Τα πάρτυ στο τσίρκο

Το τσίρκο περιοδεύει. 

Πάει σε πεδιάδες που γίνονται γιορτές με κρασί και κρέατα, στα βουνά. στις παραλίες. Κρεπάλες, ποτά, γέλια πάρτυ και κέφια. 

Κάθομαι σε μια άνετη πολυθρόνα. Τεντώνομαι χαλαρά. Νιώθω ήρεμη. Το πάρτυ γύρω μου τρελό. Τρέφομαι από την επαφή με τον κόσμο, τρέφομαι από  νέα πρόσωπα. Τρέφομαι αλλά δεν χορταίνω. Η μουσική είναι δυνατή και μου γεμίζει κάθε κύτταρο. Χορεύω σε μια άκρια και παρακολουθώ το show. Το μονο που δεν αντέχω εν το ανθρώπινο άγγιγμα. Έχω μιαν δυσανεξία στο άγγιγμα. Το νιώθω ανυπόφορο, βαρύ, ασήκωτο πάνω στο δέρμα μου, Γιαυτό και δεν το καλωσορίζω. Κρατώ μιαν απόσταση. Χτυπώ το κάθε χέρι που πάει να με αγγίξει. 

Στο καμαρίνι της και στην ηρεμία του χώρου της βρίσκεται, όχι αναίτια, στην πλατωνική αγκαλιά του αναβάτη. Το χέρι του στην πλάτη της, τόσο άνετα, ο λαιμός της στον λαιμό του. Η μυρωδιά του στην μύτη της. Σφίγγει το δέρμα του, και τον αφήνει. Ακόμα δεν υπάρχει δυσανεξία, ούτε απέχθια. Πότε; Πότε; Πότε; Ελπίζω σύντομα. 

Όταν είναι μόνη της, ανοίγει το μπαούλο, βγάζει τα κομμάτια και πάλι προσπαθεί με χρυσό και με γόμα να φτιάξει το παζλ. 

Το πάρτυ συνεχίζεται, δεν χρειάζεσαι καρδιά για να περνάς ωραία.