Έχω πάρα πολλά μες το μυαλό μου, βουίζει, σκεφτομαι, ασταμάτητα. Ώσπου κ ανεπαίσθητα εχτές το πρωί έσκασε μια βόμβα ησυχίας. Ένα κενό. Σαν τον ήχο του τίποτε. Εκεί που είχε ήχο και εικόνα και ζωή, τωρά έχει τίποτε.
Το να πεθανίσκει ο παππούς σου στα 90+ εν κ ειναι κάτι τραγικό. Εν ευλογία. Να γερνά σπίτι του, που το εχτισε με τους αρφούες του, περικυκλωμένος που την οικογένεια του.
Το να πεθανίσκει όμως, τούτος που ζωγράφιζες μαζί του όταν ήσουν μιτσια, με το κόκκινο μολύβι του χτίστη, κείνος που έρκετουν που την δουλειά και εκάθετουν να παίξετε κομμωτήριο, κείνος που σου τραγούδαν σιγανά, που σου ελάλε "εάν μου πεις" κ μετά ελάλε ένα αίνιγμα, εκείνος που έκαμνε μαζί σου κατασκευές, αγαλματάκια που γύψο, και ψηφιδωτά που κομματούθκια που τα χτίσματα, εκείνος που άμαν άρκεφκε να γελά ήταν μέχρι δακρύων, που εν επέτασσε τίποτε επειδή ούλλα έξερε να τα σάσει, που άμαν επελλάριζες ελάλε σου "τόσην ώρα ήσουν καλα τωρά ναμπουπαθες", τζιείνος που ήταν σιγανός αλλά σταθερός, σε ούλλα τα δύσκολα ηρεμος και στωικός, τζιείνος που εθώρε τα κοπελλούθκια σου κ έπαιζε τους ακόμα κ με το μπαστούνι, και ελάμπαν τα μάθκια του. Τούτος άμαν πεθανίσκει, ε εν κάτι που αφήνει ένα κενό. Μιαν ησυχία. Κάτι που εν αναπληρώνεται.
"Έτσι είναι αγάπη μου", λαλώ του "τα σώματα μας επιστρέφουν στην φύση απο όπου ήρθαν"
"Γιατί μαμα το κάνει τούτο η μητέρα φύση;"
"δεν το κάνει η μητέρα φύση, απλα εν η ανθρώπινη φύση" απαντώ του σαν προσπαθεί να το χωρέσει μες το νου του
"ναι αλλα τουλάχιστον έχω τον μέσα μου, εγώ ειμαι απο σένα κ τον παπα, εσυ απο τον παππου και την γιαγιά, η γιαγιά απο τον παππου κ την γιαγιά, ετσι τον έχω μέσα μου τον παππου"
"ναι, παλε εν η ανθρωπινη φυση" λαλώ του
ππι εσ μεν το κάνουμε το όλο το θέμα με τα συλληπητήρια, μεν μου πείτε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου