Πριν 16 χρόνια, έτσι μέρα, ήμουν στο O2 Arena.
Οι Stereophonics έπαιζαν το Live ‘N Love κι εγώ τσιριλλούσα τα λόγια.
Βάλε το live n love να σου πω λλιο.
Να σου πω τι πεθύμησα τούτα τα χρόνια της ανακατασκευής και της ανακατανομής και του ξεσκαρταρίσματος
Πέραν των καλών φίλων, επεθύμησα εκείνες τες ενδιαφέρουσες συζητησεις πάνω που τες μπύρες με κάποιον που εν διαθετειμένος να δει το σκότος σου και να το βρίσκει ενδιαφέρον. Επειδή και γω βρίσκω ενδιαφέρον το ακακο σκοτεινό του άλλου. Πας το ξεσκαρτάρισμα έχασα όλους τους ανθρώπους που είδαν το σκοτεινό μαύρο του εαυτού μου και όχι μόνο το αποδέχονταν αλλά άρεσκε τους. Μπορεί να εν για λόγους ψυχικής υγείας που απομάκρυνα ανθρώπους, αλλά σίουρα και το τι έχασα που κάθε περίπτωση εν σοβαρό πετσόκομμα.
Επεθύμησα επίσης ανθρώπους που δεν φοούνται. Και δεν χώνουνται. Επεθύμησα ανθρώπους που να θέλουν να ζήσουν. Να μεν φοούνται να νιώσουν και να εκφραστούν. Και δεν εννοώ μόνο ερωτικά πλις, πλις, πλις. Ανθρωπους που εχουν παραπανω πράματα να πουν εχτός που τα μίζερα και να βαρκουνται και να μεν ταράσσουν. Θέλω ανθρώπους που δεν φοούνται να ανοιχτούν και να εκθέτουν τες καρδιές τους και τους εαυτούς του. Που δεν σε κρατούν σε απόσταση ασφαλείας και που δεν κάμνουν την ανεξαρτησία σημαία. Δεν θέλω να μεν χρειάζομαι κανένα, θέλω ανθρώπους που εζήσαν πράματα και αποφασίσαν ότι ειμαστε πολλά μεγάλοι για άμυνες και προστασίες. Που θέλουν και έχουν συναισθήματα και δεν τα φοούνται.
Λυσιώ να αρκέψω χορό πάλε. Λυσιώ να ακούσω μιαν μπατσιάτα και να χορεύκω στον ρυθμό και να κουραστούν τα πόθκια μου που το χόρεψε χόρεψε. Να έχω χρόνο να πάω για μαθήματα χορού και να έχω χρόνο να πηγαίνω στα πάρτυ και γενικά να χαθώ σε ένα incondicional. Να κινείται το σώμα μου στον ρυθμο και να χαλαρώνει, να λιώνω στην μουσική και ξεφεύγω που το πλαίσιο της καθημερινότητας. Να αφήνω την κυριαρχία στα χέρια κάποιου άλλου και απλά το σώμα μου να ακολουθεί και να εκφράζει εκείνο το κομμάτι που δεν εχει χώρο να φανεί εδώ και χρόνια.
Εξερίζωσα τον φόβο εξερίζωσα και τους ανθρώπους, εξερίζωσα τις πεποιθήσεις, εξερίζωσα την αυτοαμφισβήτηση. Δεν δέχομαι να χωστώ πίσω που τους φόβους και τες αμφιβολίες. Επάλεψα το, εν τόσο ευκολο να μπεις πίσω που την ασπίδα σου, τοσο ασφαλές και σίγουρο. Αλλά αρνούμαι να φοούμαι.
Θέλω.να.ζω.με.ανοιχτα.τα.χέρια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου