Μέτρησα...

 Η απόσταση και η μη επικοινωνία ηρεμούν τον νου σου. 

Πρώτα επικρατεί ο πανικός. Γιατί; Πώς; Όχι, όχι όχι

Μετά η παράνοια, ναι χαχα θα είμαι καλά όλα θα είναι καλά, είμαι αισιόδοξη, arms wide open να ζήσω όσα θα έρθουν η καρδιά ανοιχτή και όλα θα είναι καλά. 

Μετά ραγίζει η καρδιά στην συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει τρόπος να βγεις από τον δρόμο που είσαι. Από τον βάλτο. 

Η απελπισία χτυπά μετά. Πιο κάτω και κάτω κ κάτω. Το μυαλό παίζει όλα τα σενάρια, όλα αυτά που σε πληγώσαν, όλα τα άδικα που σου καταλογίζονται, πόσο μαλάκας είναι ο άλλος. Παράλυση. Κλάμα μέχρι εμετού και μετά αδιάκοπος ύπνος. 

.

.

.

.

Μετά μια νύχτα σαννα και ανοίγει το μάτι σου από ύπνο βαθύ ή απο μόλυνση πύο και κατανοείς ένα λάθος σου. Η ώρα 12 την νύχτα. Μένεις ξύπνια όλη νυχτα και πας μπρος πίσω, ξανακους τες συζητησεις σας. Είπε το. Είπε το εκεί, ανάφερε το εκεί, το είπε άλλη φορά. Δεν το κατάλαβες. Το συναίσθημα που αλλάζεις λωρίδα μες το highway και ανακαλύπτεις ότι στα δεξιά σου έρκετουν τρένο στο blind spot και σε εκτοκτευσε στου θκιαόλου την μάνα. 

Νιώθεις χάλια, επειδή αυτό στο blindspot εξηγεί αντιδράσεις και συμπεριφορές ακατανόητες μέχρι τώρα. 

3000 βήματα πίσω και 1 βήμα μπροστά. 

Μέτρησα τα βήματα.