Μια ιστορία #12

"you and I are gonna live forever" 

τραγουδούσε του την νύχτα πριν να φύγει απο την χώρα χωρίς κανένα σχέδιο. Κατέβασεν την απο την μοτόρα. Ήταν ψόφος. 31/12. Αγκάλιασε τον. Πότε θα τον ξαναθωρούσε; τουτον τον παιδικό της φίλο που της ξεχώριζε φύλλο φύλλο το μυαλό της. Που αναλύσαν κομμάτι κομμάτι θεωρίες, ισορροπίες, φιλοσοφίες, φυσικές και χημείες. Κανένα θέμα δεν ήταν ταμπου. Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Ήταν νέοι, ειχαν όλη την όρεξη, την ωρα και την διάθεση του κόσμου. Στα 25 τους ούλλα ηταν εύκολα.

Έφυε, χάθηκε, έστελλε μια στο τόσο update. Οι ζωές τους προχωρούσαν. Αυτός τον γύρο του κόσμου. Αυτή τες ρίζες βαθιά στην Κύπρο. 

Και περνούσαν τα χρόνια. Οι συζητήσεις εγίναν πιο δύσκολες, τα θέματα πιο σοβαρά. Πιο ψυχοδιαλυτικά. Πιο ζωής και θανατου. Πιο τραυματικά. Μεσαίας ηλικίας. 

"Θυμάσαι"είπε του "τότε που το πιο μεγάλο μας πρόβλημα ήταν να καταλάβουμε τον τάδε κ τάδε που έφκαλε μια θεωρεία;"

"Που δεν εβαστούσαμεν μία;

Που ερκεσουν σπιτι μου κ καθουμασταν χαμε επειδή εν ειχα επιπλα;

Που τσακωνουμασταν ποιος ηταν το μυαλύτερο σπάσμα; 

Που θέλαμε κ οι δύο το άγημα αλλα εν είχαμε την πειθαρχία να θκιαβάσουμε;

Που έφυες; 

Που έμεινα; 

Που μου μιλούσες τες νύχτες που έκλαια;

Που πλέον βαστούμεν να γυρίζουμεν εγώ με το κόκτεηλ φόρεμα και συ με το πουκάμισο στους αμπελώνες να πίνουμε κρασιά τα ηλιοβασιλέματα;

.

.

Που άρκεψα να περπατω προς τα δεξια;

Και συ συνέχισες προς τα αριστερά; 

Τζιαι βρεθήκαμε πλάτη πλάτη να προχωράμε αντίθετα; 

Που το καταλάβα;

Που το κατάλαβες πολλά αργά; 

Που έπρεπε να σταματήσω να γυρίζω το κεφάλι πίσω να δω ποσο μακρυά είσαι;"

Θυμάται που κατάλαβε οτι αναγκαστικά στην ζωή πρέπει να αφήνουμε άτομα πίσω μας. Όσο και να τα αγαπούμε. 

Που ήταν μιτσιά όταν έφευκε μια φίλη της που την καρέκλα ελάλε της "κράτησε μου την". Έβαλλε το χερι της πάνω κ οποιος έρκετουν κοντά ελάλεν του "ΚΡΑΤΗΜΕΝΗ"

Συναισθηματικές καρέκλες είχε τες κρατημένες σε όλη της την ζωή. Τώρα και να παει, δεν κρατά καρέκλα για κανένα. Όποιος θέλει, κάθεται.