Την πρώτη φορά που μου είπαν "τζιαι με ένα καλό παιδί" εξιππάστηκα. Τι έχουν τα παιθκιά μου δλδ; Τζιαι γίνεται να τα δώκω πίσω να πιάσω τζιαι να πιάσω άλλο που να εν καλό; (καλά εν ήταν πολλά αστείο αλλά δεν ειμαστεν και τίποτε στάνταπς δαμε όππεν μάικς)
Μετά εξαναείπαν μου, και εσιγουρεύτηκα ότι μιλούμε για την αποκατάσταση μου. Ήγγικεν η ώρα που πρέπει να αποκατασταθώ προφανώς. Αρέσκει μου πολλά που καρτερούμε οτι πρέπει η ζωή όλων μας να ακολουθεί μια αναμενόμενη πορεία, και όλοι θέλουν να σου το επικοινωνουν. Άτε μπήκες στο τρίτο έτος χωρισμένη τράβα μπρος, πάμε στον επομένο. Μεν αρκείς. Πάμεν απο milestone σε milestone. Εγώ βάσει της πίστας "χωρισμένη" τώρα πρέπει να προχωρήσω στο επόμενο επίπεδο. Εν σάννα και παίζουμε "The Sims" που επέρασα ξέρω γω Χ χρόνο να είμαι λυπημενη και τωρά πρέπει να κάμω ξανά πράσινο αστραφτερό το διαμαντάκι μου που πάνω και να έχω νέο στόχο στον τομέα "relationships". Αν μεν ξέρεις τι λέω σαν έπαιζες Sims (1,2,3,4).
Τωρά τες γιορτές μου το είπαν πολλάκις "ατε τζιαι με μιαν καλή τύχη". Εντωμεταξύ η τύχη μου εν επιπέδου "εκερδισα το φλουρί της βασιλοπιτας πρώτη φορά στην ζωή μου στα 38" άρα εν επολλοβασίστηκα ποτέ σε αυτή.
Οποτε ώσπου να φκούμε που τούτην την ιστορία του "τζιαι με ένα καλό παιδί", και πριν να αρχίσουν τα "οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες" σε κανένα εξάμηνο, θα αρκέψω τα off roads στα expected life milestones, βάλλω την καππελαδούρα μου και βάλλω τους στόχους του 25
1. ένα μασάζ κάθε μήνα
2. να μάθω να ακούω γαλλικά και να καταλάβω
3. εκπλήρωση της λίστας με τα μέρη που θέλω να πάω εκδρομές
Να πρασινίσουμε το διαμαντάκι μας και φέτος fellow sims!
Συμπάσχουσα. Και ποιός μας λέει ότι το "τζιαι με ένα καλό παιδί" δεν είναι σαν τον άγιο βασίλη όταν ήμασταν μικροί; ή σαν τον παράδεισο όταν είμαστε μεγάλοι; Είναι ένα παραμύθι που μας έχτισαν στο μυαλό για να ελπίζουμε σε κάτι "μαγικό" ώστε να προσμένουμε το επόμενο milestone της ζωής, όσο πικρό και να είναι στην πραγματικότητα. Για τον Άγιο Βασίλη είναι ακόμα έναν χρόνο λιγότερο που απολαμβάνεις σαν παιδί, για τον παράδεισο είναι προφανώς το τέλος της ύπαρξης μας και ο γάμος ("τζιαι με ένα καλό παιδί") είναι η σκλαβιά της κοινωνικής αποδοχής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ δεν θα πάρω. Επιλέγω να είμαι ρομαντική στα μικρά της ζωής και ρεαλίστρια στα μεγάλα.
ok, μεγάλη η κουβέντα η πιο πάνω. Αλλά θεωρώ ότι υπάρχουν άτομα που μας ταιριάζουν, τα περισσότερα φυσικά ταιριάζουν μας φιλικά. Πολλά δύσκολο, τουλάχιστον για μένα να μου κάνει κάποιος το κλικ. Αλλά δεν θεωρώ οτι εν επιπέδου Αγιου Βασίλη. Πιστεύω ακόμα στην αγάπη, επδ κυρίως ξέρω πως αγαπώ εγώ. Κ επειδή οκ βλέπω κ καλές σχέσεις, δεν έχει τέλεια σχέση, αλλά εχει πολλά καλές.
ΔιαγραφήΑλλά στο επόμενο σου σχόλιο θα επικεντρωθώ. Με νευριάζουν τούτα τα expectations, και τα στερεοτυπα, του τι πρέπει να νιώθεις, και τι πρέπει να γίνει κ αμαν εισαι εχτός του καλουπιού να βιαζόμαστε να ξαναμπούμε στο καλούπι. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Δεν αποκλείω τίποτε, απλά δεν θα πιεστώ απλά για ακολουθώ τις αναγκες των γύρω και της κοινωνικής αποδοχής.
ΧΧ Μπ.