Μια ιστορία #14

Είδα την που το πεζοδρόμιο. Μπήκε στο  μαγαζί. Παρακαλούσα να κάτσει στο τραπέζι μου. Κι έγινε. Χαζογελούσε με την φίλη της. Χάζευα. Το στόμα της, τον λαιμό. Πόσο να ήταν, 35; Κάπου εκεί. Με είδε τότε στα μάτια και χαμογέλασα. Δεν σταμάτησα να την κοιτάω μέχρι που κοίταξε αυτή πρώτη αλλού. Γύρισα πλάτη χαμογελώντας ακομα. 

Πλησίασα το τραπέζι, ξεδίπλωσε τα πόδια της κ με είδε. Η καρέκλα της χαμηλή. Στάθηκα κοντά της για την παραγγελία. Γελασε με την φίλη της και ένιωσα άβολα. Μήπως γελούσαν για μένα. Το κατάλαβε. Μου επιασε το μπράτσο "δεν ειναι για σένα που γελούμε" είπε γελαστή και της γέλασα πίσω. 

Την έβλεπα που μιλούσε με την φίλη της, μετά την είδα που άρχισε να μιλά πιο έντονα, πιο βαθιά. Το πρόσωπο της πιο εκφραστικό. Πήγα και στάθηκα στο πόστο μου να ακούσω. 

Άκουσα την φίλη της να λέει: 

"Ντάξει ρε είχατε και καλές στιγμές όμως"

Και την άκουσα να παίρνει μια βαθιά ανάσα. 

"Δεν το ξέρω όμως. Όταν κάποιος ειναι ικανός να σου πει ψέματα για τόσο καιρό, όταν σε προδίδει, όταν ειναι ικανός να σε κοροιδεύει και να τον νοιάζει τόσο λίγο για το τι περνάς εσύ, δεν ξέρεις καν ποιος είναι. Τα χρόνια μαζί του εν στον αέρα. Κάθε στιγμή ακυρώνεται επειδή αυτός που νόμιζες ότι ήταν ο σύντροφος σου, ανίκανος για όλα αυτά, τελικά εν ένας άλλος. Είχαμε καλές στιγμές; Ποιός ξέρει; Εγώ θεωρούσα ότι είχα καλές στιγμές, με κάποιον της φαντασίας μου. Όχι αυτόν τον άνθρωπο που αποκαλύφθηκε μετά. Ακύρωσε το παρόν, ακύρωσε το μέλλον, αλλά κ κάθε ανάμνηση. Εν λες και ζούσα ένα ψέμα τα χρόνια που ήμασταν μαζι. Ήταν ένα ψέμα. Σε μεγάλο ή μικρό βαθμό. Αλλά δεν θα ξέρουμε τον βαθμό σε κάθε περίπτωση. 10% ψέμα; 20%; 90% ψέματα; Δεν  θα μάθω ποτέ ποιός ήταν.  Δεν θα μάθουμε ποτέ την πραγματικότητα. Είχαμε ωραίες στιγμές; Ποιός ξέρει; Είχαμε αληθινές στιγμές; Όχι" 

Η φίλη της έσκυψε το κεφάλι. 

"Δεν το καταλαβαίνεις το ξέρω. Ούτε το γω το καταλάβαινα πριν το ζήσω. Είδα ένα βίτεο που εξηγά πώς ειναι. Είσαι λεει σε ένα αεροπλάνο, έτοιμη να πηδήξεις κ είσαι συνδεδεμένη με τον άνθρωπο που εμπιστεύεσαι και αγαπάς περισσότερο στην ζωή σου. Ξαφνικά, αφαιρεί την σύνδεση σας, κ σε σπρώχνει από το αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Την ώρα που πέφτεις, το νανοδευτερόλεπτο, τον βλέπεις να σου χαμογελά κ δεν το πιστεύεις, κατάλαβε τι έκανε; Πέφτεις, ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξιπτωτο. χτυπάς στο έδαφος αλλά δεν πεθαίνεις, σπάζουν όλα σου τα κόκκαλα, τρέχουν αίματα, αναπνέεις με πόνο. Κ καθώς είσαι στο έδαφος βλέπεις δίπλα να προσγειώνεται ο άνθρωπος σου ήρεμα, χαμογελαστά με ένα άλλο άτομο αγκαλιά. Σε βλέπουν, αγκαλιάζονται και φεύγουν. Κ εσύ είσαι εκεί, ανήμπορη να σηκωθείς από το χτύπημα καθώς ο άνθρωπος που αγαπάς απομακρύνεται ευτυχισμένος, ασχέτως του κακού που σου έκανε."

Δεν είχα άλλη δικαιολογία να μείνω αλλο κοντα τους να ακούσω. Μέχρι να επιστρέψω με τα ποτά τους το ύφος της άλλαξε. Ηταν λες και η θλίψη της πραγματικότητας που μοιράστηκε πριν απο λίγο ήταν περαστική, δουλεμένη, χωνεμένη. Το χαμόγελο της άστραψε για μένα και της γέλασα πίσω. Οι ανθρώποι που χτυπήθηκαν κ έζησαν, έχουν μιαν άλλη γοητεία, την γοητείας της δύναμης.