Όλη η μέρα και τες προηγούμενες μέρες ένιωθα περίεργα για αυτό το ιβέντ. Ξέρω πολλοί θα το κατακρίναν. Με έβαλε σε σκέψεις για τα πάντα. Εγώ δεν παντρεύτηκα καν. Δεν ήθελα να κάνω τα κοινότυπα της κοινωνίας. Δεν ήθελα εκκλησία και χαιρετίσματα και πρώτους χορούς για να νιώθω εντελώς παντελως δεσμευμένη με αυτόν τον άνθρωπο. Για μένα η οικογένεια μου προέκυψε από έναν απίστευτα δυνατό έρωτα εκ μέρους μου. Δεν ήταν ο πρώτος μου έρωτας που το σχολείο που εμείναμε μαζί απλά έτσι, δεν ήταν άγχος να μεν μείνω μόνη μου. Ήταν και είναι πιο εύκολο και πιο χάζι να ειμαι μόνη μου. Δεν ήταν συμβιβασμός, δεν ήταν υποχώρηση, δεν ήταν βόλεμα. Ήταν πυροτεχνήματα και ταξίδια στο διάστημα και βόλτες με βρεμένα μαλλιά κ φουστάνι σε σοκάκια ελληνικών νησιών και σαννα τον ήξερα που πάντα, ήταν "γιαυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου για να σε συναντήσω". Γι`αυτό και ήταν και αδιανόητο το πώς ετέλειωσε, και το γιατί ετέλειωσε που ακόμα δεν το ξέρω. Φυσικά αν είχα τον νου που έχω τωρά θα έβλεπα αλλιώς κάποια πράματα. Αλλά εν πειράζει. Τουλάχιστον, αναφλεγηκε η καρδιά μου-κ τελικά έμεινε ποζαύλι χαχα- και έδωσα τα πάντα σε έναν άνθρωπο που πίστευα ότι ήταν που τους λλίους.
Όταν ετέλιωσε, και τον ενάμιση χρόνο που πέρασε από τότε άλλαξα δραματικά. Είδα ότι πραγματικά, κάποια πράματα δεν τα ξέρεις αν δεν τα ζήσεις. Απέκτησα πολλή παραπάνω ενσυναίσθηση για τους αλλους, να μεν κρίνω, να μεν μιλώ αν δεν επέρασα κάτι παρόμοιο, πάντα σκεφτομαι οτι εν ξέρω αν ήμουν εγώ στην θέση του άλλου πώς θα αντιδρούσα. Έκαμε με να παίρνω μιαν ανάσα κάθε φορά και να συμπεριφέρουμαι καλύτερα από ότι θα συμπεριφέρουμουν. Έκανε με να μεν έχω ανοχή σε εξυπνοβλακίες και μπούλινγκ χωρίς λόγο. Πράματα που έλεγα στα 30 μου, ήρθα και αναθεώρησα εντελώς στα 39. Είδα οτι εν οκ να πάρεις τον χρόνο σου να απορροφήσεις τον πόνο σου, να καταλάβεις τι έγινε, να θρηνήσεις αυτά που έχασες. Τον σύντροφο που νόμιζες οτι είχες και ότι εν θα γεράσεις μαζί του, την οικογένεια που είχες και έχασες, τα κοπελλούθκια σου να πηγαίνουν να έρκουνται σαν τους μπαλαντερ και να μεν ξέρεις κομμάτια της ζωής τους. Τούτα ούλλα θέλουν χρόνο να μετακινηθούν και να κατασταλάξουν. Και για μένα παίρνει παραπάνω από οτι περιμέναν κάποιοι. Εν οκ, εν βιαζόμαστε.
Σήκωσα το ποτήρι μου και είδα τες, με τα φορέματα τους, και τα κοκκινάδια τους και τα τακούνια τους, κούκλες.
"και το πιο σημαντικό που έμαθα ήταν πόσο πολύτιμοι εν οι αληθινοί φίλοι. Είσαστε όλες στην ζωή μου πάνω από 15 χρόνια, και αν δεν σας είχα τούτο τον καιρό δεν ξέρω πως θα περνούσα. Για τες ατέλιωτες ώρα που μιλούσετε μου στα τηλέφωνα, και εφκαίνετε μαζί μου ως τα ξημερώματα και τους καφέδες με τες ώρες, για τα γεμάτα σαββατοκυρίακα για να ξεχνώ ότι λείπουν μου τα μωρά μου, για τα φορτωμένα τηλεφωνήματα μετά τους παιδοψυχολόγους και τους δικηγόρους που εν εφαντάστηκα ποτέ ότι θα βουρούσα που τον ένα στον άλλο, για την αναμάσηση της ίδιας κουβέντας ξανά κ ξανά κ ξανά ώσπου να την χωνέψω, για το "κλείσε κ έρκουμαι", για το ξιτίμασμα και τες φωνές όποτε σας έλεγα το καινούριο κεφάλαιο στην ιστορία, για τα γέλια και τα χάχανα και τες αγκαλιες σας ευχαριστώ" είπα δακρυσμένη και χαρούμενη.
Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας, και αν κ ήταν divorce party στην ουσία ήταν πάρτυ για την γυναικεία φιλία. Χαλάλι τα πονεμένα πόδια που τα τακούνια την επόμενη μέρα.
🥹
ΑπάντησηΔιαγραφή