Το τσίρκο VII

Ο καθρέφτης έχει γύρω του λάμπες, βάφομαι. Τα μαλλιά μου πίσω, μαζεμένα ψηλά. Κόκκινο κραγιόν, ψεύτικες βλεφαρίδες. Βάζω ρουζ. Φορώ ρούχα με παγιέτες, λευκά. Κτυπά η πόρτα.

Μπαίνω στην μέση της σκηνής περπατώντας στις άκριες των ποδιών μου. Χαμογελώ και εστιάζω χαμηλώνοντας το κεφάλι, κοιτάζοντας γύρω. Ο κόσμος χειροκροτά. Ανοίγω τα χέρια μου και παρουσιάζω το σώμα μου, άφθαρτο. Στο τσίρκο οι τίγρεις υποκλίνονται, οι κλόουν με κοιτάνε σιωπηλοί, κάνουν το show τους αλλά εγώ είμαι στο κέντρο της σκηνής. Δεν ακούω τίποτε. Δεν βλέπω τίποτε εχτός από μάζες, συγκέντρωση ύλης, οι ανθρώποι δεν έχουν ήχο, είναι απλή συγκέντρωση ύλης. Μόρια, άτομα, πυρήνας, ηλεκτρόνια και πολλύ κενό. Κλείνω τα μάτια και στέκομαι στο κέντρο. Ακούω την μουσική στο μυαλό μου, βλέπω την πραγματικότητα, το τσίρκο μου, όπως είναι ακριβώς, όσο όμορφο και άσχημο το κάνω, όλα του μυαλού. Θα ήθελα να πιστέψω σε κάτι, θα ήθελα να πιστέψω στο τσίρκο, αλλά υπάρχουν βρωμιές στα κλουβιά των ζώων, υπάρχει βασανισμός για να εκτελέσουν, υπάρχει θλίψη στους κλόουν, υπάρχει βιασμός και καταπίεση, παραμόρφωση και αίσχυνη, και ο κόσμος χειροκροτεί που τα βλέπει στην σκηνή.

Στέκομαι στη μέση, και είμαι αφθαρτη.

Μην με κάνεις να αφεθώ στην παραίσθηση του όμορφου τσίρκου αν δεν θα την συντηρείς