"θυμούμαι σε πάντα άμαν το ακούω"
άμαν ξέρεις κάποιον που τον καιρό που τσακώνεστουν ποιός εν το πιο μεγάλο σπάσμα για να φκει στον πίνακα, εσύ είχες μουστάκι και δεν το ήθελες και κείνος δεν είχε μουστάκι κ ακόμα δεν εξόρτωσε να έχει, κάθε συνάντηση έχει μια απίστευτη παιδικότητα και διαλείμματα ελαφρότητας. Ή τουλάχιστον έτσι νιώθω.
Προψές εμιλούσαμε ως αργά, ήμουν κουρασμένη και σκέφτουμουν, πόσο αλλάξαμε. Πόσους έρωτες εζήσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Πόσες συζητήσεις, αναθεωρήσεις, πόσους καφκάες, και πόσα συγνώμη, πόσα δράματα και σίκουελ, πόσα γέλια και πόσα χάχανα, πόσες κόντρες, και ατέλειωτες συζητήσεις και πληγωτικά μηνύματα και απόσταση και ξανασυνάντηση και όλα με αποδοχή. "Εν οκ. Εν οκ να είσαι έτσι". Πόσες συμβουλές και πόση στήριξη και πόση σιωπή στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου την ώρα που πέφταν τα δάκρυα.
Πόσα αναθεωρήσαμε ρε Π.
Πόσα αλλάξαμε γνώμη;
Εγώ στες ρίζες, εσύ στα φτερά. Εγώ δαμέ, εσύ παντού.
Αποφάσεις και λάθη, και πορείες και αδιέξοδα και νέες πορείες και νέα όνειρα και στόχοι, και πάλε τέλματα και πάθη και προκλήσεις.
25 χρονια με τα διαλείμματα.
Ελπίζω να ζιουν τα παμπάτζια σου, εμένα δεν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου