Sweet 16

Όσοι μπλόγκερς εμείναμεν γράφουμε ότι μας έρκετε, ο Πανίκος απολαμβάνει τους έρωτες του, αναπολώ τις ένδοξες εποχές του secret santa που πελλανίσκε το blog roll που επετάσσετουν το ένα ποστ μετά το άλλο.

Το τέλος  του 2015.
Εν και έχω τπτ πρωτότυπο να πω γιαυτό εν θα σχολιάσω πως περνά ο καιρός γρήγορα κ εν το παίρνουμεν είδηση.

Το τέλος του 2015 θα μας εύρει σε μεταβατική περίοδο. Το τέλος του 2013 ήμασταν μες τους έρωτες, το τέλος του 2014 μες τους καφκάες και το τέλος 2015 απέναντι και σε αυτή τη μεταβατική περίοδο. Το μόνο σίουρο είναι ότι εν τον βαρκούμαι, ότι προσπαθεί κ προσπαθώ. Αλλάσσω και αλλάσει, και μόνο ενθουσιασμούς και χαρές μαζί με λύπες θα έχουμε, στο κοινό μας μέλλον. Βλέπω μας πάντα σαν ζευγάρι.

Το τέλος του 2015 επαγγελματικά με βρίσκει δαμέ που ήθελα να είμαι. Όλα καλά και όλα κατ`ευχήν. Αλλά γιατί βαρκούμαι; Πάλε. Εν ξέρω πως θα πάει η κουβέντα με τα επαγγελματικά. Ως τα τωρά πίστευα ότι ήμουν ανικανοποίητη λόγω λεφτών. Έπιασα και τα λεφτά που μου επιτρέπουν να διώ 600ευρώ σέρβις αυτοκινήτου και να μεν αγχώνουμε, και πάλε βαρκούμαι. Πάλε δυσπυρκώ. Άρα εν άλλο το πρόβλημα. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Σκάζω επειδή οκ, καλά λεφτά, καλή δουλειά, με λίγη προσπάθεια φκαίνω ασπροπρόσωπη και καταφέρνω τα. Ξέρω; Που εννά κάμω κανένα κοπελλούι μπορεί να αλλάξω ιδέες και να παρετήσω να σκέφτουμαι Αμερικές και μεταναστεύσεις. Εχτός κι αν μεταναστεύσουμε, με το κοπελλούι μαζί.

Το τέλος του 2015 με βρίσκει πιο γεμάτη και πιο άδεια από ποτέ. Στα 30,5 μου, μηδενίζω πράματα, εξυμνώ άλλα. Κάποια πράματα δεν θα είναι ποτέ αρκετά, και κάποια άλλα δεν θα τελειώσουν ποτέ-μέχρι να πεθάνω.

Το 2016 ίσως να είναι από τις πιο γλυκές μου χρονιές.