Book Hangover

Και κάνουμε ένα διάλειμμα στο κλάμα του τελευταίου καιρού. Τα θέματα ζωής και θανάτου δεν διαχειρίζονται οπότε απλά περιμένω. Τα άλλα θέματα είναι εχτός ελέγχου οπότε απλά πάω με το ρεύμα. Επιστρέφουμε σε ένα ποστ που γράφω εδώ και κανένα δίμηνο. 

Κάθομαι εδώ και ακούω την λίστα της Penny Reid στο Spotify που έφτιαξε για το τελευταίο της βιβλίο για τους αδερφούς Winston, Beard Necessities. Παράλληλα έχω και λίστα BlueGrass και από τους αγαπημένους μου είναι οι "The Dead South"(αφού ο κόσμος που έφτιαξε η συγγραφέας είναι στον Νότο των ΗΠΑ). Επίσης είμαι στο group της Penny όπου μας ανακοινώνει διάφορα νέα από τον κόσμο που έφτιαξε, και είμαι μέλος στο group της στο Patreon. Πέρασα μια περίοδο που προσπάθησα να φτιάξω διάφορα pies-αφου στο Τενεσσί παίζει πολύ η Pppiiie-αλλά δεν έχω καταφέρει ιδιαίτερα την κρούστα. Στις γεμίσεις πετώ. Και γενικά από τότε που τέλειωσα τα βιβλία της, μου λείπει ο κόσμος που έφτιαξε αυτή η συγγραφέας, είναι λες και είναι δικοί μου άνθρωποι-που αν το σκεφτείς κάτι "δικό" μου υπάρχει σε αυτή την ιστορία. Γιατί συμβαίνει αυτό δεν ξέρω και ίσως ειναι καιρός να μάθω. Αλλά επηρεάζει το πόσο απολαμβάνω άλλα βιβλία. 

Βάλτε ένα από τα 3 τραγούδια στο background κ ελάτε να σας πω τι παίζει. 

1. Orphan Girl- Gillian Welch 

2. Hurt-Johnny Cash 

3. In hell I`ll be in good company- The dead south

Οπως έχω γράψει σε πρoηγούμενο ποστ το διάβασμα βιβλίων λογοτεχνίας βοηθά στην ενσυναίσθηση. Και ειδικά το διάβασμα ρομάντζων ή γενικά βιβλίων που έχουν συναισθηματική ανάπτυξη των χαρακτήρων βοηθούν πολύ στην προσωπική εξέλιξη. Έρευνες δείχνουν ότι βοηθά κατά κόρον περισσότερο η λογοτεχνία στο να αλλάξεις κ να διαμορφώσεις τα χαρακτηριστικά σου από ότι οι ειδήσεις/γεγονότα και τα επιστημονικά βιβλία και οι έρευνες (textbooks and research papers). Και εδώ έχουμε την σύγκριση και την επίδραση του λογικού και του συγκινησιακού εγκέφαλου. Δεν είναι δε και κανένα νέο το πόσο σημαντικό είναι το EQ (emotional quotient) στην καλύτερη εξέλιξη και επιτυχία ενός ανθρώπου στην κοινωνία. Σε γενικές γραμμές σε μια που πάνω που πάνω σύγκριση της λογοτεχνίας και του non fiction ή των δημοσιογραφικών αρθρων για ένα θέμα:

1.  η λογοτεχνία σου μεταφέρει ένα γεγονός/εμπειρία/αίσθημα χωρίς να χρειαστεί να το ζήσεις, σου προκαλεί αναστάτωση, το μυαλό σου αναλύει και ζει το θέμα χωρίς να έχει επιπτώσεις αρνητικές στην ζωή σου. Τα non fiction βιβλία και ο ειδήσεις σου μεταφέρουν τα γεγονότα σου αναλύουν τις καταστάσεις σου παραθέτουν τις φιλοσοφίες. Δλδ πολύ απλά το αντιστοιχο ειναι να διαβάζεις πώς να πετάξεις ένα αεροπλάνο στο manual (textbook επιστημονικά άρθρα non fiction κλπ) και το να κάτσεις σε έναν simulator για αεροπλάνα (λογοτεχνία). Πόσο το ζει ο εγκέφαλος; Τόσο που σε έρευνα με mri κατά την ανάγνωση τα σημεια του εγκεφάλου που σχετίζονταν με τις πράξεις που γράφονταν στην ιστορία ενεργοποιήτουν, πχ αν ο πρωταγωνιστής περπατούσε ο εγκέφαλος ενεργοποιούσε το κομμάτι που έχει να κάνει με περπάτημα.

2. μέσω της λογοτεχνίας ειναι πιο εύκολο να παρασυρθείς και να αναπτύξεις ενσυναίσθηση παρά από ότι την παρουσίαση των στατιστικών, των μελετών και των ειδήσεων. Γιατί; Γιατί δεν είσαι σε θέση άμυνας. Όταν σου αναφέρονται ειδήσεις πχ για άστεγους αδέσποτα άρρωστα παιδιά κλπ νιώθεις οτι πρέπει να βοηθήσεις, για κάποιο λόγο δεν μπορείς (έλλειψη χρόνου, χρημάτων, αίσθημα οτι είναι τεράστιο το πρόβλημα και η επίδραση σου μικρή) το ίδιο κ με τις μελέτες για τάσεις δυστυχίας και διαφόρων άλλων αρνητικών στατιστικών. Μέσω της λογοτεχνίας διαβάζοντας τις εμπειρίες, σκέψεις και βιώματα των πρωταγωνιστών μπαίνεις ακριβώς στην θέση τους, κατανοώντας τι περνούν και γιατί. Γιαυτό και ένα άρθρο το οποίο έχει να κάνει με ένα μόνο συγκεκριμένο άτομο άστεγο πχ έχει πολύ περισσότερη απήχηση παρά από στατιστικές και νούμερα. Είναι μία πρακτική που ακολουθείται γενικά πλέον από δημοσιογράφους ή στο μάρκετινγκ. Και μία φιλοσοφια της Μητέρας Τερέζας που έλεγε: “Never worry about numbers. Help one person at a time and always start with the person nearest you.”. Υπάρχουν πολλές πρακτικές του πως χρησιμοποιείται στο συναίσθημα σε καμπάνιες μάρκετινγκ, σε καμπάνιες πολιτικές και σε εράνους και εθελοντικές οργανώσεις που κάνουν σοβαρή επίκληση στο συναίσθημα μέσω του stolytelling (βιβλιο "made to stick" by chip and dan heath. βιβλίο: "the leader`s guide to storytelling")

Η επίδραση της λογοτεχνίας είναι τόσο μα τόσο σημαντική που καταλήγουμε στην μέθοδο της βιβλιοθεραπείας. Η οποία κάθε άλλο από καινούρια είναι αλλά συνέχεια παραβλέπεται στον σύγχρονο κόσμο. Τι ειναι η βιβλιοθεραπεία; Κουτσά στραβά είναι το να διαβάζεις καθοδηγούμενα βιβλία για αλλαγή τρόπου σκέψεις, εξεύρεσης λύσεων σε προβλήματα που φαίνονται βουνά. Ειναι κάτι που κάνω ασυνείδητα τα τελευταία χρόνια. Ότι διαβάζω προσπαθώ να ειναι καλογραμμένο, και δεν εννοώ λεξιλόγιο. Προσπαθώ να αναγνωρίσω τοξικές ιδεές, τοξικά σενάρια που κρύβονται μέσα σε βιβλία. Γι`αυτό και ειναι σημαντικό, πέραν των κλασικών βιβλίων να επενδύουμε και σε σύγχρονα βιβλία λογοτεχνίας. Τα οποία μεταφέρουν ιδέες και αντιλήψεις του σήμερα. 

Το πως με βοήθησε η Πένυ; Ή γιατί με ρούφηξε αυτή η σειρά της τόσο πολύ; Και γιατί; Ένας απο τους λόγους είναι ότι το έχω αρκετά δουλεμένο αυτό το κομμάτι μου. Όταν μπαίνεις τόσο πολύ μέσα σε μια ιστορία, όταν την ζεις με το να φωτίζονται μέρη του εγκεφάλου σου ξανά κ ξανά όταν διαβάζεις τότε προκύπτει η συναισθηματική μεταφορά κατά το διάβασμα. Δηλαδή να βιώνει ο εγκέφαλος σου έντονα την ιστορία του βιβλίου, τόσο εντονα που ειναι λες και την ζεις. Αυτό είναι κάτι που γίνεται εντονότερο όσο το δουλέυεις, όπως και όλα τα πράματα πάνω μας. Άρα και όσο περισσότερο διαβάζεις, τόσο περισσότερο το απολαμβάνεις. Ο άλλος λόγος που μπορεί να συμβαινει πέραν της συναισθηματικής μεταφοράς είναι ο ψυχολογικός λόγος. Ένα κενό, ένα τραύμα αδούλευτο, μια πληγή, μια ανάγκη. Όλα αυτά συνηγορούν προς το τι θα μας αρέσει, τι θα μας κάνει κλικ, και τι θα μας απορροφήσει τόσο πολύ που θα περάσουμε ένα μίνι πένθος όταν τελειώσει. 

Το κλειδί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να στοχεύεις σε βιβλία που να σε βοηθούν να εξελιχθείς. Να θαυμάζεις τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα τόσο που να γίνεται η εσωτερική σου φωνή. Να κάνεις download τις αρχές και τις αξίες του. Και για μένα αυτό είναι αξιοθαύμαστο και επικίνδυνο ταυτόχρονα. Πόσο λυπάμαι αυτούς που λεν δεν διαβάζω λογοτεχνία. 

Εγώ-και μαλλον και η φίλη μου-περνούμε το πένθος μας μετά το τέλος κάθε βιβλίου της Πενυ. Έμεινε ακόμα 1 και τελειωνει για πάντα αυτή η σειρά. Αυτοί οι χαρακτήρες, αυτό το μέρος, που το ξέρουμε τόσο καλά που ειναι λες και ειναι οικογένεια μας. Τόσο πολύ μας ρούφηξε.