Μες τα μουσεία τα μουσεία που γυρνάς, σαν την Ελλάδα μια ζωή με τυραννας!

 Τίτλος λαικό τραγούδι για να αποτάξουμεν την δηθενιά που θα μου καταλογιστεί που βουρώ τα μουσεία. 

Εγύριζα μες το μουσείο τέχνης. Η αλήθεια σαν παιδί φυσικών επιστημών ταπελλοποιημένη για πολλύ καιρό σνομπάριζα την τέχνη. Αν και είχα μουσική παιδεία, και λατρεία στην λογοτεχνία, ζωγράφιζα και μου άρεσε, ποτέ δεν επένδυσα να μάθω τέχνη, την σημασία της κ την επίδραση της. Ώσπου κ μίαν ημέρα με έναν πρώην βρέθηκα σε διάφορα μουσεία, βγήκε το αγγούρι από τον κώλο μου και άρχισα να εκτιμώ, να ψάχνω και να τρέχω να δω όποτε μπορώ. Η αλήθεια οι γνώσεις μου εν πολλά επιφανειακές επδ 1. Αργησα να εκτιμήσω 2. Ένας νους ενει ο ευλοημένος πόσα να κρατήσει. Τέλος εισαγωγής

Πήγα στο μουσείο, είχε 2 μεγάλες συλλογές-συν τοις αλλοις-που ήθελα να δω.

Πρώτα ήταν η συλλογή του Πικάσο. Ήταν αρκετά μεγάλη συλλογή, με αρκετά έργα που είχα υπόψη μου. Το πιο ωραίο εκ μέρους του μουσείου ήταν που τα βάλαν σε χρονολογική σειρά, μαζί με τες εξελίξεις της εποχής και τα προσωπικά δραματα και πάθη του Πικάσο, κοινώς έπιαννε την μια ξαπολούσε την αλλη κ εσπερνε κοπελλουθκια. (Αν γίνεται συχνα τουτο το πραμα δν ξερω, εν το ξαναειδα. Δεν εννοω το εσπερνε κοπελλουθκια αλλά να μπαίνουν σε σειρά με επεξηγήσεις των γεγονότων) Μπορούσες να δεις τις επιδράσεις της ζωής, του τόπου που εμενε, της γυναίκας που είχε και της ηλικίας. Πως μετάβαινε από την μια κατάσταση σε άλλη. Πως επηρεάζετουν που την προσωπική του δυστυχία ή ευτυχία, πως η ηλικία του διαμόρφωνε την τέχνη του. Δεν αμφιβάλλω για το ποσο σπουδαίος ήταν, αλλά κ με ποιό κόστος στις ζωές των ανθρώπων της ζωής του. Φαντάζομαι για να είσαι σπουδαίος πρέπει να είσαι και troubled, ασυμβίβαστος αλλά κάτι δεν μου κάθετουν καλά. Επιαννε μιαν γυναίκα, ζωγράφιζε την, εκανε της κ κανενα κοπελουδιν ή δυο, και μετά πάμε στην επόμενη, νέα, όλο και πιο νέες, για εναν άντρα τόσων χρονων να πιάννει πεδούλες, να τες κάνει ερωμένες και μούσες ώστε μετά να τες αφήσει για την επόμενη. Τι είχε να πει ο Πικάσο με μιαν 20άρα. Προφανώς τίποτε. Τις χρησιμοποιούσε για όσο καιρό έπρεπε και μπορούσε. Οσο τα σκέφτουμουν αυτά, σαννα κ ασχημιζαν τα έργα του, αυτή η εκμετάλλευση των ανθρώπων για τι; Για την προσωπική του ανέλιξη; Εν ο μόνος τρόπος να γινει κάτι τόσο extraordinary ; Από ανθρώπους χωρίς ήθος; Η αλήθεια ειναι ότι κ γω ειμαι στα πιο «πεφωτισμένα» μου όταν βασανίζομαι. Οχι να μου αρκέψετε τωρα οτι συγκρινομαι με πικασο, αλλα μιλώ για κατάσταση μυαλου, προφανώς το δικό του μυαλό στην βασανισμενη του κατάσταση εκανε πίνακες εμένα κάνει blog posts and tweets, oh well. 

Μες τες σκέψεις μου, πήγα στην επόμενη συλλογή, τους ιμπρεσιονιστές και ποιός καλύτερος απο τον Μονέ. Έλεγε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, για τις απορρίψεις και πως κατέληξε στον ιμπρεσιονισμό. Γενικά φύρνουμε με τούτα τα έργα τους, πως απο κοντά εν χρωματα γραμμές κ κουκκίδες και απο μακρυά εν εικόνες. Όπως τους ανθρώπους, που κοντά θωρείς 5 πράματα, αλλά άμαν απομακρυνθείς θωρείς όλη την εικόνα, καλή ή καλή. Κ μετά μας είπαν για την Καμιλ, την μούσα του, που έγινε γυναίκα του, που τον επηρέασε τόσο θετικά, που το εφκαλε που την φτώχια με την διαχειριστική της ικανότητα, που πέθανε πολύ νωρίς και του άφησε 2 παιδιά, που ο Μονέ τότε πενθούσε, και δεν το ξεπέρασε ποτέ. Έγινε σπουδαίος, δν μπορώ να τους συγκρινω (πικάσο και μονε) σε σημαντικότητα, αλλά θεωρώ ξέρω γω εν σάννα και συγκρίνεις μπαχ και μπετοβεν ή μότσαρτ. Ο ένας, έζησε σαν άνθρωπος, ο άλλος σαν τέρας. Ο ένας αντλούσε έμπνευση απο την χρήση των ανθρώπων σαν αντικείμενα και ο άλλος εμπνέετουν απο την αγάπη και την φύση κ την ζωή. 

Και γιαυτο πάντα θα προτιμώ τον Μονέ. 

Επίσης φέρτε μου εναν να γυρίζουμε τα μουσεία να κοφκουμε κουβέντες να μεν τα γραφψ μονη μου δαμε