Ήρτεν η ώρα που κατεβαίνω που το κυμα αγχους. Η αδρεναλίνη μου πέφτει. Τι μένει πίσω; Το κενό. Οι ισορροπίες που χαθήκαν. Τα όρια που σβηστήκαν. Οι ελλείψεις.
Είμαι εξαντλημένη.
Μιλώ στο τηλέφωνο και κλαίω σιωπηλά στην τουαλέτα. Η φωνή μιλά μιλά μιλά, ηρεμώ. Εν τόσο δύσκολο να το καταλάβει ο κόσμος; Απλά να είσαι εκεί. Να μιλάς. Να ακούεις το κενό και να το καταλάβεις.
Ώρες ώρες νιώθω απίστευτα δυνατή. Άλλες ώρες θέλω να γίνω μια μπάλα και να θαφτώ για 1 μήνα. Να με ξυπνήσουν όταν περάσουν όλα. Όταν καταλήξουμε κάπου.
Πρέπει να εύρω το σπαθί μου. Φυσικά που τα πρέπει ως τες πράξεις υπάρχει πολλή απόσταση. Καταρχάς με τα χέρια μου μουδιασμένα δεν θα μπορώ καν να το σηκώσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου