8 κόλλες

Κρατώ το στόμα μου με το χέρι. Το γέλιο μου δεν καταπνίγεται. Προσπαθώ. Οι υπόλοιποι στο τραπέζι με βλέπουν σαννα κι είμαι μαννή. Μπορεί κ να είμαι. 

Έχω απέναντι μου έναν άνθρωπο που δεν αναγνωρίζω. Εν ένας άσχετος. Κάποτε ήταν το όνειρο μου. Κάποτε τον θεωρούσα σπέσιαλ, ήταν αυτός που ήθελα τα πάντα από αυτόν. Να είναι κ να μείνει ο άντρας της ζωής μου. Μετά ήταν αυτός που άφηκε καμένη γη την καρδιά μου. Που εξαφάνισε αυτόν που αγαπούσα και έμεινα άγρυπνη νύχτες κι νύχτες να εξασκούμαι στις αναπνοές. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου, να πετώ στα σύννεφα, να ανοίγω την καρδιά μου, το σπίτι μου και τα πόδια μου ξανά κ ξανά για αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο, που δεν υπήρξε καν χαχα. Και να πετώ στην κόλαση να βυθίζομαι στην λάβα όταν χάνω το παρόν, το μέλλον, αλλά κυρίως όλο μου το παρελθόν. Αν όλα αυτά που έζησα αξίζαν, όλα αυτά που τα έδωσα σε έναν άνθρωπο-που δεν υπήρξε ποτέ. 

Τόση ένταση. 

Τόσα συναισθηματα. 

Τόσην χαρά, αγάπη, έρωτα, τόσο πόνο.

Έγραψα άπειρες λέξεις γιαυτόν τον έρωτα ΑΠΕΙΡΕΣ. 

Και καταλήγει σε 8 κόλλες πελλέ μου. 

8 κόλλες ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ. 

Ούτε καν μπρος πίσω.

Σπόυρτισα στο γέλιο, εν άντεξα.

(Αναπνοές να το ελέξω.)

Καταλήγει, 8 κόλλες, με τις ώρες της βδομάδας και τα ευρώ και τις διακοπές. Και την λύση γάμου. Έχει πιο αστείο πράμα; Πιο γειωτικό; Πιο κυνικό πράμα; Πιο μηδενικό; Πιο ακυρωτικό; Πιο γειωτικό; Πιο κωμικοτραγικο;

 Πόσο γελοίο.