4.0

Πάλε δαμε. 

Άλλη, αλλά δαμέ. 

Νομίζω έπρεπε να μπω στο κουκούλι μου, να αναμασήσω τον νου μου. Να δω εμένα ξανά ξανά ξανά. 

Το 2022 είχα γράψει αυτό. Για την πελλή μέσα μου. Μερικούς μήνες τα πάντα γκρεμίστηκαν. Είχα βιώσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια, τόσα πράματα που δεν εφκάλλαν κανένα νόημα. Εγώ δεν έκαμνα νόημα. Κανένα νόημα. Το τι έκαμνα τα τελευταία 2 χρόνια της ζωής μου ήταν να πιάσω το παζλ της ζωής που έζησα τα τελευταία 10 χρόνια και να το φτιάξω. Να οργανώσω το χάος, την παράνοια, τα σκοτάδια, τα λαμπερά φώτα και τα ουράνια τόξα. Και να ακολουθήσω τα φωτεινότερα αστέρια στην άκρη του τούνελ, τα μόνα αστέρια που φώτισαν τον δρόμο μου όσο προσπαθούσα να φκω από την νύχτα, μια κόρη και ένας γιος. Με ψυχολογικά δεκανίκια, κούτσα, κούτσα, και κωλοσυρτά, με ανθρώπους να με τραβούν και να με ισιώνουν διένυσα τούτον τον δρόμο. Όταν τελειωσα με τουτο τον δρομο είχε ξεκινήσει ένας πιο δύσκολος δρόμος. Ο δρόμος της ανακάλυψης του εαυτού ξανά που την αρχή. 

Είμαι δαμέ. 

Είχα γράψει το 2023 για την καρδιά μου δαμέ. Fortified. Το λάθος μου, το μεγα. Η δυναμη δεν ειναι στα τείχη. Η δύναμη δεν ειναι στην απαξίωση. Η δύναμη δεν ειναι στην άμυνα. Η δύναμη δεν ειναι στον κυνισμό. Η δύναμη ειναι στις ανοιχτές καρδιές, στες πράξεις που εν καθαρές, στο φως, στες ίσιες κουβέντες. Η δύναμη εν στην πανοπλία των ορίων που παλέυκω να βάλω, καθώς δεν χάνω εμένα, το χιούμορ μου και την ανοιχτή μου καρδιά. Η δυναμη ειναι να με τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά. Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει λαλεί το φακινγκσπαστικότραγούδιπουμισώ. Αλλά έχει δίκαιο. Η καρδιά πονάει, απίστευτα, απίστευτα πολλά, τόσο πολλά όταν ψηλώνει. Αλλά η νίκη της δοκιμασίας αυτής και του πόνου, είναι η καρδιά να μείνει ανοιχτή. 

Τζιαι παράλληλα καθώς ζω την απόλυτη ματαίωση του εαυτού μου τα τελευταία χρόνια, καθώς ζω την απόλυτη ψυχολογική καταρράκωση καθώς παράλληλα συζητούμε για θέματα ζωής και θανάτου μια φωνή μέσα μου αρκέφκει "πνάσε κόρη μου τζιαι συ έχει πλάσματα που έχουν κανονικά προβλήματα τοσων χρονών γεναίκα και μυξοκλαίεις ατε σήκου κ σκάσε" 

Με τα χέρια ανοιχτά λοιπόν, το κεφάλι ψηλά, με τα μαλλιά πιο κόκκινα που ποτε, σκαζω-ταχα-, περπατώ και χορεύω.

Καλωσήρθατε και πάλι στο τσίρκο μου.