ.

Ε κ χρόνια πολλά ρε κοπέλλες και χάππυ γουμενς ντέη.

5/3/18

Η ζωή εν σχετική.

Μέρα μπαίνει και μέρα βγαίνει. Είμαι τόσο απασχολημένη. Προχτές έπαθα κρίση στρες. Είχα ένα βάρος στο στήθος μου. Σφίξιμο. Τάση για εμετό. Στρες. Εν ηρεμουσα. Για την δουλειά. Μου φαίνεται αδιανόητο.

Πώς είναι δυνατόν, εγώ; Πώς γίνεται; Δεν μου το συγχωρώ.
Εγώ που πιστεύω σε τόσα πράματα. 

Που ξέρω ότι η ζωή εν σχετική. Που ξέρω ότι ζούμε όλοι σε ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Που ξέρω, ότι όλοι ζούμε στο παρελθόν. Που ξέρω ότι ο κόσμος μου εν μοναδικός, ότι όλα τα άλλα εν προβολές στην αντίληψη μου. Που πληγώνουμε που δεν θα μπορώ να μπω ποτέ στον κόσμο της κόρης μου. Πώς γίνεται εγώ να αγχωθώ για την δουλειά; Για τες πελλάρες; Για τα τετλάινς!!!


Εν αδιανόητο, πώς με ρούφησε η καθημερινότητα, τα τασκς που πρέπει να καμνω για....να φκάλλω λεφτά! Ακόμα εν πλαστό πράμα. Για τον αέρα κουπανιστό που τον χρησιμοποιείς στην σημερινή κοινωνία.


Που τελειώνουν οι πιέσεις της κοινωνίας και τα πράματα που πρέπει να κάνεις για να επιβιώνεις και που ξεκινά ο πραγματικός σου εαυτός.