Now I’m better solo, solo never let me down, didi-down-down-down

Επειδή μιαν μανία με την γιουροβιζιον την περάσαμε οικογενειακώς ας βαλουμε κ την πολωνια στον τιτλο για να μιλήσουμε για το solo traveling. 

 

Αποφάσισα στο τσακ μπαμ να παω ενα ταξιδι μονη μου. Η μια φιλη μου ηθελε να με τραβολοησει ποτζει, η άλλη ποδά. Εγω ήθελα να ειμαι εγώ στην ησυχια μου. Αγαπώ τες φίλες μου, αλλά μέσα σε τούτο τον δρομο που ετραβησα θελω κ τον εαυτο μου να τον απολαυσω. Να ειμαι εγώ αφιλτραριστη. Μου έλειψε αυτή η ηρεμία του μυαλού.

 

Ηβρα μιαν πολη ασφαλή, αγνωστη, καινούρια, για να εγκαινιασω την καινούρια Μπεατρίξ. Εκλεισα ξενοδοχειο στο κέντρο, εκλεισα εισητηριο οσο οσο τελευταίας στιγμής. Εσασα τα πραματα μου για φανσυ κλάσι γυριλλες στην Ευρώπη κ ωσπου να το παρω ειδηση ημουν στο αεροδρομιο χωρις κανενα πλάνο. Αυτό ηταν και το πλάνο, χωρίς πλάνο.

Ήταν όλα πανεύκολα και χωρίς πίεση, έφτασα στο ξενοδοχείο, που ήταν όσο πιο κέντρο και φθηνό γινόταν οπότε ήταν κάτι σε μικρό δωμάτιο φοιτιτικής εστίας. Και μετά;

Μετά ότι ήθελα έκανα. Μια απίστευτη ελευθερια, περπάτησα στους δρόμους, ξάπλωσα σε γρασίθκια, έδωκα πανω σε φεστιβάλ, ήπια, περπάτησα, γνώρισα κόσμο, πήγα σε μουσεία και σε μάρκετ. 

Η πιο όμορφη στιγμή ήταν όταν σε ένα ύψωμα κάθισα με έναν μηλίτη κ αγνάντεψα την πόλη, δίπλα μου μια γυναίκα που δεν γνώρισα ποτέ ξανά στην ζωή μου. Περάσαμε την μέρα μαζί στο άσχετο και μιλήσαμε ειλικρινά και απο καρδιάς, για όλα. Ταυτιστήκαμε και ταιριάξαμε, με πήγε σε μέρη ντόπιων και περπατήσαμε. Μου έπιασε το χέρι, και με κοίταξε "μου αρέσει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα", είπε. "όλα έχουν θετική κατάληξη φτάνει να το αποφασίσεις". Χαμογέλασα, της έσφιξα το χέρι, μιας άγνωστης που μοιραστήκαμε τα σώψυχα μας σε μια μέρα, μια άγνωστης που δεν χρειάστηκα να εξηγήσω πολλά. Που δεν χρειάστηκε να αποδείξω ποια είμαι, επειδή το ποιος/ποια είσαι βγαίνει πηγαία, από συμπεριφορά, από τα μικρά, από τις λέξεις που θα διαλέξεις, από τα συμπεράσματα που θα βγάλεις. 

Εγώ αυτά βλέπω, τα μικρά, αν θα πετάξεις την πίσσα σου χαμέ, αν θα μιλήσεις υποτιμιτικά, αν θα κατηγορείς τους άλλους για τα προβλήματα σου, αν θα φκαλεις τους άλλους σκάρτους για να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, αν θα πεις ψεματάκια, αν θα κρυώσω και δεν θα αντιδράσεις, αν θα με κάνεις να νιώσω άβολα και να μεν σε κόψει. 

Είδα τα μικρά της, είδε τα δικά μου, είπαμε τα σώψυχα μας. 

Περπατήσαμε σε έναν δρόμο, γεμάτον τριαντάφυλλα, και μουσκομύριζε ο τόπος. 

"τέλειο τέλος σε μια ομορφη μερα" της είπα και συμφώνησε. 

της είπα αντίο στο μετρό και μου είπε "πάντα θα έχεις μια φιλη εδώ, όποτε θες να ξαναέρθεις"

Σκέφτηκα πόσο εύκολα ξαναμπήκα στον εαυτό μου, πόσο εύκολα πάντα έκανα σχέσεις και γνώριζα ανθρώπους, πόσο ανοιχτή είμαι και περίεργη για το τι έχει να πει ο κάθε άνθρωπος. Πόσο εύκολα επέστρεψα σε αυτό που λάτρεψα, πόσο κόσμο γνώρισα σε αυτό το ταξίδι, από 30 λεπτά κουβέντας με άγνωστο σε ολόκληρη μέρα με άγνωστη. Και ναι, αυτή ήμουν και είμαι

επίσης σκέφτηκα ότι οι φιλενάδες μου είπαν μου να βρω άντρα να καμω σεξ και πάλε έκανα λάθος το assignment, φτου γαμώτο έκανα μονο φίλους.