28/12/20

Τα ταξίδια του 2020-ιδέα της Ουφ

 Σαν την παλιά καλή εποχή που κάποιος έκανε ποστ κ μετά ξεφύτρωναν απαντήσεις ή αντιγραφές της ιδέας έτσι κ γω θα κοπιάρω την ιδέα της Ουφ στον τιτλο, για να κάνω ένα ποστ που κάνει κ ο Αντίχριστος εδώ κ χρόνια. 

Τα βιβλία του 2020 ήταν πολλά-45 κατακριβειαν, δεν με βλέπω να τελειώνω άλλο μέχρι το τέλος του έτους. Προφανώς και δεν θα αναφερθώ σε όλα. Θα σας αναφέρω μόνο αυτά που με ενθουσίασαν ή με στοίχειωσαν. 

1. Wild Game Adrienne Brodeur 

H αληθινή ιστορία της σχέσης μιας μητέρας με την κόρη της και πώς ναρκισιστικές συμπεριφορές μπορεί να είναι καταστρεπτικές για τα παιδιά. Το λάτρεψα από την αρχή μέχρι το τέλος. Και με έκανε να αναζητήσω και άλλα memoirs. 

2. Catch and Kill Ronan Farrow  

H ιστορία του δημοσιογράφου που αποκάλυψε το σκάνδαλο με τον Weinstein. Το οτι ο ίδιος είναι γιος της Farrow και του Allen-αλλά μοιάζει πολύ του Sinatra-δίνει στο όλο σκηνικό ένα εξαιρετικό POV. 

3. Selfie Will Storr

Πόσο εξαιρετικό βιβλίο, πώς καταλήξαμε στα σελφις και τι επιπτώσεις έχει στην κοινωνία, και το χειρότερο τι επιπτώσεις θα έχει στα παιδιά μας. Έτσι που πάνω που πάνω το εντυπωσιακό πόσες φορές έχει αυξηθεί η ναρκισιστική διαταραχή.

4. Animal Sarah Pascoe

Πώς ειναι να είσαι γυναίκα, γιατί έχεις κάποιες εμπειρίες και πώς μπορείς να διαχειριστείς κάποιες καταστάσεις όλες δεμένες με αστείο τρόπο. Υπέροχη ανάλυση από μια κωμικό που δεν κάνει την σπουδαία ούτε την παντογνώστρια.  

5. My dark Vanessa

21/12/20

PTSD

 Δόξασοι φτάνουμε στο τέλος του 2020. Εν ξέρω πότε θα ξεπεράσω αυτή την χρονιά. Σίγουρα πολλοί περάσαν κατά πολύ χειρότερα από εμένα. Κ έχω πράματα για να δηλώνω τυχερή, αλλά κ εγώ όπως και εσύ πενθούμε και θα πενθούμε τες ζωές που αναγκαστικά αφήσαμε πίσω. 

Τα πράγματα που κάναμε. Την ζωή που είχαμε, και τις εμπειρίες που θέλαμε να ζήσουμε. 

Κ εγώ όπως και οι περισσότεροι νομίζω περνούμε αυτόν τον χρόνο σε στάση αναμονής. Μόνο που δεν είναι ουσιαστικά αναμονή, επειδή η ζωή συνεχίζεται, με άλλο τρόπο, που δεν μας αρέσει. 

Το βρέφος που είχα όταν ξεκίνησε όλο αυτό έγινε νήπιο. 

Το νήπιο που είχα έγινε παιδί. 

Άνθρωποι γεννήθηκαν, και άλλοι πέθαναν, μόνοι σε ένα νοσοκομείο κ οι μεν κ οι δεν. 

Γάμοι ακυρώθηκαν, ή έγιναν στα δημαρχεία. 

Πέρασε σχεδον ένας ολόκληρος χρόνος, και η συνειδητοποίηση που είχα σχετικά νωρίς, ότι η ζωή μας θα αλλάξει για πάντα έχει τσιμεντωθεί στο δικό μου μυαλό. Δεν θα επιστρέψουμε στις ζωές μας. 

Θα προοδεύσουμε σιγά σιγά σε μια άλλη πραγματικότητα όπου το τραύμα του 2020 θα αφομοιωθεί, τα μέτρα που παρθήκαν και οι θυσίες που κάναμε θα εξομαλυνθούν. Τα παιδιά μας θα ξεχάσουν όσο μπορούν, χωρίς να ξέρω τι θα τους αφήσει  μόνιμα αυτή η κατάσταση. Πχ. το γιούδι  μου ξέρει γυναίκα σπίτι γιαγιάδες κ τέλος, δεν πάμε κ πουθενά αλλού. Τον Μάη ασπούμε τον πήραμε Λευκωσία μετά από μήνες καραντίνας κ έβλεπε γύρω γύρω λες και ήταν Νέα Υόρκη. 

Εγώ καμιά φορά ακούω στο ράδιο ενημερωτικό για το πως να προσέχουμε για κόβιτ και νιώθω ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν. Σκέφτομαι την καραντίνα που  περάσαμε κ έχω ένα σφίξιμο, εναν κόμπο. Σκέφτομαι ότι συνέχεια στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όποτε δούμε γιαγιάδες έχω το άγχος, τους το δίνουμε τωρα, τώρα τους κολλούμε κορωνοιο. 

Ο περισσότερος κόσμος είναι μια πλήρης απογοήτευση, είτε επδ δεν προσέχει, είτε επδ κάνει ότι μαλακία σκεφτεί κ χέστηκε για τον άλλο, είτε επειδή δεν πιστεύει, η συμπεριφορά όλων αυτές τις μέρες φανερώνει την πραγματικότητα, και δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις είναι απογοητευτική το λιγότερο. 

Περνώ μια φάση εσωστρέφειας όπου επιστρέφουμε πίσω στα βασικά, στην οικογένεια, στους στενούς φίλους, σε αυτούς που πραγματικά με νοιάζει αν ζουν ή αν πεθάνουν. Μια φάση που είμαστε κατα δύναμη μέρος της φύσης, μακρυά από την πόλη και τους ανθρώπους της. 

Κ μια φάση που θα γραφτώ πρώτη στον κατάλογο για να λάω το εμβόλιο το γρηγορότερο που γίνεται, αν έχει έτσι  κατάλογο θέλω να είμαι η πρώτη.