Time Out #43 Στο ταμείο του Λιτλ

λίγα πράματα με νευριάζουν πλεον. 

προσπαθώ να ειμαι ήρεμη, detached, απομακρη. Να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια.

Να προσπαθώ να βρίσκω τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Να μεν χαλώ την ενέργεια μου. Πάω για αγιοποίηση θεωρώ. Ατ σαμ ποιντ ενδέχεται να αναβλύσουν μύρο οι μασχάλες μου με αυτή την ζεν στάση. Οξά το ζεν εν για βουδισμό; Τι αναβλύζουν οι μασχάλες των βουδιστών;

Ένηγούεη, γαμιέται το σύμπαν τους τελευταίους μήνες αλλα εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια. Δεν χαλώ την ζαχαρένια μου για τον οποιοδήποτε κυρία μου, οχι κυρία μου. Δεν θα χαλάσομεν την ηρεμία μας επειδή πρέπει να την διατηρούμε-την ηρεμία μας- στην διαρκή κρίση πας την κρίση που εν η υπέροχη ζωή που ζούμε. Ναι έτσι ειναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της και ναι έτσι εν η ζωή με τα πάνω της κ τα κάτω της, και οτι φέρνει η ζωή πρέπει να τα διαχειριζόμαστε και να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια ως παρατζιει να φκάλουμε και αυτή την μέρα. Ε τελοσπαντων μυρίστου φύσα μυρίστου φύσα απέκτησα άγχος, απέκτησα εκζεμα απέκτησα μια φάουσα αλλεργίες, και τέλοσπαντων μπας κ ούλλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα για την ηρεμία και η πίεση του να μεν νευριάζω με το παραμικρό κ να μεν κάνω έκρηξεις τύπου Ετνα, τελικά οδηγούν στα αυτοάνοσα κάτι τέτοιο εδιάβαζα προχτές. Αλλά ηρεμία επδ αν φλιπάρω δεν θα περάσουμε καλά. Έτσι βλέπεις με απέναντι σου ήρεμη κ κομποζτ τζιαι άι χαβ μάι σχιτ άντερ κκοντρόλ αλλά μέσα μου κρούζει η Έτνα. Μέσα μου η φαιά ουσία φακκά γυρό σαν τον ring of fire που είδα σε ένα ντοκιμαντέρ που ήμουν 15 και επείστηκα οτι εννα πεθάνουμε ούλλοι την επόμενη διετία που μια έκρηξη ηφαιστείου. Ηρεμία, πάμε να φυσήσουμε κεράκια να ρουφήσουμε χόρτα ξέρω γω τι πρέπει να κάνουμε. 

Παμε στο λιτλ. Πιάννουμε ενα κασόνι που ήταν στην φρουταρία τα οποία μετά τα πέρνω σπιτι και διασκεδάζουν οι γάτες 2-3 μέρες, βαζουμε καμιά 20αριά πράματα με τον γιο. Πάμε στα ταμεία, εγίνετουν της που-τά-νας. Όχι το συνηθισμένο της πόπης που γινεται στο λιτλ. Της πουτάνας. Είχε 2 ταμεία και ουρές στο καθένα απο 7-8 άτομα τα οποία είχαν γεμάτα καρότσια, και 6 self check out που πάλε η γραμμή ήταν 7-8 άτομα και επίσης επδ εν καινούριο το κονσεπτ εκαναν πολλή ώρα ο καθένας. Οπότε τα νεύρα ήταν στα κόκκινα, η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, ούλλοι εδυσφορούσαν εδυσπυρκούσαν, η ένταση εκόλλαν πάνω σου σαν την υγρασία της Πάφου. 

Μπροστά μου μια κορούδα έτσι 30άρα, με τα κολάν της και τα athleisure της, με τα χείλη της τύπου Ελκαλια. We love gen z μεν μουρμουράτε αλλά αν εχει τάιπ, εν τούτος, χαχα. Μια χαρά όμορφη κορούδα κομμον σασμένη κυπραία. Εβαλεν τα πράματα της πας τον ιμάντα κ εβάσταν το τηλέφωνο. Εγω εντωμεταξύ τίπικαλ μεσήλικας κυρία που έχει το ένα κοπελλούι μαζί της καθώς το άλλο κάμνει μπαλέττο κ στα 45 λεπτά διαθέσιμα έχει άλλες 5 δουλειές να κάνει-οπου η μια ειναι να σκοτωθεί που μιαν σκάλα, ου σόρρυ τούτο έγινε μετά, σποιλερ αλέρτ. Πίσω στο θέμα μας. Προχωρούσε η γραμμή η κοπέλα εθώρεν στόρις, ο γιος μου ερώταν με κάθε 1 λεπτό αν γίνεται να πιάσει κάτι που τα 1ι498856-π3-92109212υ45849θ3984 πραματα που έχουν τα σούπερμαρκετ εκτεθιμένα να θωρουν τα κοπελλούθκια μας σαν καρτερούμε στην γραμμή. Ουλλοι αχχα κ βαχχα και πφφφφφ κ δυσπύρκασμα. Έρκεται η ώρα και η στιγμή που αρκέφκει και χτυπά της τα πράματα της κορούδας. Η κορούδα πάει στο τέλος του ταμείου και αρκέφκει κ οργανώνει τα πράματα της σε τσέντες, προσεχτικά, βάλλει φκάλλει, ο ταμίας κουντά της τα ευγενικά. Μάνα μου πολλά οργανωμένη κορούδα. Ήντα καλά να ήταν κ γρήγορη. Αλλά οκ αν εισαι γρήγορη πολλά πιθανον να μεν εισαι πολλά οργανωμένη. Τέλοσπαντων αργά και σταθερά και βάλε φκάλε συνεχίζει η κοπέλα. Σε μια φάση αντιλάμβάνεται ότι σχεδόν εποσπάστηκε και γυρίζει και λέει "ου εν εβαλα την λιτλ καρτ μου". Οκ ενναιν τιποτε, 1 δευτερόλεπτο έξτρα ενναιν κάτι. Αννοιει το τηλέφωνο, νεκατώνει, νεκατώνει,

νεκατώνει,

νεκατώνει, 

νεκατώνει. 

Αρκέφκω κ τριβιτζιάζουμε, περνά ένα λεπτο θωρεί το τηλέφωνο, ο ταμίας εν την διακοπτει αλλα εποσπάστηκε με το χτύπημα κ απλά στέκει κ θωρεί την. Αρκέφκω και θωρώ γυρώ μου, για να σπάσει η ένταση του βλέμματος μου. Αμπα κ κρούσω την καταλάθος με τα λέηζερ που φκαίνουν που τα μάθκια μου. 

"Εξιενώθηκε ο λογαριασμός μου" λέει του ταμία. 

"ενωθείτε πάλι" απαντά τζιείνος "καμιά φορά όταν γίνεται ανανέωση η εφαρμογή σε πετάει έξω"

Βλέπει το τηλέφωνο της αλλο λλίο. 

"ε εξέχασα τους κωδικούς μου"

"αν κάνετε forget password;" λαλεί της ο άλλος. 

Εντωμεταξύ πίσω Εγώ, το κοπελλούι μου, ο λεωνίδας, οι 300 και οι πέρσες. Η κοπελλούδα χαλαρά, να περάσει τους πόντους να πιάσει το κουπόνι 1 ευρώ που το λιτλ. Αναγκαίο να καρτερούν οι Μυρμιδόνες με τον Αχιλλέα πισω μας για τους πόντους του Λιτλ. Σκέφτου πόσο στον κόσμο σου πρέπει να είσαι να κάθεσαι τόσην ώρα να γυρεύκεις να ενώσεις τον λοαρκασμό σου και να ξίασες τον κωδικό, και να κανεις και forget the fucking password. 

Κανονικά τζιαμέ καρτερούμε, Τελικά μετά ήβρε τον νέο κωδικό μες το ήμεηλ της εμπήκε, έπιασε τους πολύτιμους πόντους my precioussssss του λιτλ. Συνέχισε έτσι να τα βάλλει οργανωμένα. Εγώ να ξικαπνίζω κανονικά κανονικότατα. Ποσπάζεται, πρώτα ο θεός, και αρκέφκει να γυρεύκει να πλερώσει. Ανοίγει το πορτοφόλι, το μελετά, φκάλλει την κάρτα, την μελετά, την βάζει αργά πας το μηχανηματούι σαννα κ εφοάτουν οτι εννα κάνει έκρηξη. Θωρώ ψηλά, προσπαθώ να φυσήσω το κεράκι αλλά εν λαμπρατζια πλεον, και δεν υπάρχουν λουλούδια να μυρίσω. 

και δεν περνά η κάρτα. 

Αρκέφκω να θωρώ γυρώ γυρώ, λέω εν αόρατος φακός εν γίνεται, εν κοινωνικό πείραμα του τικ τοκ να δουν την πελλή που εννα εκραγεί απέναντι στην φτωσιή κορούδα. Καρτερώ την κάμερα, η το κινητο που μας καταγράφει. Εν θωρώ τίποτε. Εντωμεταξύ η άλλη χαλαρά, ταχύτητα της σιελώνας βάλλει την κάρτα μέσα να φκάλει την άλλη, θεγέ μου πως να ειναι η καθημερινότητα της; Αγνή, ήρεμη, μακάρια. Όλα θα κινούνται αργά, σαν σκιές θα περνούν ούλλοι οι πελλοί σαν εμένα, οι φωνές μας στο αυτί της θα ακούγονται σαν μακρυνή ηχώ, τίποτε δεν θα διαταράσσει τα φκιόρα και τα κεράκια της.

ως τζιαμέ ηταν η υπομονή μου, ως τζιαμέ. 

"Μα περιπαίζεις μας κοπέλα μου, τάρασσε έχει τόσην ώρα ελυσες μας τα νεύρα μας, πίσω μου εν η κάθοδος των Αχαιων κι εσύ αγρόν ηγόρασεν. Τάρασσε να χαρείς και εννα φκει η ψυσχιή μου δαμέσα να σε καταδιώξει σαν την ερινύα" 

Πετάσσουμε πας τον ιμάντα, πιάννω τα τελευταία πράματα της,  αρκέφκω να της τα σύρνω πάνω της δυνατά, πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο, και πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο. Άρκεψε και υποχωρεί εντρομη, εγώ νιώθω ζωντανή μετά που πολλύ καιρό, και τέλοσπαντων θωρεί με και το μωρό και διώ κακο παράδειγμα, και φαντασιώνουμαι να την πιάννω  που τον κότσο και να την δέρνω, πάτσους κ κλωτσιές, αλλά πρέπει  να είμαι ήρεμη και να φυσώ και να ρουφω κ εν θυμούμαι με ποιά σειρά πρέπει να γίνουνται τούτα και τι φταίει η φτωχή η καημένη η κορούδα, ετσι εγεννήθηκε πρεπει να έχουμε κατανόηση και δεν ειναι ούλλος ο κόσμος δικός μας να κινούνται με τους ρυθμούς μας και να έχουν τις έννοιες μας. ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΠΚΟΙΟΝ

Τελοσπαντων 

ΥΓ μπλέκω την πραγματικότητα με την φάντασία. Δυστυχώς δεν υποστηρίζω το ξύλο ούτε την βία.