Time out #36 Στο λάτιν πάρτυ

 Ξεκίνησα χορούς κ παναϋρκα πάλε. Τι να κάνουμε πρέπει να εύρουμε τον εαυτό μας που τον εχάσαμε με την οικογενειακή ζωή. Λάθος; Έτσι φαίνεται. 

Άρχισα δειλά δειλά μαθήματα και κατέληξα στο πρώτο μου πάρτυ μετά από χρόνια. Έπιασα την φίλη μου την Αμαδρυάδα, όποιοι την θυμάστε πέτε της γειά αν το διαβάσει. Την τραβολόησα στο πάρτυ ήρτε και αλλό μια, κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι μπροστά στην πίστα για εύκολη πρόσβαση και ένα άγχος το είχα φίλοι μου. Την προηγούμενη φορά που πήγα για χορό ήμουν ένα hot piece of ass με όλα τα κατάλληλα σημεία σώματος στητά. Τωρά είμαι μια 40παρά με όλα τα σημεία του σώματος ταραμένα. Είχα για στόχο να χορέψω τουλάχιστον μία φορά. 

Κάθουμουν και σούζουμουν στην μουσική και περίμενα τους καβαλίερους να σφαχτούν στα πόδια μου για έναν χορό. Η αλήθεια ποσιέπαζα και για κανέναν που να ήξερα από τα παλιά αλλά χωρίς τύχη. Επίσης ποσιέπαζα και για τον πρώην Καβαλιέρο-τωρά που μπορούμε να αναφερθούμε και στο παρελθόν χωρίς να υποκρινούμαστε την παρθενοποίηση μας πριν τον πρώην Φιτζ. Ο πρώην Καβαλιέρος έταξε μου ότι όποτε με θωρεί θα με χορεύκει έναν χορό και όσες φορές τον είχα δει το είχε κάνει. Άρα αν έρκετουν είχαμε τον ένα χορό-στόχο της βραδιάς. Δεν ήρτε. 

Και έτσι όπως κάθουμουν και θώρουν δεξιά αριστερά πετάσσεται ένα χέρι μπροστά μου. Διώ το δικό μου με περίσση χαρά-χαχα-και έτσι τα πόδια μου επήραν φωτιά μετά που τόσα χρόνια. Ο ρυθμός, η μουσική, ο καβαλιέρος, έκλεισα τα μάτια μου και ακολουθούσα τις κινήσεις του. Διατηρούσα την επαφή με το σώμα του για να με κατευθύνει, και οι κινήσεις μου ξεθαύτηκαν από τα χρονοντούλαπα. 

Κάθισα στο τραπέζι μετά που τέλειωσε το τραγούδι. 

"Λάμπεις" μου είπε η Αμαδρυάδα και πήρα τα πάνω μου. 

Μετά οι καβαλιέροι πηγαινοέρχονταν. Χόρεψα και χόρεψα και χόρεψα. 

Ωσπου κ έρχεται έτσι ένα παιδί κοντό μουζούρικο τετραγωνισμένο που την πρωτείνη και το γυμναστήριο. Απόρησα πως ανοίγουν τα χέρια του να σας πω την αλήθεια και κάνει και χορό έτσι σκέδιο. Μιαν ευελιξία την χρειάζεται να κανεις φιγούρες και πιρουέτες. Αρκέφκουμεν την πατσιάτα μας-εν κανεί ήταν και πατσιάτα ήταν και γρήγορη-και το παιδί δεν ξορτώνει, είμαι πιο ψηλή του, τα χέρια του τα πρησμένα δεν ανοίγουν στες μασχάλες. Πώς το σκέφτηκε να έρτει να με χορέψει εν ξέρω. Στα πολλά πολλά λέει μου χαλάρωσε λλίο είσαι σφιχτή. Χαμόγελασα στον τύπο, τύπου μάνα μου αν εξόρτωνες να με κάνεις λιντ στον χορό εν θα ήθελα χαλάρωμα, ήταν να μουν πλαστεσίνη στα χέρια σου.  Συνέχισε τες φιγούρες εγώ εν ακολουθούσα, εν ήξερα τι ήθελε να πει με το σώμα του και πως να ακολουθήσει το δικό μου. Λέω του "πάρτο χαλαρά και έχει κ μια 5ετία να χορέψω" 

Παρένθεση

Τι εν τούτα τα κελίκκια εσκέφτουμουν, αντί να του δώκω μιαν να στήσει κάθουμαι κ δικαιολογώ τον  και εν του λέω γιε μου παρέτα με

Κλείνει η παρένθεση. 

και γυρίζει και λέει μου ο κοντός ο τετράγωνος χωρίς μασχάλες:

"5ετία; Αλόπως πριν 5 χρόνια εν επερπάτουν"

Τζιαι παιθκία τραβώ την σπάθα που την θήκη πας την πλάτη και κόφκω του τες μασχάλες του. 

"Ορίστε έτσι πρέπει να ανοίγουν οι μασχάλες, όχι 90 μοίρες."

Έβαλα την σπάθα πίσω. 

Ορίστε το πρώτο θύμα. 

Πάρε κόσμε. 

ΥΠ. αναρωτιέμαι τι εννα διαγνώσει η ψυχολόγος αν της στείλω το μπλόγκ μου.