Πνάσε κόρη μου

Βαστώ το σπαθί ανάποδα κ περπατώ, η μύτη του σέρνεται χαμέ. Μες τον λαβύρινθό, αναβοσβήνουν φώτα, λάμπες. Κατι περπατά πας τους τοίχους. Η υγρασία κολλά πάνω σου. 

Είπα εφύλαξα τα ούλλα. Είπα, εν θα ασχολούμαι με τίποτε. Είπα, εν αξίζει η ενέργεια. 

Αφήνω τα άτομα να περάσουν και να δείξουν. Χρόνια και δεκαετίες προσπαθούσα να βάλλω την προσπάθεια, την ενέργεια, τον εαυτό μου. Τωρά κάθουμαι απλά πας την καρέκλα, καρτερώ να δείξουν τον εαυτό τους. Ότι δείξουν, ότι μπορούν να δείξουν, ότι θέλουν να δείξουν. Δεν με κόφτει το γιατί. Εν χρειάζεται να καταλάβω τον α, τον β, τον γ. Το μόνο που με κόφτει ειναι αν έχει επίδραση στην ζωή μου, αν μου προκαλεί θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, αυτό το πέρασμα του κομπάρσου και του βοηθητικού ρόλου, αν αφήνει κάποια εξέλιξη στην ιστορία. 

Βαστώ το σπαθί. Περπατώ κ φωνάζω

"Πού εισαι;"

Ησυχία

"Απάντα επειδή θα σε βρω"

Ησυχία

Κλωτσώ τες πόρτες. Μία μία. Κάνουν εκκωφαντικό ήχο σαν αννοίουν και φακκούν πας τον τοίχο. 

Βρίσκω την μες την άκρια του δωματίου. Ξαπλώνει στην πλάτη της. Θωρεί το ταβάνι. Δεν ταράσσει. Κουντώ το χέρι της με το πόδι μου. 

"Σήκου πανω" λεω της

"Εκουράστηκα" 

"Εν με κόφτει σήκου πάνω" λέω και τραβώ το σπαθί μου κοντά της

"Εν αντέχω"

"Τάχα έχεις επιλογή; Εν έχεις επιλογή. Δεν μπορείς να κουραστείς, δεν μπορείς να σταματησεις, δεν μπορείς να πελλάνεις, δεν μπορείς να πεις αστα λα βίστα και να εγκαταλείψεις τα πάντα. Δεν έχεις επιλογή. Σήκου, σκάσε κ προχώρα. Εν έχει εύκολη λύση, εν εχει διέξοδο, εν έχει κάτι να αλλάξεις και να γίνουν όλα αλλοσπως. Μπορείς μόνο να περνάς καλά σαν τα κάνεις τούτα ούλλα, με όποιους μπορούν να σου προσφέρουν χαρά"

Θωρεί με. Καρτερά τα "ε να σε βοηθήσω με αυτό, ε εσκέφτηκες αυτό; ε είδες και αυτή την επιλογή; ίσως αν κάνεις έτσι;" Σάννα και εν τα σκέφτηκε ούλλα 30009 φορές το κάθε σενάριο ο νους της τρέχει που τα αυτιά της που το overthiking. 

"Σήκου και κανεί κλαψομουνιάσματα"

Πάει να πει μα κ μου αλλά: 

"Ξερω το εν αντιφεμινιστικό αλλά it works τζιαι εν ωραία λέξη"

Σηκώνεται. 

"Μόνο για σένα φκάλλω τούτο το σπαθί πκιον να το ξέρεις" λέω της με μισό χαμόγελο 

Περπατώ μπροστά. Σηκώνω το σπαθί μπροστά μου. 

"Ακούω οδηγίες" λέω της και ακούω την που χαχανίζει

"Πνάσε κόρη μου με τα γιάιματα πάλε" λέει και φκαίνουμε που τον λαβύρινθο.