Amy, Duffy, Adele

Έτσι γράφει ένα CD με τα γράμματα μου πάνω. Έκαμα το της μάνας μου τον καιρό που εγράφαμε CD για να ακουμε μουσική που μας άρεσκε. ΄Ηβρα το μες το συρτάρι της τυχαία, μαζί με πολλά άλλα που της έκανα. Sharing music is a love language 

Amy, Duffy, Adele. 

Εγκρούπαρα τες τον καιρό που βγήκαν όλες παράλληλα. Ήταν όλες συνομήλικες μου, ήταν όλες με μια φωνάρα και ιδιαίτερο στυλ στα ρούχα και την εμφάνιση, το οποίο είχα υιοθετήσει σε ένα βαθμό. Εκυκλοφορούσα με τα φουστανούθκια μου τα κοκτέηλ και το μοντερνο pin up. Τραγουδούσαν ενα ποπ βέρσιον jazz blues soul και ήταν εγγλέζες με issues. 

Από όλες μου άρεσε η Duffy. Ήταν φωνή που μου ταίριαζε παραπάνω στο αυτί, επίσης είχα ταυτιστεί με κάποια τραγούδια με αυτό που εβίωνα στην δική μου ζωή (Warwick Avenue, Delayed Devotion) και γενικά ήταν πιο δυναμική από τις υπόλοιπες. Η Adele ήταν πιο γλυκιά και μελλοου, και η Amy αν και πιο δημοφιλής, και τα τραγούδια της πιο ευρέως γνωστά έβγαζε μου την παθητικότητα στην ζωή που σήμερα απεχθάνομαι, αλλά ακόμα και στην ανωριμότητα στην έλλειψη εμπειριών των 20+ μου δεν συμπαθούσα. Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω πως κάποιος μπορεί να επιτρέπει να έρχονται όλα να τον βρίσκουν χωρίς να αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του. Όσο δημοφιλής και να ήταν η Amy όταν ακουα τους στίχους της έθελα να την πιάσω που τους ώμους να την σούσω 

"ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΚΟΡΗ ΕΝ ΠΑΕΙΣ ΡΙΧΑΠ" 

"ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΚΟΡΗ ΕΠΗΕ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΟΥΜΑΣΤΕ Κ ΚΛΑΙΜΕ ΜΠΑΚ ΤΤΟΥ ΜΠΛΑΚ; ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑΝΑΘΕΜΑ ΝΑ ΠΑΕΙ"

Τα χρόνια περνούσαν, η Amy επέθανε, και έγινε έτσι "αθάνατη". H Adele, κρατήθηκε, δούλεψε τον εαυτό της, έτσι κ αλλιώς ήταν πάντα φωνάρα, και φκάλει αραιά και καλοδουλεμένα αλπουμς. Το 2021 η κόρη μου ήταν 5 και θυμάμαι που της έλεγα πόσο περίμενα το τραγούδι της Adele/Easy on me και όταν εγίνε release εκαθούμασταν μαζί πας τον καναπέ να το ακούσουμε πρώτη φορά. Και ήρτε κοντά μου και αγκάλιασε με στο αίσθημα της φωνής και το βάθος του πιάνου. Μετά εβάλαμεν το αλλο 5-6 φορές. Sharing music is a love language και το δείχνω και στα παιδιά μου. 

Τα χρόνια περνούσαν, εγύρεψα πολλές φορές την Duffy. Επίστευα ότι θα γινόταν δημοφιλής. Επίστευα ότι είχε το. Είχα πέσει τόσο έξω; Είχε ξανακυκλοφορήσει το Begging απο τους Maneskin και την θυμήθηκα πάλε-το είχα ακούσει πρώτα απο αυτήν. Που εχάθηκε η Duffy; Μετά που χρόνια αποκάλυψε το τι φρικτό της είχε συμβεί και αποτραβήκτηκε. Απαγωγή, αιχμαλωσία, επανειλλημένοι βιασμοί. 

Το CD μου εν ακριβώς μια στιγμή στην πορεία της ζωής τους, που όλα ήταν ακόμα πιθανά. Ηταν πριν να ξέρουμε τι ερχόταν για την κάθε μια. Πριν την "στροφή" που θα κατέληγε στον φυσικό θάνατο της μιας, στον νοητό θάνατο της άλλης και στο άνθισμα της τρίτης. 

Καμιά φορά σκέφτουμαι, που ζούμε τις ζωές μας, και σε κάθε στροφή, κάθε διχάλι ή διασταύρωση προχωρούμε, είτε ενεργά είτε παθητικά στην εξέλιξη της ζωής μας. Και πάλε μπορεί να ερτει να διασταυρωθεί στην πορεία μας η πορεία κάποιου άλλου. Στην πορεία της Amy, πόσο καταλυτική ήταν η παρουσία του  συζύγου; στην πορεία της Duffy ο άγνωστος βιαστής, και στην πορεία της Adele τι ήταν εκείνο που την έκανε να ξεφύγει και να ανθίσει, εξαιρώντας απο την εξίσωση πάντα τον παράγοντα της τύχης. 

Βάρτε το distant dreamer της Duffy και ακούστε την αθωότητα μιας μιτσιάς πριν την χάσει για πάντα. 

Αυτά επαίζαν μες το μυαλό μου με το CD Amy, Duffy Adele. 

Με κατάκλησε τα συναισθήματα εκείνης της εποχής, άραγες τα φουστάνια μου υπάρχουν ακόμα; Αμφιβάλλω, συχνά πετάσσω πράματα. Έτσι κ αλλιώς, δεν ειμαι εκεινο το άτομο πλεον, κάτι που μου βγήκε σε καλό. 

Τι παράξενο, να θωρείς και να ακούεις κάτι που μιαν φάση ενώ ξέρεις τι ακολούθησε.