το στοιχημα

(Blurb στο τέλος για καποιους που μου ποστάρουν:κχμ κχμ πλεονασμος. κχμ κχμ  )

Επιασε με μια κρισάρα, ποτζιείνες που με θωρείς ήρεμη όμορφή και ωραία χαμογελαστή λειτουργική, τζιαι πουμέσα μου υπάρχει τρικυμία εν κρανίω κυριολεκτική, τα συναισθήματα νεκατωμένα, τα νεύρα τριγκαρισμένα (ναι βάλλω ενα -σμένο στο τέλος κάθε λέξης εγγλέζικης και χρησιμοποιώ την έσιει τίποτε;)

Ελέγχω το ρολόι μου, εν κοντεύκει η περίοδος μου. Φακ λαλώ εν 100% κρίση. Εν θα σας πω τι με έκανε τριγκερ, εν μια πελλάρα παρεξήγηση και κάτι που ελύθηκε. Αλλά το ποιντ ήταν η αντίδραση μου. Αποσυντονίστηκα, δυσκολεύτηκα να συγκεντρωθώ, έππεσε η διάθεση μου. Έππεσε το σύστημα. Άρκεψε το troubleshooting, χτυπούν κόκκινο τα trust issues μου, ξεκινά το στρες του εν θα ξεπεραστεί ποτέ τούτο το θέμα, ξεκινά η κατρακύλα, ξεκινά το better safe than sorry. 

Η επιλογή μου, τα τελευταία χρόνια ειναι να προσπαθώ να μείνω ανοιχτή. Ασχέτως αν σε οποιοδήποτε επίπεδο, καποιες σχέσεις μου καταρρεύσαν πανηγυρικά και θεαματικά. Ασχέτως αν επετσόκοψα σχέσεις σημαντικές, δεκαετιών, που έπρεπε να γίνει για να καθαρίσουν τα πάντα. Ασχέτως αν επρεπε να φύουν άνθρωποι για να γίνω εγώ "υγιής".  Είναι όλες πληγωτικές καταστάσεις-επειδή όσο και να είσαι καλύτερα σε βάθος χρόνου με την απουσία κάποιων ατόμων, θα πονά με κάποιο τρόπο έλλειψη επικοινωνίας. 

Τούτο το πετσόκομα, το ξεκαθάρισμα, και οι συνειδητοποιήσεις των τελευταίων ετών αν και με κάναν πιο σταθερή, ήρεμη και ευτυχισμένη, δεν παύουν ώρες ώρες να πονουν. Σαν τους επιβιώσαντες που πονούν τους τραυματισμούς τους αμαν κρυαδίσει. Ετσι και τα δικά μου, άμα τριγκαριστούν αρκέφκουν κ φακκούν πας τα νεύρα μου. Εν το πιο εύκολο πράμα άμαν ειμαι μέσα σε τούτο το μουτ, να κλείσω, να πω ρε εν πιο εύκολο απλά να μεν θέλεις τίποτε, μόνη μου μόνο, ειμαι αυτάρκης, δεν χρειάζομαι κανένα και τίποτε. Η απολυτη ανεξαρτησία εν η απόλυτη ασφάλεια. Η απόλυτη απαξίωση των ανθρωπίνων σχέσεων είτε ερωτικές είτε φιλικές εν η απόλυτη ασφάλεια. Κανένας δεν μπορεί να σε πληγώσει αν δεν έχει κανένα αρκετά κοντά. 

.

.

.

Αλλά δεν θέλω. 

Θέλω να έχω ανθρώπους. Θέλω να μείνω ανοιχτή σε εμπειρίες, θέλω να είμαι ανοιχτή στο ρίσκο, στα συναισθήματα, και στην αξία που θέλω να έχουν στην ζωή μου η φιλία και η συντροφικότητα. Δεν θέλω να ειμαι μόνη μου επειδή καταφέρνω τα πολλά καλα και δεν χρειάζομαι κανένα. Δεν θέλω να μεν χρειάζομαι κανένα-αν και μπορώ. Θέλω να έχω άτομα γυρώ μου που να συμβάλλουν στην ζωή μου να γίνεται όμορφη και exciting. Που φέρνουν τες αποψεις τους, και το χάζι τους, και τα αστεία τους, και τα πάντα τους. Ότι φέρνουν, μεγάλο ή μικρό, λίγο ή πολλύ. Θέλω κάποιους όμως, που να καταλαβαίνουν ότι στην ζωή μου κάνω τους συνειδητά χώρο. Δεν χρειάζομαι να ειναι εκεί για μένα, αλλά θέλω να ειναι εκεί για μένα. Όπως κι εγώ γιαυτούς. 

Παλιά έγραψα σε αυτό το ίδιο μπλογκ, ότι η καρδιά μου άνοιξε με συγκεκριμένα άτομα, με τσεκουριάσματα και against all odds. Αυτό ήταν αδυναμία χαρακτήρα-ΜΟΥ. Αυτό ήταν ανωριμότητα. 

Το στοίχημα πλέον, ειναι η καρδιά μου να εν ανοιχτή για μένα, απο επιλογή δική μου, και οχι λόγω των πράξεων των άλλων. 

Οπότε, όσο δύσκολο κ αν ειναι, και προς το παρόν ξέρω γω ο δρόμος στην καρδιά μου εν το κάστρο του Τακέσι, το fear factor και τα παiχνίδια χωρίς σύνορα όλα μαζί, το σημαντικό ειναι ότι παραμένει ανοιχτή. Δεν θα βολευτώ στην άμυνα. 

Blurb: 

Το στοιχημα ειναι να μεινει η καρδιά μου ανοιχτή σε μελλοντικές σχέσεις και στο μεγάλο ρίσκο να ξαναπληγωθώ απο ανθρώπους μετά που ήταν πολυτραυματίας τα τελευταία χρόνια. Επειδή πιστεύω οτι η ζωή εν μιτσιά και εν έχουμε χρόνο να χαννουμε πας σε άμυνες. Προτιμώ να γεύομαι παρά να φυλάουμαι.